Jan Paweł II
«CHRISTUS IESUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANIELI GUERRERO GONZÁLEZ, Z HISZPANII, ZAŁOŻYCIELCE ZGROMADZENIA SIÓSTR OD KRZYŻA, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Sewilla, 05 listopada 1982 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Chrystus Jezus, który przyszedł na świat, aby głosić Ewangelię ubogim i który ogłosił błogosławionymi „ubogich w duchu”, a także wszystkich „którzy się smucą” i „którzy łakną i pragną sprawiedliwości” (por. Mt 5, 3-7), a ponadto, poruszony miłosierdziem, zwykł przywracać zdrowie chorym, sparaliżowanym, chromym i niewidomym, sam zechciał, aby Jego miłosierdzie względem najbardziej potrzebujących było ukazywane także przez Jego apostołów i wierne sługi, spośród których raczył wybrać pokorną Służebnicę Bożą Anielę Guerrero jako wybitne narzędzie tej właśnie miłości.
Aniela Guerrero urodziła się dnia 30 stycznia 1846 roku w Sewilli w Hiszpanii, z ubogich i pobożnych rodziców; trzy dni później, to jest 2 lutego, na chrzcie otrzymała imię María de los Ángeles. Ponieważ już od najwcześniejszego dzieciństwa uczyła się od matki pobożności wobec Boga, idąc za jej przykładem, w młodości wzrastała w umiłowaniu ubóstwa, w którym następnie przeżyła całe życie. W samych bowiem trudach, jakie podejmowała będąc robotnicą, aby zaradzić swojej biedzie, jej duch zawsze podtrzymywany był przez głęboką i wyjątkową pobożność, z którą — jak wiadomo — łączyła także niezwykłe umartwienia. Główną zaś formą jej apostolstwa była pomoc ubogim, których szczególnie umiłowała.
Szukając Boga, który — jak czuła — ją powołuje, zamierzała wstąpić do Zakonu Karmelitanek Bosych jako siostra konwerska, lecz z powodu słabego zdrowia nie mogła tego uczynić. Z tej samej przyczyny, gdy następnie została nowicjuszką u Córek św. Wincentego à Paulo, po roku zrezygnowała z tej drogi. Nie osłabiło to jednak jej gorliwości. Nie przestała bowiem podejmować pracy na rzecz ubogich i opuszczonych i nigdy nie oszczędzała się w heroicznej miłości; w roku 1871 złożyła nawet przyrzeczenie, że będzie żyła „według rad ewangelicznych”, a wkrótce potem, uznając, że powinna być w pewien sposób ukrzyżowana, przyjęła imię Angela od Krzyża.
Słusznie nauczyła się, że nic nie można uczynić dla ubogich skuteczniej, jak tylko „stać się ubogą z ubogimi”. Stąd powzięła zamiar założenia instytutu, który przyjmowałby ubogich i prowadził ich do Boga. Wszystko zaczęło się w jednym pomieszczeniu, gdzie właściwie narodziło się Towarzystwo Sióstr od Krzyża. Pod kierunkiem czcigodnego ojca Torres Fadilla, mimo wielu trudności, dzieło Anieli i jej córek szybko zaczęło przynosić owoce dla ubogich: pojawiały się liczne powołania, zaczęto prosić o pomoc, wzrastały ofiary.
W roku 1876 kardynał Sewilli zatwierdził pierwsze konstytucje tego Towarzystwa, podczas gdy domy nowej fundacji w międzyczasie mnożyły się w różnych miejscach; natomiast w roku 1904 św. Pius X, nasz poprzednik, dnia 25 czerwca definitywnie zatwierdził Instytut Córek Towarzystwa Krzyża, którym od roku 1907 sama założycielka zaczęła kierować. Rozwijając pierwotne zamierzenie, sprawiła, że po śmierci rodziców osierocone dziewczęta, którymi zajmowały się Siostry, mogły zamieszkiwać w domach Instytutu. Angela i jej córki, które nieustannie towarzyszyły chorym i z największą troską się nimi opiekowały, zyskały nie tylko wdzięczność ludzi, lecz także rozbudzały w wielu sercach nadzieję i szlachetne cnoty życia chrześcijańskiego. Jedno z jej napomnień brzmiało: „Niech ani jedno słowo skargi nie wychodzi z waszych ust”.
W roku 1928, dzięki jej inicjatywie i pracy, istniało już około dwudziestu domów tego Instytutu. Gdy następnie na kapitule generalnej została jednogłośnie wybrana po raz czwarty przełożoną generalną, pokornie i chętnie ustąpiła miejsca innej, wybranej — na polecenie Stolicy Apostolskiej — spośród sióstr Instytutu. Była jej posłuszna, a zarazem nadal kierowała swoimi duchowymi córkami. Dotknięta jednak udarem mózgu i lewostronnym paraliżem, przez dziewięć miesięcy pozostawała jakby przybita do swojej krzyża, aż w dniu 2 marca 1932 roku oddała ducha i odeszła do Boga. Wówczas mieszkańcy Sewilli, opłakując jej śmierć, zaczęli równocześnie wychwalać jej życie ewangeliczne, a zwłaszcza jego surowość oraz całkowite oddanie w służbie cierpiącym i opuszczonym.
Ponieważ sława jej świętości po śmierci szybko wzrastała, Kuria arcybiskupia w Sewilli dnia 1 grudnia 1938 roku rozpoczęła proces informacyjny, który zakończył się 12 lipca 1946 roku. Po przekazaniu sprawy do Rzymu i jej zbadaniu przez Prałatów i Konsultorów Świętej Kongregacji Obrzędów dnia 10 lutego 1960 roku Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską w tym samym roku rozpoczął się proces apostolski, który zakończono 22 lutego 1964 roku. Następnie, po uzyskaniu dyspensy od wymaganego czasu pięćdziesięciu lat od śmierci i po przeprowadzeniu badania cnót heroicznych, św. Paweł VI, nasz poprzednik, zatwierdził je dekretem z dnia 12 lutego 1976 roku.
Po zbadaniu nadzwyczajnego uzdrowienia z ciężkiego zapalenia płuc, które dotknęło młodą Marię Conceptę García i objęło jej prawe płuco, serce i jedną z nerek, uznano za pewne, że uzdrowienie to zostało dokonane przez Boga za wstawiennictwem czcigodnej Anieli Guerrero. My sami potwierdziliśmy to dekretem z dnia 12 lipca 1982 roku i postanowiliśmy, aby w obecnym roku, podczas naszej pielgrzymki apostolskiej do Hiszpanii, dnia 5 listopada w Sewilli odbyła się jej uroczysta beatyfikacja.
Tam też, w wyznaczonym dniu, pod otwartym niebem i w blasku słońca, podczas liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę: „Wysłuchawszy próśb czcigodnego brata Carlosa Amigo Vallejo, arcybiskupa Sewilli, oraz naszego czcigodnego brata kardynała José María Bueno y Monreal, jak również wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską postanawiamy i zezwalamy, aby czcigodna Służebnica Boża Aniela od Krzyża Guerrero González, założycielka Zgromadzenia Sióstr od Krzyża, odtąd była nazywana Błogosławioną, a jej wspomnienie obchodzono co roku dnia 2 marca, w dniu jej przejścia do Boga, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Dano w Sewilli w Hiszpanii, pod pierścieniem Rybaka, dnia 5 listopada 1982 roku, w siódmym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
