Jan Paweł II
LIST DO BISKUPÓW NIDERLANDÓW W ROK OD ZAKOŃCZENIA PRAC SYNODU PARTYKULARNEGO BISKUPÓW PROWINCJI KOŚCIELNEJ NIDERLANDÓW
Watykan, 02 lutego 1981 r.
Do Księdza Kardynała Jana Willebrandsa, Arcybiskupa Utrechtu
oraz do Biskupów diecezji Niderlandów
Dnia 31 stycznia minął rok od zakończenia prac Synodu Partykularnego Biskupów prowincji kościelnej Niderlandów, które odbywały się od 17 do 31 stycznia 1980 roku. Były to dni, drodzy bracia w biskupstwie, w których, „trwając w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2,42), przeżywaliśmy głębokie doświadczenie komunii i współpracy kolegialnej.
Z okazji pierwszej rocznicy zakończenia naszych prac odczuwam pragnienie, aby do Was napisać i powrócić do tego szczególnego doświadczenia, które miało na celu umocnienie i bardziej precyzyjne określenie zasad komunii, dzięki którym Kościół, który jest w Waszej Ojczyźnie – każdy z Kościołów diecezjalnych, które Duch Święty powierzył Waszej trosce pasterskiej – trwa we wspólnocie powszechnej Kościoła katolickiego. Te same zasady stanowią równocześnie fundament wewnętrznej komunii Kościoła na ziemi niderlandzkiej, którego Wy jako biskupi, jesteście pierwszymi sługami.
Wówczas z radością zapoznałem się z przyjętymi przez Was na Synodzie wnioskami i podczas koncelebry w Kaplicy Sykstyńskiej na zakończenie prac synodalnych je zatwierdziłem, składając dziękczynienie Jezusowi Chrystusowi, w którego imię i mocą którego wszyscy pełnimy naszą posługę.
Teraz zaś, z satysfakcją, podczas niedawnego spotkania Rady Synodalnej zostałem poinformowany, że postanowienia Synodu pozostają zasadniczym fundamentem Waszej działalności duszpasterskiej, zaangażowanej w dzieło odnowy Kościoła według ducha Soboru Watykańskiego II oraz według zasad, które zostały tam wypracowane dla całego Kościoła.
Na tym samym spotkaniu Rady Synodalnej została mi również przedstawiona Wasza troska pasterska z powodu różnych trudności natury psychologicznej i strukturalnej, które utrudniają szybkie i spójne wprowadzanie w życie postanowień synodalnych.
Ze względu na szczególne zainteresowanie i życzliwość, z jaką śledzę życie Kościoła w Waszej Ojczyźnie, i patrząc wyłącznie na jego dobro, nie mogę nie podzielać Waszej troski. Pozwólcie, że wyrażę Wam moje braterskie umocnienie i zachęcę Was do zdecydowanego kontynuowania rozpoczętego dzieła.
Realizacja postanowień Synodu Partykularnego, które są zgodne z zasadami Soboru Watykańskiego II, stanowi podstawowy warunek, obiektywną i nieodzowną podstawę budowania komunii zarówno wewnątrz Kościoła w Niderlandach, jak i w relacjach Waszej wspólnoty lokalnej z powszechną wspólnotą Kościoła katolickiego: prawdziwa komunia obejmuje bowiem oba te wymiary.
Realizacja ta jest zarazem bardzo ważna dla dzieła ekumenizmu, tak istotnego w Waszej Ojczyźnie. Działalność ekumeniczna wymaga bowiem, aby każdy z Kościołów wzrastał w wierności swojej tradycji w dziedzinie doktryny, dyscypliny i duszpasterstwa, oczyszczając się i odnawiając, aby stanąć przed Chrystusem bez skazy (por. Unitatis Redintegratio, 4 i 6).
Z tych rozważań wynika nasz wspólny obowiązek, aby z wytrwałością działać na rzecz konsekwentnej realizacji Wniosków Synodu Partykularnego. Wnioski Synodu Partykularnego zobowiązują nas wszystkich w sumieniu, wobec Boga i wobec Kościoła: Was, którzy je podpisaliście jako pasterze Waszych Kościołów lokalnych; mnie, który je zatwierdziłem jako pierwszy odpowiedzialny za jedność Kościoła katolickiego. Synod nie był jedynie spotkaniem różnych dróg – jak wskazuje pierwotne znaczenie tego słowa – lecz stał się sam drogą, którą wspólnie musimy przejść do końca. Obecne trudności, z których niektóre są z pewnością bardzo poważne, nie mogą nas zastraszyć; wobec nich nie możemy się cofać. Podobnie jak Apostoł powinniśmy móc powiedzieć: „Wszystko znoszę dla wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia, które jest w Chrystusie Jezusie, wraz z chwałą wieczną” (2 Tm 2,10).
Sądzę, że wyrażam także Waszą myśl, gdy stwierdzam, że praca nad wprowadzaniem w życie postanowień synodalnych powinna polegać przede wszystkim na wspieraniu, wszelkimi odpowiednimi środkami, tego, co pozytywne – a jest tego z pewnością wiele – w Waszych Kościołach.
Wasza posługa biskupia na rzecz komunii kościelnej powinna obejmować wszystkie dziedziny życia Kościoła, jak to dostatecznie ukazuje wykaz postanowień synodalnych sprzed roku. Trzeba, aby dzięki tej posłudze znalazło się miejsce dla wszystkich prawdziwych darów, czyli autentycznych charyzmatów, które znajdują się we wspólnocie Ludu Bożego, któremu służycie. Postanowienia Synodu przypomniały kryteria, którymi należy się kierować przy ocenie darów i przy ich wykorzystywaniu dla dobra wspólnego.
a) Tak więc, obok wkładu, jaki mogą wnosić w życie Kościoła świeccy, nasi bracia i siostry, nie może zabraknąć tego szczególnego charyzmatu, który łączy się z powołaniem do całkowitego oddania się Chrystusowi w kapłaństwie służebnym, a także w życiu zakonnym. Jemu należy się nawet szczególne pierwszeństwo. Doświadczenie Kościoła od najdawniejszych czasów ukazuje, jak wielkie znaczenie ma to powołanie dla owocnego funkcjonowania całego organizmu Ciała Chrystusa i jak bardzo jest ono niezbędne. Dlatego także Synod przypomniał zasady, którymi należy się kierować w trosce o powołania kapłańskie i zakonne oraz w przygotowaniu kandydatów do posługi kapłańskiej, w niezachwianej wierze, że Bóg daje powołania swojemu Kościołowi. Do podstawowych zadań pasterzy Kościoła należy tworzenie instytucji przeznaczonych do właściwej formacji do kapłaństwa katolickiego, zgodnie z zamysłem Soboru Watykańskiego II, w których młode powołania mogą znaleźć jasne punkty odniesienia, aby odpowiedzieć na dar Boży przez odpowiedni rozwój duchowy i ludzki.
b) Należyta troska o ten problem, tak ważny dla prawidłowego życia wspólnotowego Ludu Bożego, nie może jednak umniejszać uwagi, jaką należy poświęcić apostolstwu świeckich.
Podczas Synodu Partykularnego wypowiedzieliście słowa słusznego uznania dla aktywnego i odpowiedzialnego udziału wielu świeckich w życiu Kościoła w Waszej Ojczyźnie. Do takiego udziału wyraźnie zachęcał Sobór Watykański II, który przypomniał, że świeccy, mężczyźni i kobiety, są powołani do podejmowania „swojego wielorakiego apostolstwa zarówno w Kościele, jak i w świecie” (Apostolicam Actuositatem, 9). Sobór wskazał także bardziej szczegółowe dziedziny i właściwe formy, w jakich powinno się ono realizować; a odnosząc się w szczególny sposób do „harmonii i współpracy apostolskiej” między duchowieństwem a świeckimi, podkreślił konieczność „poszanowania właściwej natury każdej formy apostolstwa”, i to właśnie „dla rozwijania ducha jedności” (tamże, 23). Zgodnie z tym nauczaniem Soboru, jak również z innymi jego znaczącymi wypowiedziami (por. Lumen Gentium, 10), Wy sami podczas Synodu Partykularnego byliście jednomyślni „w wyznawaniu istotnej różnicy między kapłaństwem służebnym, czyli sakramentalnym, a kapłaństwem wspólnym wiernych oraz w pragnieniu czuwania nad praktycznymi konsekwencjami, które z tego wynikają”.
Jestem przekonany, że nastąpi nowy rozkwit życia katolickiego, jeśli zostanie dołożona wszelka troska i uwaga do rozwijania apostolatu świeckich w tych dziedzinach, które do nich należą, i według właściwych im form, nie dopuszczając, aby – niemal niepostrzeżenie – mieszał się on z apostolatem właściwym duchowieństwu.
Realizacja prawdziwej komunii zakłada właśnie autentyczny rozwój wszystkich charyzmatów, tak aby bez pomieszania wszyscy mogli pełnić swoją służbę wzajemnie, jedni dla drugich, przyczyniając się do rozwoju każdego powołania zgodnie z jego naturą, jak również do harmonijnego wzrostu i duchowego ubogacenia całej wspólnoty.
Kierując moje myśli i serce ku Wam, drodzy bracia w biskupstwie, oraz ku Waszym Kościołom, nie mogę przemilczeć głębokiej pociechy, jaką daje mi świadomość, że liczni są kapłani i świeccy, zakonnicy i zakonnice, którzy kształtują swoje życie na wzór Chrystusa i zjednoczeni z Nim wznoszą do Ojca swoją nieustanną modlitwę oraz każdego dnia składają duchową ofiarę swojego życia dla dobra Kościoła. Przed Synodem Partykularnym, listem z dnia 6 stycznia 1980 roku, zwracałem się do całej wspólnoty katolickiej Niderlandów, prosząc o duchową pomoc modlitwy. Ponawiam teraz ten gorący apel i pragnę, aby dotarł on do poszczególnych rodzin, Kościołów domowych, do młodych, nadziei Kościoła i mojej, do chorych oraz do wszystkich tych, którym w cierpieniu dane jest być szczególnie zjednoczonymi z Krzyżem Chrystusa. Niech ich modlitwy i ofiary wyjednają, aby Ten, który dał Wam łaskę rozpoczęcia dobrego dzieła Synodu, udzielił również Wam i Waszym współpracownikom łaski doprowadzenia do końca całej pracy, która jeszcze pozostaje do wykonania.
Czytając te słowa, przyjmijcie je jako spełnienie mojego urzędu „umacniania braci” (por. Łk 22,32); bądźcie pewni mojego stałego i szczerego uczucia oraz gorącej modlitwy, którą zanoszę do Chrystusa Jezusa, Pana Kościoła, przez wstawiennictwo Jego i naszej Matki, aby On sam wspierał Was każdego dnia w Waszej posłudze biskupiej, dając Wam poznać swoją wolę i udzielając siły do jej wypełnienia.
Kapłanom, Waszym współpracownikom w posłudze, zakonnikom, zakonnicom, seminarzystom i wszystkim wiernym Waszego umiłowanego kraju przesyłam moje ojcowskie, serdeczne pozdrowienie: „Miłość moja niech będzie z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie. Amen” (1 Kor 16,24).
Zjednoczony z Wami w jednej miłości Chrystusa i Kościoła, z serca udzielam Wam apostolskiego błogosławieństwa.
Watykan, 2 lutego 1981 roku, święto Ofiarowania Pańskiego.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
