Jan Paweł II
LIST DO OPATA WINCENTEGO TRUIJENA O.S.B. Z OPACTWA ŚW. HIERONIMA W RZYMIE W SPRAWIE POWOŁANIA PAPIESKIEJ KOMISJI DO SPRAW REWIZJI I POPRAWY WYDANIA WULGATY.
Watykan, 15 stycznia 1984 r.
Umiłowanemu Synowi Wincentemu Truijenowi O.S.B., opatowi Św. Hieronima w Rzymie
Jak wielką czcią Kościół święty otaczał wydanie Ksiąg Świętych przygotowane przez św. Hieronima i jak je przez wieki zachowywał, ukazuje nie tylko jego nieprzerwane użycie w Kościele, lecz także często podejmowane przez niego samego rewizje. Spośród nich, po Soborze Trydenckim, za najważniejszą zawsze uchodziła ta, która z polecenia i z upoważnienia Naszego Poprzednika Sykstusa V została przygotowana i w roku 1592 ogłoszona pod jego imieniem, chociaż już nie żył. Następnie nowe wydanie Wulgaty, które ukazało się w Lyonie w roku 1604, nosiło również imię zmarłego Papieża, Klemensa VIII, i dlatego nazwane zostało „Sykstyńsko-Klementyńskim”.
Te rewizje wydania Wulgaty nie miały bynajmniej na celu stworzenia jakiegoś nowego przekładu ani ulepszenia dzieła Hieronima, lecz zmierzały jedynie do tego, aby powrócić do pierwotnego wydania, które ów święty Doktor Kościoła przygotował, jako że spośród innych wyróżniało się ono zarówno naukowym podejściem i erudycją, jak i doskonałością łaciny.
Ponieważ jednak przedsięwzięcie to nie całkiem pomyślnie się powiodło, powszechnym pragnieniem stało się przygotowanie z najwyższą starannością nowego wydania Wulgaty, zwłaszcza że święty Sobór Trydencki ogłosił ten tekst „autentycznym”, a zatem mającym pierwszeństwo przed wszystkimi innymi. To właśnie sprawiło, że Nasz święty Poprzednik Pius X w czasie, gdy w Kościele ponownie rozkwitały studia nad Pismem Świętym, skierował uwagę na odnowienie wydania Wulgaty i roztropnie powierzył to trudne zadanie mnichom Zakonu św. Benedykta, którzy w tej dziedzinie się wyróżniali. Następnie zaś Nasz Poprzednik Pius XI wyznaczył spośród wszystkich ich opactw opactwo zwane klarawaleńskim do doprowadzenia dzieła do końca, a dla jego potrzeb polecił wznieść i przygotować w Rzymie opactwo św. Hieronima jako siedzibę pracy.
Pobożni i uczeni mnisi zgromadzili niezliczone rękopisy, uporządkowali je niejako według ich wzajemnej wartości, zbadali i rozważyli, a także z największą starannością poddali analizie, przywracając wiele ksiąg świętych – na ile było to możliwe – do ich pierwotnej postaci, nie bez uznania ze strony Kościoła i uczonych.
Tymczasem jednak pojawiły się inne wydania tych samych ksiąg (wśród których słusznie chwali się Neo-Wulgatę), a także wydano normy dotyczące wprowadzania języków narodowych do świętej liturgii oraz inne sprawy z tym związane; wszystko to zdaje się sprawiać, że zadanie powierzone przez Stolicę Apostolską temu opactwu należy uznać za w pewien sposób wypełnione.
Dlatego, po dojrzałym rozważeniu wszystkiego, uważamy, że sprawę należy rozwiązać w ten sposób, iż opactwo św. Hieronima zaprzestanie swego przedsięwzięcia, a jego siedziba zostanie przeznaczona do innych celów, przy pozostawieniu tam pięciu mnichów, którzy przekażą podjęte niegdyś zadanie aż do rewizji całego Starego Testamentu; zespołowi temu nadaje się nazwę: „Papieska Komisja do spraw rewizji i poprawy wydania Wulgaty”, przyznając mu zarazem prawo korzystania zarówno z tej siedziby, jak i z biblioteki.
Pozostaje, abyśmy Tobie, Umiłowany Synu, oraz Twoim współbraciom wyrazili Naszą wdzięczność za długotrwałą i staranną pracę, która przynosi zaszczyt nie tylko wam, lecz także samemu Kościołowi. Szczególnym znakiem Naszej miłości i życzliwości niech będzie Apostolskie Błogosławieństwo, którego chętnie udzielamy Tobie i mnichom powierzonym Twojej trosce.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 15 stycznia 1984 roku, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
