Jan Paweł II
«PRAEDICATORUM FRATRUM». BULLA KANONIZACYJNA, MOCĄ KTÓREJ DOMINIK IBÁÑEZ DE ERQUICIA, O.P., JAKUB KYUSHEI TOMONAGA, O.P., WAWRZYNIEC RUIZ
Z MANILI I TRZYNASTU TOWARZYSZY, MĘCZENNIKÓW, ZALICZENI SĄ W POCZET ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 października 1987 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
Dzieje apostolatu Braci Kaznodziejów w Japonii sięgają już pierwszego wieku chrześcijaństwa w tym kraju, zapoczątkowanego przez św. Franciszka Ksawerego. W roku 1602 założyli oni misję, którą powierzono prowincji Świętego Różańca, utworzonej specjalnie w celu ewangelizacji najdalszych narodów Wschodu. Ich działalność rozwijała się przede wszystkim na wyspach Kiusiu i Honsiu, szczególnie zaś w Nagasaki.
Działalność misyjna była bardzo żywa i przynosiła obfite owoce. Różne doświadczenia i prześladowania spotkały głosicieli Ewangelii pochodzących z Europy, zwłaszcza z Hiszpanii, których wspierali i którym towarzyszyli japońscy zakonnicy oraz świeccy. W tym wspólnym dziele aż po świadectwo męczeństwa wyróżnia się szesnastu bohaterów, którzy mają dziś zostać zaliczeni do grona Świętych jako ostatnie owoce tamtej misji, wygasłej w 1637 roku.
Pierwszym według porządku czasu, a zarazem przełożonym dzieła misyjnego, był wikariusz prowincjalny Dominik Ibáñez de Erquicia, pochodzący z Régil w Hiszpanii. Był profesorem kolegium św. Tomasza w Manili, a także misjonarzem na wyspie Luzon. W roku 1623 udał się do Japonii, aby wspomagać współbraci z Zakonu św. Dominika i umacniać chrześcijan. Tam przez dziesięć lat pracował na wzór tych mężów, których wychwala Duch Święty (por. Hbr 11, 36-39). Kiedy w 1633 roku siogun Tokugawa Yemitsu wydał prawo zakazujące religii chrześcijańskiej, dnia 14 sierpnia tego samego roku został skazany na karę „dołu i szubienicy”. Towarzyszył mu Franciszek Shoyemon, katechista przyjęty jako współpracownik kaznodziejów.
Trzy dni później, w tym samym miejscu i w ten sam sposób, śmierć ponieśli dwaj inni Japończycy: kapłan Jakub Kyushei Tomonaga, dominikanin i dawny misjonarz na Formozie, oraz jego katechista Michał Kurobioye.
Dnia 19 października to samo męczeństwo poniósł Łukasz Alonso Gorda od Ducha Świętego, Hiszpan i kapłan dominikański, nieustraszony głosiciel Ewangelii, który przez dziesięć lat przemierzał kraj aż po najdalsze północne regiony Japonii. Towarzyszył mu dominikański nowicjusz i katechista Mateusz Kohioye od Różańca, młodzieniec mający zaledwie osiemnaście lat.
W roku 1634, dnia 17 listopada, do martyrologium Kościoła w Nagasaki dołączyli kolejni dwaj dominikanie: Sycylijczyk Hiacynt Jordan Ansalone oraz Japończyk Tomasz Hioji Rokuzayemon Nishi. Pierwszy pełnił wcześniej posługę w Manili, drugi zaś pracował misyjnie w północnej części Formozy. Oprócz kary „dołu i szubienicy” ich wiarę poddawano okrutnym próbom przez tortury wodne oraz przez wbijanie ostrych trzcin pod paznokcie.
Nie mniej mężnie wytrwały także dwie młode dziewice, uczennice i współpracowniczki braci: Magdalena z Nagasaki, należąca najpierw do Trzeciego Zakonu św. Augustyna, a później również św. Dominika oraz Marina z Omury, członkini tego samego zakonu, spalona żywcem w swoim rodzinnym mieście. Pierwsza poniosła męczeństwo dnia 15 października, druga dnia 11 listopada.
Ostatnia grupa, która wypłynęła z Manili w 1636 roku, aby nieść pomoc prześladowanym i potrzebującym wiernym w Japonii, składała się z czterech dominikanów i dwóch świeckich. Przewodził jej Antoni Gonzalez, Hiszpan z Leónu, wykładowca kolegium św. Tomasza w Manili, które później stało się Papieskim Uniwersytetem. Byli z nim także Michał de Aozaraza z Oñate w Guipúzcoa, misjonarz na półwyspie Bataan na Filipinach; Wilhelm Courtet, zwany Tomaszem od św. Dominika, Francuz z Sérignan i doktor teologii; wreszcie Wincenty Shiwozuka od Krzyża, Japończyk wyświęcony na kapłana w Manili. Do tej grupy należeli także Łazarz z Kioto, pełniący funkcję przewodnika i tłumacza, od dawna wygnany z ojczyzny z powodu wiary, oraz Wawrzyniec Ruiz z Manili, ojciec trojga dzieci, członek Bractwa Różańcowego i współpracownik dominikanów w parafii Binondo.
Po roku spędzonym w kajdanach na Okinawie zostali przewiezieni do Nagasaki, gdzie publicznie wyznali wiarę przed trybunałem, jak Chrystus przed Poncjuszem Piłatem (por. 1 Tm 6, 13), a następnie poddano ich torturom i skazano na śmierć. Dnia 29 września 1637 roku ponieśli śmierć męczeńską. Wyprzedził ich jedynie Antoni Gonzalez, który wyczerpany więzieniem zmarł dnia 24 września tego samego roku.
Ich męczeństwo oraz towarzysząca mu opinia świętości zostały zapisane w dziejach chrześcijaństwa japońskiego, a w latach 1636-1637 rozpoczęto procesy informacyjne zarówno w Manili, jak i w Makau.
Po odnalezieniu tych dokumentów na początku XX wieku wznowiono sprawę beatyfikacyjną, ponawiając badania i opracowując „Positio super introductione causae et martyrio”, opublikowaną w 1979 roku. Po uznaniu dnia 11 października 1980 roku ich męczeństwa zostali beatyfikowani dnia 18 lutego 1981 roku w Manili podczas Naszej podróży apostolskiej na Filipiny, z którymi byli szczególnie związani, zwłaszcza Wawrzyniec Ruiz, pierwszy męczennik pochodzący z tego kraju.
Wierny lud tamtych wysp otaczał coraz większą czcią swojego Błogosławionego wraz z jego Towarzyszami Męczennikami. Za ich wstawiennictwem Bóg sprawił cud wymagany przez przepisy kanonizacyjne — całkowite i trwałe uzdrowienie dziewczynki Cecilii Alegria Policarpio z anatomiczno-funkcjonalnego porażenia mózgowego, dokonane bez pomocy leków. Po zatwierdzeniu tego cudu dnia 1 czerwca 1987 roku, dnia 22 tego samego miesiąca odbyliśmy konsystorz, podczas którego — za zgodą Czcigodnych Braci Kardynałów Świętego Kościoła Rzymskiego oraz obecnych Biskupów — wyznaczyliśmy dzień kanonizacji na niedzielę 18 października tego samego roku.
Był to czas szczególnie odpowiedni, ponieważ obchodzono Światowy Dzień Misyjny, a równocześnie obradował Synod Biskupów poświęcony misji świeckich w Kościele i współczesnym świecie. Szesnastu Męczenników z Nagasaki — jedenastu zakonników i pięciu świeckich, pochodzących z Europy i Azji — zasłużyło się dla szerzenia chrześcijaństwa, każdy według swoich możliwości. Wiele osób, lecz jedno świadectwo i jeden cel.
W wyznaczonym dniu, na placu Świętego Piotra, po wysłuchaniu prośby Naszego Czcigodnego Brata Pietro Kardynała Palazziniego, prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, podczas uroczystości wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi Wawrzyńca Ruiz z Manili, Dominika Ibáñeza de Erquicia, Jakuba Kyushei Tomonagę i trzynastu Towarzyszy, Męczenników w Japonii, i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród Świętych Męczenników czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 18 października roku Pańskiego 1987, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi,
protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
