Jan Paweł II
«COGITANTIBUS DE VITA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII KATARZYNIE TROIANI OD ŚW. RÓŻY Z VITERBO, ZAŁOŻYCIELCE SIÓSTR MISJONAREK NIEPOKALANEGO SERCA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 14 kwietnia 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Rozważając życie wielu wiernych, którzy na sposób heroiczny praktykowali cnoty, widzi się w nich jakby przesłanie, które odsłania ich wewnętrzną postawę, a zarazem ukazuje ich jako tych, którzy żyjąc w naszych czasach i we wspólnocie Kościoła, potwierdzili, czym jest „wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i doskonałe” (Rz 12, 2). Do ich grona należy także służebnica Boża Maria Katarzyna Troiani od św. Róży z Viterbo, założycielka instytutu franciszkańskich sióstr misjonarek Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, dlatego z radością o niej mówimy.
Urodziła się jako trzecie dziecko z małżonków Tommaso Troiani i Teresy Panici Cantoni, niedaleko Rzymu, w miejscowości zwanej Giuliano, dnia 19 stycznia 1813 roku i tego samego dnia na chrzcie otrzymała imiona Costanza Domenica Antonia. Jej dzieciństwo upływało w prostocie; była dobrze wychowywana i religijnie formowana przez bardzo pobożną matkę. Gdy jednak miała sześć lat, po śmierci matki została powierzona siostrom św. Klary od Miłosierdzia w klasztorze w Ferentino; gdzie po raz pierwszy przyjęła Najświętszą Eucharystię i w odpowiednim czasie otrzymała sakrament bierzmowania.
Tam również, od dawna pragnąc wstąpić do nowicjatu, w wieku szesnastu lat przywdziała habit zakonny w roku 1829 i jako zakonnica otrzymała imię Maria Katarzyna od św. Róży z Viterbo. Bez wątpienia w nowicjacie odznaczała się pokorą, uległością i posłuszeństwem, była gorliwa w modlitwie i ćwiczyła się w wyrzeczeniu; po upływie roku złożyła profesję zakonną i śluby proste. Następnie z zapałem wspierała i współpracowała z Matką Castelli, pełniąc także obowiązki sekretarki, a jej celem było odnowienie klasztoru w Ferentino oraz umocnienie tam życia zakonnego. Gdy dzieło to zostało dokonane, w roku 1842 Stolica Apostolska oficjalnie uznała ten klasztor za należycie odnowiony.
Ponadto, już od dwudziestego drugiego roku życia służebnica Boża gorąco pragnęła podjąć troskę o ludy zamieszkujące dalekie kraje, także za morzami, aby prowadzić je do wiary w Chrystusa. W końcu w roku 1859, po wyrażeniu tej intencji, kapituła klasztoru w Ferentino postanowiła założyć dom w Memfis w Egipcie. Z tego powodu sześć sióstr misjonarek, wśród których była także czcigodna służebnica Boża, wyruszyło z Ferentino do Memfis dnia 13 września 1859 roku. Tam właśnie rozpoczęła się pierwsza misja żeńska, a dom zwany „Clot-Bey” szybko stał się skutecznym ośrodkiem miłości, wychowania i ewangelizacji.
Następnie, gdy liczba sióstr oddanych tej misji wzrastała, została ona oddzielona od klasztoru w Ferentino i przekształcona w samodzielny instytut egipskich franciszkańskich sióstr misjonarek; Kongregacja Rozkrzewiania Wiary zatwierdziła go publicznie w roku 1868, a instytut ten przyjął nazwę od Niepokalanego Serca Maryi. Na jego przełożoną wyznaczono służebnicę Bożą Marię Katarzynę i powierzono jej kierowanie nim. Gdy zaś w roku 1877 zwołano pierwszą kapitułę generalną tego instytutu, w tym samym roku została jednomyślnie wybrana na ten urząd; podobnie stało się ponownie po sześciu latach.
Matka Maria Katarzyna, po trzydziestu dwóch latach oddanych działalności apostolskiej oraz zakładaniu licznych placówek misyjnych, pobożnie odeszła do Boga, ciesząc się opinią świętości i zaczęła być uważana za wierną służebnicę Bożą. Całe swoje życie traktowała jako dar składany Bogu i nie wahała się przeżywać go w pełnym posłuszeństwie Jego woli. Wiadomo, że obiecała Bogu, iż chce „zawsze żyć w posłuszeństwie i w zapomnieniu o sobie”; i rzeczywiście nie tylko wielkodusznie podjęła powołanie zakonne i misyjne, mimo sprzeciwu bliskich, lecz także — pomimo niewiarygodnych trudności i przeszkód — praktykowała wszystkie cnoty chrześcijańskie. Dzięki nim jako kobieta mężna i roztropna szczególnie jaśniała w pełnieniu trudnej posługi misyjnej.
Jej serce płonęło miłością Boga, która wyrażała się także w miłości bliźniego, zwłaszcza wobec opuszczonych i cierpiących; wszystkim bowiem pragnęła zapewnić zbawienie wieczne. Jej wiara wyrażała się w czynieniu tego, co uważała za miłe Bogu. Dlatego wola Boża, którą rozpoznawała na modlitwie i której całkowicie ufała, oświecała całe jej życie i kierowała jej działaniem. Należy dodać, że Katarzyna Troiani, aby całkowicie przylgnąć do woli Bożej, nie wahała się poświęcić życia w zakonie św. Klary i podjąć trudne dzieło misyjne w Egipcie, oba te wybory zawsze uważała za najważniejsze decyzje swojego życia. Jej nadzieja była niczym innym jak pewnością pomocy Bożej Opatrzności we wszystkich trudnościach. Z tą nadzieją łączyły się inne cnoty, które służebnica Boża tak wiernie rozwijała, że stała się „ofiarą żywą, świętą, Bogu miłą” (Rz 12, 1).
Po śmierci służebnicy Bożej, gdy coraz bardziej wzrastała opinia o jej świętości, w roku 1937, czyli po pięćdziesięciu latach od jej śmierci, rozpoczęto proces beatyfikacyjny. W latach 1937–1939 przeprowadzono procesy informacyjne i zebrano świadectwa w Aleksandrii i Jerozolimie, a także w Ferentino i Giuliano. Następnie, po zakończeniu procesów apostolskich w latach 1947–1949, dekretem wydanym dnia 5 lutego 1954 roku potwierdzono ich ważność.
Dnia 28 listopada 1967 roku, po wcześniejszym i przygotowawczym zbadaniu cnót służebnicy Bożej w Kongregacji do spraw Świętych, większość kardynałów opowiedziała się za uznaniem ich heroiczności. Dnia 21 marca 1968 roku Paweł VI polecił kontynuować dalsze postępowanie, co zostało następnie potwierdzone także naszą decyzją w roku 1981. W dniu 5 stycznia 1982 roku konsultorzy tejże Kongregacji, ponownie zebrani w celu rozpatrzenia sprawy, jednomyślnie uznali heroiczność cnót służebnicy Bożej. W związku z tym dnia 12 lipca 1982 roku wydano stosowny dekret.
Jeśli chodzi o znak nadzwyczajny wymagany do beatyfikacji, przedstawiono uzdrowienie, które — jak twierdzono — dokonało się za wstawiennictwem służebnicy Bożej: chodziło o uzdrowienie mieszkanki Genui, Caroliny Esposito, z domu Scotto di Perta, matki rodziny, mającej wówczas czterdzieści lat i żyjącej do dziś. Po wezwaniu imienia służebnicy Bożej Marii Katarzyny Troiani została ona niespodziewanie i całkowicie uzdrowiona dnia 11 czerwca 1960 roku z ciężkiej choroby zwanej „bronchospirochetozą” oraz z innych poważnych schorzeń, uznanych za nieuleczalne, które od roku 1952 ponownie ją dotykały. Ponieważ lekarz biegły stwierdził, że uzdrowienie to nie mogło nastąpić inaczej jak poza prawami natury, a kardynałowie również się z tym zgodzili, sprawa została nam przedstawiona. Przyjmując i zatwierdzając ich opinię, dnia 9 listopada 1984 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający cud dokonany przez Boga za wstawiennictwem służebnicy Bożej Marii Katarzyny Troiani.
Po wyznaczeniu dnia beatyfikacji, dziś rano dokonaliśmy aktu beatyfikacji zarówno jej, jak i Pauliny Mallinckrodt; podczas uroczystości na placu przed bazyliką św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę: «Spełniając prośby naszych braci Johannesa Joachima Degenhardta, arcybiskupa Paderborn, Angela Celli, biskupa Ferentino, jak również wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych chrześcijan, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd czcigodnym Służebnicom Bożym Paulinie Mallinckrodt i Katarzynie Troiani przysługiwał tytuł Błogosławionych a ich święto mogło być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo, w dniu ich narodzin dla nieba: Pauliny Mallinckrodt 30 kwietnia, Katarzyny Troiani 6 maja. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
Następnie, po wygłoszeniu zwyczajowego przemówienia o życiu i cnotach nowych błogosławionych, które właśnie publicznie ogłosiliśmy, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z pobożnością wzywaliśmy ich wstawiennictwa.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, 14 kwietnia 1985, w siódmym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
