Jan Paweł II
«SI QUIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KURIAKOSE ELIASZOWI CHAVARZE PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Kottayam, 08 lutego 1986 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać” (J 14,23). Słowa te, odnoszące się do każdego ucznia Chrystusa żyjącego łaską Bożą, w szczególny sposób spełniły się w Czcigodnym Słudze Bożym Kuriakose Eliaszu Chavarze. W Czcigodnym Słudze Bożym Kuriakose Eliasie Chavarze obecność Boga była tak żywa, że Bóg mieszkający w nim objawiał się także poprzez jego życie a ludzie dostrzegali w nim człowieka Bożego, pełnego Ducha Świętego.
Sługa Boży urodził się dnia 10 lutego 1805 roku w Kainakary, na terenie obecnej archidiecezji Changanacherry. Siódmego dnia po narodzinach został ochrzczony w kościele parafialnym w Chennankari i otrzymał imię Cyriak (Kuriakose). Po ukończeniu miejscowej szkoły wstąpił w roku 1818 do seminarium w Pallipuram, prowadzonego przez ojca Thomasa Palakala. Po ukończeniu studiów kościelnych przyjął święcenia kapłańskie dnia 29 listopada 1829 roku. Wspólnie z ojcami Thomasem Palakalem i Thomasem Porukarą współpracował przy tworzeniu zgromadzenia zakonnego dla mężczyzn, dając początek temu dziełu dnia 11 maja 1831 roku. Za zgodą Wikariusza Apostolskiego złożył śluby zakonne dnia 8 grudnia 1855 roku i przyjął w zakonie imię Kuriakose Eliasz od Świętej Rodziny. Został przełożonym nowego zgromadzenia i kierował nim aż do śmierci.
Całe jego życie kapłańskie i zakonne poświęcone było duchowemu dobru Kościoła lokalnego, aby prowadzić go ku dojrzałości w Chrystusie. Troszczył się o formację kapłanów poprzez seminaria duchowne; wprowadził praktykę głoszenia rekolekcji dla wiernych i duchowieństwa w parafiach, odnawiając w ten sposób życie duchowe całego Wikariatu. Gdy został mianowany Wikariuszem Generalnym Kościoła syromalabarskiego, ze wszystkich sił starał się zażegnać schizmę, która groziła wówczas oderwaniem Kościoła Malabarskiego od jedności kościelnej. Zakładał szkoły przy parafiach i troszczył się o wychowanie młodzieży. Organizował przy klasztorach grupy katechumenów przygotowujących się do chrztu i dbał o formację nowo ochrzczonych. Założył dom miłosierdzia dla opuszczonych i umierających. Reformując księgi liturgiczne Kościoła syromalabarskiego, przywrócił piękno i porządek celebracjom liturgicznym. Zakładając drukarnię i wydawnictwo, troszczył się o szerzenie nauki katolickiej. Wreszcie, przy współpracy Leopolda Beccaro, gorliwego karmelitańskiego misjonarza, założył w roku 1866 zgromadzenie zakonne kobiet poświęcone wychowaniu dziewcząt.
Zapadłszy na śmiertelną chorobę pod koniec roku 1870, znosił cierpienia z wielką cierpliwością, a nawet z chrześcijańską radością. Zasnął w Panu dnia 3 stycznia 1871 roku w klasztorze w Koonammavu. Następnego dnia został pochowany w kościele św. Filomeny przy klasztorze, niedaleko sanktuarium. W roku 1889 jego ciało zostało przeniesione do kościoła św. Józefa w Mannanam.
Patrząc na jego pełne apostolskiej gorliwości życie, łatwo dostrzec, jak bardzo miłował Kościół, jak żarliwie pragnął jedności z Bogiem przez modlitwę i medytację, jak głęboko był z Nim zjednoczony pośród całej swojej działalności apostolskiej, jak przez całe życie patrzył oczami wiary, dostrzegając Boga i Jego przedziwną Opatrzność, oraz z jak wielką ufnością oczekiwał trwałego zjednoczenia z Bogiem w niebie. Opinia o jego świętości szerzyła się wśród ludu jeszcze za jego życia. Po śmierci wielu wiernych zwracało się do niego w swoich potrzebach i doświadczało niezwykłej pomocy.
Ponieważ opinia świętości stale wzrastała, około dziewięćdziesięciu lat po jego śmierci, za zgodą Świętej Kongregacji Obrzędów, rozpoczęto w roku 1958 proces informacyjny w kurii arcybiskupiej w Changanacherry. Po jego zakończeniu w roku 1970 akta procesu wraz z pismami zostały przekazane do Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, jak ją wówczas nazywano. Po wydaniu dnia 13 października 1973 roku Dekretu potwierdzającego zgodność jego pism z nauką Kościoła i po dyskusji podczas zwyczajnego zebrania Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dnia 15 marca 1980 roku, za Naszą aprobatą Święta Kongregacja orzekła, że sprawa Sługi Bożego może zostać wprowadzona do rozpoznania przez Kurię Rzymską. Następnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych przeprowadziła postępowanie dotyczące cnót Sługi Bożego. Po jego zakończeniu ogłosiliśmy, że „stwierdza się heroiczność cnót teologalnych: wiary, nadziei i miłości zarówno wobec Boga, jak i bliźniego, a także cnót kardynalnych: roztropności, sprawiedliwości, umiarkowania i męstwa oraz cnót z nimi związanych”.
Po rozpatrzeniu cudownego uzdrowienia sześcioletniego chłopca Josepha Pennaparampila, urodzonego z deformacją obu stóp, przypisanego wstawiennictwu Sługi Bożego i po zatwierdzeniu tego cudu Naszym Dekretem dnia 9 maja 1985 roku, postanowiliśmy dokonać uroczystej beatyfikacji Czcigodnego Sługi Bożego Kuriakose Eliasza Chavary oraz podobnie Czcigodnej Służebnicy Bożej Alfonsy Muttathupadathu dnia 8 lutego 1986 roku podczas Naszej podróży do Indii.
Podczas uroczystości sprawowanej pod gołym niebem w Kottayam, z udziałem licznych biskupów, kapłanów, osób konsekrowanych z różnych zgromadzeń oraz wielkiej rzeszy wiernych, wypowiedzieliśmy następujące słowa:
„Spełniając życzenie naszych Braci Josepha Powathila, arcybiskupa Changanacherry oraz Josepha Pallikaparampila, biskupa Palai, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Słudze Bożemu Kuriakose Eliaszowi Chavarze oraz Czcigodnej Służebnicy Bożej Alfonsie Muttathupadathu przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Kuriakose Eliasza Chavary dnia 3 stycznia, a Alfonsy Muttathupadathu dnia 28 lipca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
To zaś, co postanawiamy niniejszym Listem, ma zachować moc teraz i w przyszłości. Niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Kottayam, pod pierścieniem Rybaka, dnia 8 lutego roku Pańskiego 1986, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
