Jan Paweł II
«NISI GRANUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM SŁUŻEBNICY BOŻEJ KLAUDYNIE THÉVENET PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 04 października 1981 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, pozostaje samo; lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity» (J 12, 24).
Ten fragment Ewangelii można słusznie odnieść do losów Służebnicy Bożej Klaudyny Thévenet, która – dotknięta okrutną śmiercią, jaką w czasie wewnętrznych walk we Francji ponieśli członkowie jej własnej rodziny – przyniosła obfity owoc zarówno pobożności, jak i dzieł dobroczynnych dla pożytku bliźnich, a wreszcie także przez założenie nowej rodziny zakonnej.
Klaudyna Thévenet urodziła się w Lyonie dnia 30 marca 1774 roku. W dziesiątym roku życia została powierzona opiece sióstr benedyktynek, które prowadziły otwartą szkołę humanistyczną w opactwie św. Piotra w tym mieście. We wrześniu jednak 1793 roku jej dwaj starsi bracia zostali uwięzieni; dlatego codziennie udawała się do więzienia, aby im i wielu innym przynieść pociechę w ich ciężkim położeniu. Rankiem dnia 5 stycznia 1794 roku, gdy zobaczyła, że bracia są prowadzeni na śmierć, poszła za nimi aż na miejsce egzekucji i otrzymała od nich list do rodziców, a także usłyszała ich ostatnie słowa, pełne wiary: «Klaudyno, przebacz i ty, tak jak my przebaczamy»! Jak bardzo wydarzenia te poruszyły młodą dziewczynę, trudno wyrazić. Odrzuciwszy wszystko, co ziemskie, skierowała wszystkie swoje troski ku temu, aby służyć jedynie Bogu i Kościołowi.
Gdy zaś po zamieszkach przywrócono porządek, Klaudyna nie wahała się ani chwili, aby z większą swobodą całkowicie oddać się dziełom miłosierdzia. W tej pracy wspierał ją André Coindre, kapłan, który nie tylko wysoko cenił gorliwość tej pobożnej kobiety, lecz także ją rozwijał, zakładając w roku 1816 „Pobożne Dzieło Opatrzności Bożej”, które początkowo miało na celu niesienie pomocy dwóm dziewczętom potajemnie porzuconym na terenie świątyni; później objęło ono opieką także inne. Co więcej, w roku 1817, zakładając „Pobożne Stowarzyszenie Najświętszego Serca”, zmierzano do tego, aby ci, którzy do niego należeli, osiągali świętość przez praktykowanie cnót chrześcijańskich oraz rad ewangelicznych. Klaudyna została przełożoną obu tych wspólnot. Słusznie, ponieważ wszystkich przewyższała zarówno wiedzą, jak i blaskiem cnót. Gdy zaś w roku 1818, zgodnie z wolą André Coindre, pobożne stowarzyszenie zostało przekształcone w zgromadzenie zakonne, Klaudyna została przełożoną nowej wspólnoty, która przyjęła nazwę „Sióstr Najświętszych Serc”. Wkrótce potem, opuściwszy dom rodzinny, wraz z kilkoma siostrami zamieszkała w części miasta zwanej potocznie „Pierres plantées”; w roku 1820 wzniesiono jednak nowy, bardziej odpowiedni dom jako siedzibę zgromadzenia na wzgórzu zwanym „Fourvière” w Lyonie. W trudnych i niesprzyjających czasach Klaudyna zatroszczyła się także o budowę drugiego domu w Monistrol, mieście należącym do diecezji Le Puy; tam też, po zatwierdzeniu przez miejscowego ordynariusza, złożyła publiczne śluby zakonne dnia 25 lutego 1823 roku wraz z kilkoma siostrami i została kanonicznie potwierdzona jako przełożona generalna. Pozostałe lata swego życia pobożna Matka poświęciła opracowywaniu konstytucji, zakładaniu nowych domów oraz dążeniu do świętości, napotykając wiele trudności i przeciwności, zwłaszcza po śmierci André Coindre. Wreszcie dnia 3 lutego 1837 roku, w sześćdziesiątym trzecim roku życia, powróciła na sposób świętych do Boga, swego początku.
Jeśli zaś chodzi o jej cnoty duchowe, to szczególnie jaśniała w niej miłość Boga i bliźniego, która zawsze była w niej najważniejsza, a zwłaszcza w chwili śmierci. Związana z nią była pokora, zgodnie ze słowami św. Pawła: «Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu» (Kol 3, 3). Przykład Najświętszej Maryi Panny pobudzał ją, aby w jej pobożności pierwsze miejsce zajmował Chrystus; świadome tego jej siostry i duchowe córki po jej śmierci zmieniły nazwę Instytutu na „Zgromadzenie Jezusa i Maryi”. Umiłowanie pokory, będące znakiem szczególnym tego zgromadzenia, sprawiło, że siostry przez długi czas nawet nie myślały o rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego Klaudyny. Dopiero później, to jest na początku naszego wieku, zdecydowano się rozpocząć tę sprawę. Ponieważ nie było już świadków naocznych, została ona powierzona Sekcji Historycznej ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów.
Po zbadaniu i zatwierdzeniu wiarygodności dokumentów, już w roku 1973 rozpoczęto publiczne prowadzenie sprawy; a po zachowaniu wszystkiego, co należało zachować zgodnie z prawem, Nasz Poprzednik Paweł VI dnia 6 lutego 1978 roku wydał dekret o heroiczności cnót Klaudyny. Po zbadaniu i uznaniu wiarygodności dokumentów sprawę zaczęto publicznie prowadzić już w roku 1973. Następnie, po dopełnieniu wszystkiego, czego wymagało prawo, Nasz Poprzednik Paweł VI wydał dnia 6 lutego 1978 roku dekret o heroiczności cnót praktykowanych przez Klaudynę. Po tych aktach, w bieżącym roku, dnia 30 marca, My sami — po uznaniu cudu, dzięki któremu Alojzy Alfons Soto Villa został całkowicie uzdrowiony z choroby trwającej czterdzieści lat — zwolniliśmy stronę prowadzącą sprawę z obowiązku przedstawienia drugiego cudu, ponieważ była już dobrze potwierdzona opinia o znakach dokonanych przez Boga za pośrednictwem Klaudyny. W ten sposób została otwarta droga do beatyfikacji Klaudyny, która odbyła się dzisiaj na placu przed bazyliką św. Piotra w Rzymie
Rano bowiem podczas Mszy świętej ogłosiliśmy Klaudynę oraz pozostałych Błogosławionymi, według formuły, którą wypowiedzieliśmy. Brzmi ona następująco:
„Wysłuchawszy próśb Naszych Braci: Józefa Rabine, biskupa Cahors, Alfreda Battistiego, arcybiskupa Udine, Antoniego Angioniego, biskupa Pawii, Aleksandra Renarda, arcybiskupa Lyonu, Józefa Siriego, arcybiskupa Genui, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji do spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży: Alan de Solminihac, Alojzy Scrosoppi, Ryszard Pampuri, Klaudyna Thévenet, Maria Repetto, odtąd nazywani byli Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie mogło być corocznie obchodzone w miejscach i w sposób określony przez prawo: Błogosławionego Alana de Solminihac dnia trzydziestego pierwszego grudnia, Błogosławionego Alojzego Scrosoppiego dnia trzeciego kwietnia, Błogosławionego Ryszarda Pampuriego dnia pierwszego maja, Błogosławionej Klaudyny Thévenet dnia trzeciego lutego oraz Błogosławionej Marii Repetto dnia piątego stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ponadto, co zostało tu postanowione, niech zachowuje swoją moc na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne okoliczności.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 października 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
