Jan Paweł II
ŚWIĘTY PUSTELNIK I BUDOWNICZY POKOJU. LIST DO BISKUPA JOHANNESA VONDERACHA Z OKAZJI 500. ROCZNICY ŚMIERCI ŚW. MIKOŁAJA Z FLÜE (BRATA KLAUSA)
Watykan, 03 września 1987 r.
Do mojego czcigodnego Brata Johannesa Vonderacha,
biskupa Chur
„Od tak wielu pokoleń jest pośród was duchowo obecny człowiek, który całym swoim ziemskim życiem potwierdził rzeczywistość życia wiecznego w Bogu”. Te słowa, które wypowiedziałem 14 czerwca 1984 roku podczas sprawowania świętej Eucharystii we Flüelli, na nowo przychodzą mi dziś na myśl, gdy za twoim pośrednictwem, drogi Współbracie, kieruję to krótkie pozdrowienie do wszystkich, którzy zgromadzili się tutaj z okazji 500. rocznicy śmierci św. Mikołaja z Flüe – zwanego Bratem Klausem – na uroczystą liturgię, albo łączą się z wami z daleka.
Moje myśli są przy całym narodzie szwajcarskim, który wraca pamięcią do owego 21 marca 1487 roku, kiedy święty pustelnik i budowniczy pokoju zmarł w Ranft po ciężkim tygodniu cierpień. Ten przyjaciel Boga, którego świadectwo życia promieniuje aż po nasze dni, jest duchowo obecny w kościołach i kaplicach, które są mu poświęcone lub przechowują pamięć o nim; w obrazach i pismach, które ukazują jego pełne pokoju, a zarazem poważne oblicze; w pieśniach i modlitwach, które dają świadectwo o jego chrześcijańskim życiu. Rozmaite wytwory wiary i pobożności zapraszają do rozważania życia i śmierci, modlitwy i działania patrona ziemi szwajcarskiej oraz do naśladowania jego przykładu.
W moim kazaniu przed trzema laty mocno przypomniałem wam o odpowiedzialności za pokój w małych i wielkich sprawach, o stałym zadaniu wzajemnego przyjmowania się, o zbawiennym wyrzeczeniu się części materialnego dobrobytu na rzecz słabych i ubogich bliskich i dalekich. Do rady Brata Klausa: „Nie rozszerzajcie zbytnio ogrodzenia”, dodałem wezwanie: „… nie lękajcie się spoglądać poza ogrodzenie, uczyńcie troski innych narodów waszymi własnymi i wyciągajcie pomocną dłoń ponad granicami”.
Dziś mogę wam przypomnieć te słowa i wspominając rocznicę śmierci św. Mikołaja z Flüe, pragnę powtórzyć modlitewne wezwanie psalmisty: „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy zdobyli mądrość serca!” (Ps 90, 12). Tego mądrego serca, które wyróżniało budowniczego pokoju, Brata Klausa, potrzebujemy wszyscy, jeśli chcemy znaleźć odpowiedź na naglące pytania życia, jeśli szukamy rozwiązań dawnych i nowych problemów, jeśli musimy pokonywać trudności w życiu osobistym i społecznym, jeśli pośród zmiennych nastrojów i opinii mamy opowiadać się za tym, co prawdziwe i sprawiedliwe. Mądre serce zdobywa tylko ten, kto czerpie „siłę z głębi”, z głębi wiary, nadziei i miłości. Mądre serce osiąga ten, kto zanurza się w niezgłębionej tajemnicy Boga i w modlitwie pozostaje zjednoczony z Bogiem w Trójcy Jedynym.
Ufając we wstawiennictwo błogosławionej Dziewicy i Bożej Rodzicielki Maryi, prosimy Boga sprawiedliwego i miłosiernego: „Spraw, abyśmy wraz z Bratem Klausem i jego świątobliwą małżonką Dorotą coraz głębiej rozumieli, że prawdziwe pojednanie i trwały pokój pochodzą jedynie od Ciebie”. Tę prośbę wypowiedziałem tutaj przy grobie św. Mikołaja z Flüe. Dziś ponawiam ją razem z wami i z serca udzielam wszystkim mojego szczególnego błogosławieństwa apostolskiego.
W Watykanie, dnia 3 września 19837.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
