Jan Paweł II
KOŚCIÓŁ NIE POWINIEN BYĆ ZAMKNIĘTĄ TWIERDZĄ. PRZESŁANIE DO BISKUPA EICHSTÄTT W BAWARII Z OKAZJI 1200. ROCZNICY ŚMIERCI ŚW. WILLIBALDA
Watykan, 26 czerwca 1987 r.
Do mojego czcigodnego Brata Karla Brauna,
biskupa Eichstätt
„Radość w Bogu – naszą siłą”. Pod tym hasłem, razem ze swoimi współbraćmi w posłudze pasterskiej oraz z wiernymi waszego Kościoła lokalnego, rozpocząłeś rok jubileuszowy z okazji 1200. rocznicy śmierci św. Willibalda, założyciela waszej diecezji. Wzór tego wybitnego świadka wiary, który przez 46 lat głosił w waszej ojczyźnie zbawcze orędzie Chrystusa, stał się dla was szczególną zachętą do odnowienia i pogłębienia wiary w Boga i w Jego plan zbawienia; dlatego powinniście jeszcze gorliwiej angażować się w przekazywanie waszym rodakom cennego daru wiary, za którym tęsknią świadomie lub nieświadomie. Rok jubileuszowy osiąga w tych dniach swój szczyt, ponieważ obchodzicie święto św. Willibalda w waszej katedrze, przy jego grobie, dnia 7 lipca, w dniu jego śmierci sprzed 1200 lat.
Willibald przybył do was jako przybysz, jako obcy z południa i jako przyjaciel św. Bonifacego. Opuścił swoją ojczyznę z ofiarnością i odwagą, aby przynieść wam dar: nie dobra materialne ani władzę doczesną, lecz wiarę w prawdziwego Boga, Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa. Aby móc przekazać wam tę wiarę w całej jej pełni i głębi, sam najpierw chciał zaczerpnąć z wielkich źródeł wiary. W Rzymie szukał jedności z Kościołem apostołów Piotra i Pawła, aby mieć pewność co do autentycznej tradycji wiary pochodzącej od Chrystusa. Następnie udał się aż do Palestyny, aby przyjąć w swoim sercu – żywe i głębokie – słowa i czyny Jezusa, przemierzając Jego drogi, aby stać się Jego bardziej przekonującym i gorliwym zwiastunem. Willibald udał się również do Konstantynopola, aby czerpać z ważnego źródła teologii greckiej, która na pierwszych soborach powszechnych przekazała nam fundamentalne rozumienie Boga jedynego w Trójcy. Wreszcie w Monte Cassino, najważniejszym ośrodku życia monastycznego Zachodu, otrzymał swoją ostateczną formację jako głosiciel wiary i założyciel Kościoła; oddał się modlitwie i pracy, wierze i kulturze, radości w Bogu i sprawom tego świata, i pojął pełną godność człowieka.
Mówi się, że św. Willibald w klasztorze na Monte Cassino pełnił funkcję zakrystiana i furtiana: ten z pozoru drugorzędny szczegół z życia świętego powinien jednak stać się dla nas niezapomnianym przykładem dwóch ważnych wymiarów życia każdego chrześcijanina. Powinniśmy bowiem radować się tym, że możemy przebywać w „domu Bożym”, że jesteśmy ogarnięci Jego Bożą Opatrznością, że możemy każdego dnia Mu dziękować i oddawać Mu cześć w adoracji Jego nieskończonej wielkości, miłości i wierności. Ale obok tej służby w „domu Pana” powinniśmy być także „furtianami”: powinniśmy otwierać drzwi i wpuszczać tych, którzy pragną pełnej prawdy o człowieku i o swoim pochodzeniu w Bogu.
Kościół nie powinien być zamkniętą twierdzą, lecz domem otwartym i gościnnym, z drzwiami i oknami, które wyrażają jego więź ze światem we wszystkich jego wymiarach; dlatego Kościół powinien zachęcać wszystkich ludzi dobrej woli, aby wraz z Chrystusem podążali drogą ku Ojcu i coraz bardziej świadomie i radośnie wzrastali we wspólnocie wierzących, która przynosi odnowę. Modlę się do Ducha Świętego, daru Chrystusa dla swoich uczniów na ziemi, aby – z okazji obchodów jubileuszowych ku czci wielkiego patrona waszej diecezji – obdarzył was owocami pogłębionej wiary i odnowionej świadomości chrześcijańskiej. Ponieważ „radość w Bogu jest naszą siłą”.
Z wdzięcznością przyjmuję wyrazy waszej wiernej więzi z następcą apostoła Piotra, które ty, czcigodny współbracie, przekazałeś mi w imieniu wiernych swojej diecezji i z serca udzielam wam wszystkim, w miłości Dobrego Pasterza i za wstawiennictwem naszej Matki Maryi, mojego szczególnego błogosławieństwa apostolskiego.
W Watykanie, dnia 26 czerwca 1987 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
