Jan Paweł II
«SPIRITUS PAUPERTATIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JOANNIE JUGAN
Rzym, 03 października 1982 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Duch ubóstwa i miłości stanowią chwałę i świadectwo Kościoła Chrystusowego” (por. Gaudium et spes, 88): słowa te w sposób szczególny odnoszą się do Joanny Jugan, w życiu zakonnym zwanej Marią od Krzyża, która dała najpiękniejsze przykłady tych cnót i w ten sposób ubogaciła Lud Boży nowym blaskiem i duchową mocą. Gdy cała Francja pogrążona była w zamęcie, urodziła się ona w miejscowości Cancale, obecnie należącej do diecezji Rennes, dnia 25 października 1792 roku, z ojca Józefa, rybaka oraz matki Marii Horel, odznaczającej się wielką pobożnością; ta ostatnia własną pracą utrzymywała pięcioro dzieci po tym, jak jej mąż przedwcześnie zginął w morskich falach. Joanna już od najmłodszych lat poznała ubóstwo i znosiła je, a zarazem dzięki matce oraz tercjarzom Zgromadzenia Jezusa i Maryi, założonego przez świętego Jana Eudesa, została wprowadzona w znajomość wiary oraz nauczyła się czytać i pisać. Po raz pierwszy przyjęła Eucharystię w roku 1803 i jako dziewczynka nauczyła się gorąco czcić Matkę Bożą.
Wyróżniała się szczególną gorliwością w służbie ubogim, gdy pracowała jako służąca w posiadłości zwanej La Metterie. Pewnemu młodzieńcowi, który pragnął ją poślubić, Joanna, mając 24 lata, odpowiedziała z proroczym przeczuciem: „Bóg chce, abym należała całkowicie do Niego; zachowuje mnie dla dzieła, które jest jeszcze nieznane”. W miejscowości zwanej potocznie Saint-Servan, dokąd przeniosła się w roku 1817, poświęciła się opiece nad chorymi w pewnym szpitalu; w tej posłudze miłosierdzia tak bardzo nadwyrężyła swoje siły, że utraciła zdrowie. Przyłączywszy się do „Córek Maryi”, z gorliwością realizowała cele tego pobożnego stowarzyszenia, a następnie oddała się głębiej życiu duchowemu, gdy została tercjarką wspomnianego Zgromadzenia Jezusa i Maryi; zgodnie z jego zasadami złożyła ślub czystości i z wielką ochotą poświęciła się modlitwie oraz dziełom miłosierdzia.
Odzyskawszy zdrowie, Joanna służyła Marii Lecoq, niezamężnej kobiecie, z którą odwiedzała ubogich i uczyła dzieci katechizmu. Następnie wraz z Franciszką Aubert podjęła szlachetne dzieło pomocy potrzebującym, wynajmując dwa pokoje i część poddasza domu. Wydarzenie z roku 1839 stało się jakby ziarnem późniejszego powstania Zgromadzenia Małych Sióstr Ubogich: Joanna bowiem przyjęła do swojego mieszkania kobietę w podeszłym wieku, niewidomą, sparaliżowaną, pogrążoną w skrajnej nędzy, a nawet poleciła, by spoczęła w jej własnym łóżku; otoczyła ją najtroskliwszą opieką, jak córka matkę, a wkrótce dołączyły do niej inne kobiety udręczone starością i ubóstwem. Aby zapewnić im utrzymanie, Joanna była zmuszona chodzić od drzwi do drzwi i żebrać. Gdy zdobyto większy dom, ziarno zaczęło wzrastać w drzewo: liczba potrzebujących rosła, wielu dobroczyńców spieszyło z pomocą, a pobożna wspólnota służących ubogich pod kierownictwem Joanny została umocniona; ona nadała jej zasady życia oparte na regule wspomnianego Trzeciego Zakonu, rozwiniętej przez jednego z zakonników szpitalnych świętego Jana Bożego. Ta wspólnota służebnic stała się zgromadzeniem sióstr, którego przełożoną Joanna została ustanowiona w roku 1842.
Jednak po dziewiętnastu miesiącach została odsunięta od tego urzędu przez kapłana, który był duchowym kierownikiem tej małej wspólnoty. Służebnica Boża, dając niezwykły przykład pokory, odtąd żyła w ukryciu i milczeniu. Co więcej, zdarzało się, że nowicjuszki nie wiedziały, iż Maria od Krzyża – jak była już nazywana – była założycielką Zgromadzenia Małych Sióstr Ubogich. Ona jednak, zapominając o sobie, poprzez słowo i przykład wnosiła wielki wkład w formację ich ducha. Samo zgromadzenie dzięki pokorze i pracy tej oddanej Bogu dziewicy znacznie się rozwinęło. Wreszcie dnia 29 sierpnia 1879 roku, pokornie jak żyła, przeszła z ciemności tego świata do światła wiecznego, aby otrzymać nagrodę przeznaczoną dla pokornych i gorliwych w miłości.
Jej życie uczy nas ducha ewangelicznego ubóstwa, naznaczonego chrześcijańską prostotą i radością, oraz miłości wobec ubogich, zwłaszcza osób w podeszłym wieku, do której także ludzie żyjący w świecie powinni być odpowiednio zachęcani. Wraz z rozszerzającą się opinią świętości oraz cudów, które – jak twierdzono – dokonywały się za jej wstawiennictwem, w diecezji Rennes rozpoczęto proces w sprawie przyznania jej czci błogosławionych, a dekret wprowadzający sprawę na forum Stolicy Apostolskiej został podpisany dnia 10 lipca 1970 roku przez Pawła VI, Naszego Poprzednika. Następnie Sekcja Historyczno-Hagiograficzna Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dokładnie zbadała cnoty Służebnicy Bożej, a sprawa była następnie dyskutowana na zwyczajnych posiedzeniach tegoż dykasterium. Po zakończeniu tych prac My dnia 13 lipca 1979 roku ogłosiliśmy dekretem, że Joanna Jugan praktykowała cnoty w stopniu heroicznym.
Jeśli chodzi o cud, przedstawiono uzdrowienie natychmiastowe, całkowite i trwałe Antoniego Schlattera z ciężkiego i nieodwracalnego zespołu choroby Raynauda, obejmującej palce obu rąk i powodującej poważne oraz trwałe zmiany dystroficzne; uzdrowienie to uznaliśmy za prawdziwy cud dekretem wydanym dnia 11 maja 1982 roku. Zwolniliśmy natomiast strony z obowiązku przedstawienia drugiego cudu, uwzględniając rozgłos znaków przypisywanych Czcigodnej Służebnicy Bożej.
Wobec tego wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji zarówno jej, jak i Salvatora Lilliego oraz jego towarzyszy. Dzisiejszego więc poranka, w Bazylice św. Piotra na Watykanie, podczas świętych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenia naszych Braci: Jerzego Layeka, arcybiskupa Aleppo Ormian, Pawła kardynała Gouyona, arcybiskupa Rennes, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Salvator Lilli, Baldii Oghlou Ohannes, Khodianin Oghlou Kadir, Kouradii Oghlou Tzeroum, Dimbalac Oghlou Wartavar, Jeremiasz Oghlou Boghos, Dawid Oghlou Dawid, Toros Oghlou Dawid oraz Joanna Jugan odtąd nazywani byli Błogosławionymi, a ich święto: błogosławionych męczenników Salvatora Lilliego i jego siedmiu towarzyszy dnia 22 listopada, błogosławionej Joanny Jugan dnia 29 sierpnia, mogło być obchodzone co roku w miejscach i w sposób przewidziany przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie, po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach nowych Błogosławionych, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
To zaś, co niniejszymi Listami postanawiamy, ma zachować moc na zawsze, bez względu na wszelkie przeciwne zarządzenia.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 1982 roku, w czwartym roku naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
