Jan Paweł II
«QUI AUTEM PERSEVERAVERIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANAURITA NENGAPETA MARII KLEMENTYNIE PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Kinszasa, 15 sierpnia 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Kto zaś wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10, 22).
Jak Boski Mistrz przez bolesną drogę krzyża wszedł do chwały, tak i Jego przyjaciele osiągną nagrodę życia, jeśli będą posłuszni słowu Bożemu i nawet pośród cierpień oraz prześladowań będą Go miłować, wytrwawszy aż do końca. Jasne świadectwo takiej wierności wobec Boga i wytrwałości w naśladowaniu Chrystusa dała również siostra Maria Klementyna, w świecie Alfonsina Anuarita Nengapeta, która będąc niezwykle stała w wierze, nadziei i miłości, nie zawahała się oddać wszystkiego, przelać własnej krwi i oddać młodego życia, aby zachować prawo Boże oraz wypełnić obowiązki przyjęte na chrzcie i przez śluby zakonne.
Ta znakomita córka Kościoła urodziła się z rodziców pogan w miejscowości Matali, niedaleko miasta Wamba w Zairze, około roku 1941, a dwa lata później wraz z matką i kilkoma siostrami została przez chrzest włączona do Ludu Bożego i wkrótce zaczęła karmić się Chlebem eucharystycznym. Ziarna łaski Bożej, znajdując w niej żyzną glebę, wydały obfite owoce. W miejscowości Bafwabaka wstąpiła do miejscowego zgromadzenia zakonnego Sióstr Świętej Rodziny, którego była wychowanką i w 1955 roku złożyła śluby zakonne, których zawsze z wielką gorliwością dochowywała. Po ukończeniu nauki szkolnej z oddaniem pełniła obowiązki nauczycielki, zakrystianki oraz pomocy kuchennej. Naśladując Najświętszą Maryję Pannę, postanowiła żyć we wszystkim jako „służebnica Pańska”; dlatego z prostotą serca i pełną gotowością wypełniała wolę Bożą, rozwijając życie modlitwy, pokorę oraz ducha oddania siebie.
Dając przykład innym, okazywała miłość bliźnim, szczególnie swoim siostrom w Zgromadzeniu, uczniom oraz chorym. Z sercem czystym, wolnym od nieuporządkowanych pragnień tego świata i całkowicie oddanym służbie Bogu oraz dobru bliźnich, Maria Clementina bez wahania kroczyła drogą doskonałości chrześcijańskiej, będąc równocześnie gotowa, jak wielu innych wspaniałych świadków Ewangelii Jezusa, by oddać życie z miłości do Chrystusa. Ta godna pochwały postawa okazała się dla niej szczególnie ważna, gdy przyszło złożyć najwyższe świadectwo miłości, jakim jest męczeństwo.
Stało się to w 1964 roku, kiedy cały naród Zairu był wstrząsany krwawymi walkami wewnętrznymi, w których zginęło wielu chrześcijan. Wśród szerzącej się przemocy i nienawiści, 29 listopada tego roku oddział młodzieży należącej do armii Simba uprowadził siostry, nowicjuszki i postulantki ze zgromadzenia Sióstr Świętej Rodziny w Bafwabaka. Siostra Maria Klementyna, która wówczas przebywała poza domem zakonnym, postanowiła do nich dołączyć i dzielić ich los. Zostały przewiezione do miejscowości Ibambi, gdzie spędziły noc. Jakby przeczuwając, co miało nastąpić, czcigodna Służebnica Boża zachęcała towarzyszki do czuwania i modlitwy.
Wieczorem 30 listopada dotarły do Isiro, gdzie dowódca wojskowy wszelkimi sposobami próbował naruszyć dziewictwo siostry Marii Klementyny. Ona jednak stanowczo i nieugięcie się sprzeciwiała, oświadczając, że raczej gotowa jest umrzeć, niż zgrzeszyć i zdradzić swoje poświęcenie. Ani pochlebstwa, ani groźby, ani uderzenia nie zdołały skłonić jej do odstąpienia od mocnego postanowienia zachowania aż do końca czystości, jako świątyni Ducha Świętego. W głębi tej samej nocy została zastrzelona z broni palnej; wcześniej jednak przebaczyła swojemu zabójcy, zanim weszła do chwalebnego grona męczenników.
Gdy rozeszła się sława jej męczeństwa, biskup Isiro-Niangara, za zgodą Stolicy Apostolskiej, rozpoczął proces kanonizacyjny. Przeprowadzono następnie procesy kanoniczne w Kisangani, Mechelen-Brukseli oraz w Kinszasie, które zostały uznane za ważne dekretem ogłoszonym w 1982 roku. Po pomyślnym zakończeniu badań zarówno przez teologów, jak i przez Kardynałów oraz Biskupów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, 9 czerwca 1984 roku ogłosiliśmy dekret, w którym stwierdziliśmy, że śmierć siostry Marii Klementyny była prawdziwym męczeństwem.
W związku z tym zapowiedzieliśmy, że uroczysty obrzęd beatyfikacji odbędzie się w 1985 roku, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, podczas naszej wizyty duszpasterskiej w Zairze. Dziś więc w Kinszasie, obchodząc uroczystość liturgiczną Bogurodzicy, wobec niezliczonej rzeszy biskupów Zairu, kapłanów, członków rodzin zakonnych oraz wiernych, wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną Marii Klementyny Anuarity Nengapety:
„Przyjmując prośbę naszego brata Uma Arakayo Amabe, biskupa Isiro-Niangara, innych braci w biskupstwie Zairu, członków duchowieństwa, członków instytutów zakonnych, zwłaszcza Zgromadzenia Świętej Rodziny w Kisangani, jak również licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby czcigodna Służebnica Boża Anuarita Nengapeta Maria Klementyna była odtąd nazywana Błogosławioną oraz aby można było obchodzić jej wspomnienie, w miejscach i według zasad określonych przez prawo, każdego roku dnia 1 grudnia, w rocznicę jej narodzin dla nieba. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie jako pierwsi oddaliśmy cześć nowej Błogosławionej i z ufnością wzywaliśmy jej wstawiennictwa. Pozostaje zatem, abyśmy polecili ogłosić niniejszy List Apostolski jako trwałe świadectwo tego wydarzenia oraz aby wszystko, co w nim zawarte, było dokładnie i wiernie zachowywane, bez względu na jakiekolwiek przeciwne okoliczności. Długie doświadczenie Kościoła, Matki naszej, nie pozwala bowiem wątpić, że im więcej przykładów świętości chrześcijańskiej — także współczesnych — ukazuje wiernym do naśladowania i im bardziej je objaśnia, tym skuteczniej Ewangelia Chrystusa, Boskiego Założyciela Kościoła, może być w każdej epoce wprowadzana w życie i pomaga przezwyciężać obecne trudności.
Dan w Kinszasie, pod pierścieniem Rybaka, dnia 15 sierpnia 1985 roku, w siódmym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
