Jan Paweł II
LIST DO ARCYBISKUPA BIRMINGHAM Z OKAZJI SETNEJ ROCZNICY WYNIESIENIA DO GODNOŚCI KARDYNALSKIEJ JOHNA HENRY’EGO NEWMANA COr
Watykan, 08 września 1979 r.
Do Czcigodnego Brata George’a Patricka Dwyera, Arcybiskupa Birmingham,
Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Anglii i Walii.
W duchowej jedności i z pasterską troską z radością odpowiadam na Wasze zaproszenie, aby wspólnie z całym Kościołem w Anglii obchodzić setną rocznicę wyniesienia do godności kardynalskiej jednego z jego wielkich synów i świadków wiary, Johna Henry’ego Newmana, mianowanego kardynałem Świętego Kościoła Rzymskiego przez mojego czcigodnego poprzednika Leona XIII dnia 12 maja 1879 roku, z tytułem kościoła San Giorgio in Velabro.
Wyniesienie Newmana do godności kardynalskiej, podobnie jak jego przejście do Kościoła katolickiego, były wydarzeniami przekraczającymi ramy zwykłego faktu historycznego, nie tylko ze względu na znaczenie, jakie miały dla jego własnego kraju. Oba te wydarzenia od dawna są głęboko wpisane w życie Kościoła, daleko poza granicami Anglii. Ich opatrznościowy sens i znaczenie dla Kościoła powszechnego zostały wyraźniej dostrzeżone w ciągu naszego stulecia. Sam Newman, z niemal proroczą wizją, był przekonany, że pracuje i cierpi dla obrony i umocnienia sprawy religii i Kościoła nie tylko w swojej epoce, lecz także w przyszłości. Jego inspirujący wpływ jako wielkiego nauczyciela wiary i przewodnika duchowego staje się coraz bardziej widoczny w naszych czasach, jak przypomniał Paweł VI w swoim przemówieniu do sympozjum akademickiego poświęconego kardynałowi Newmanowi podczas Roku Świętego 1975: „On, przekonany, że przez całe życie i całym sercem pozostawał wierny światłu prawdy, staje się dziś coraz jaśniejszym światłem dla wszystkich, którzy poszukują ukierunkowania i pewnego przewodnictwa pośród niepewności współczesnego świata — świata, który sam w sposób niemal proroczy przewidział”.
Wynosząc Johna Henry’ego Newmana do godności kardynalskiej, Leon XIII pragnął bronić i uhonorować jego działalność oraz jego misję w Kościele. Wychodząc naprzeciw gorącemu pragnieniu wyrażonemu przez świeckich przedstawicieli Kościoła w Anglii pod przewodnictwem księcia Norfolk, Papież zamierzał oddać hołd geniuszowi Newmana oraz publicznie wyrazić swoje osobiste uznanie dla jego zasług. Pragnął również uznać wartość licznych pism Newmana w obronie Boga i Kościoła. W ten sposób Papież Leon XIII wsparł i zachęcił wszystkich — zarówno wewnątrz, jak i poza Kościołem katolickim — którzy widzieli w Newmanie swojego nauczyciela duchowego i przewodnika na drodze do świętości. Sam Newman tak skomentował intencję Papieża: „Uznał, że sprawi to radość katolikom angielskim, a nawet protestanckiej Anglii, jeśli otrzymam jakiś znak jego życzliwości”.
Myśl filozoficzna i teologiczna oraz duchowość kardynała Newmana, tak głęboko zakorzenione i ubogacone Pismem Świętym i nauczaniem Ojców, zachowują swoją szczególną oryginalność i wartość. Jako czołowa postać Ruchu Oksfordzkiego, a później jako promotor autentycznej odnowy w Kościele katolickim, Newman jawi się jako obdarzony szczególnym powołaniem ekumenicznym nie tylko dla swojego kraju, lecz także dla całego Kościoła. Podkreślając, że Kościół musi być przygotowany na przyjęcie konwertytów, tak jak konwertyci powinni się przygotować wchodząc do Kościoła, uprzedził on w pewnej mierze — w swojej głębokiej wizji teologicznej — jeden z głównych celów i kierunków Soboru Watykańskiego II oraz Kościoła okresu posoborowego. W duchu moich Poprzedników na Stolicy Piotrowej wyrażam nadzieję, że pod tym jakże ważnym względem, jak również pod innymi nie mniej istotnymi, postać i nauczanie wielkiego Kardynała będą nadal inspirować Kościół w coraz pełniejszym wypełnianiu misji w świecie współczesnym, przyczynią się do odnowy życia duchowego jego członków oraz przyspieszą przywrócenie jedności wszystkich chrześcijan.
Wyrażam nadzieję, że ta rocznica stanie się dla nas wszystkich odpowiednią okazją do głębszego poznania inspirującej myśli geniuszu Newmana, która ukazuje wielką uczciwość intelektualną, wierność sumieniu i łasce, pobożność i gorliwość kapłańską, oddanie Kościołowi Chrystusa i umiłowanie jego nauki, bezwarunkową ufność w Bożą Opatrzność oraz całkowite posłuszeństwo woli Bożej.
Pragnę także wyrazić moje osobiste zainteresowanie procesem beatyfikacyjnym tego „sługi dobrego i wiernego” (por. Mt 25, 21), Chrystusa i Kościoła. Będę z uwagą śledził wszelkie postępy w tej sprawie.
Upamiętniając jego osobę i wkład wniesiony do Kościoła Bożego, przesyłam moje szczególne Apostolskie Błogosławieństwo Tobie oraz wszystkim wiernym Anglii, a w szczególności członkom Angielskiej Kongregacji Oratorium św. Filipa Nereusza, której John Henry Newman był założycielem, jak również wszystkim, którzy czczą go na całym świecie.
Watykan, dnia 7 kwietnia 1979 roku.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
