Jan Paweł II
WASZE KLASZTORY TO UPRZYWILEJOWANE MIEJSCA MIŁOŚCI BOŻEJ. PRZESŁANIE
DO SIÓSTR KONTEMPLACYJNYCH AMERYKI ŁACIŃSKIEJ Z OKAZJI PIĘĆSETNEJ ROCZNICY EWANGELIZACJI
Watykan, 12 grudnia 1989 r.
Zbliżające się już obchody pięćsetnej rocznicy ewangelizacji umiłowanego Kontynentu nadziei skłaniają mnie, aby powierzyć wam, umiłowane Siostry Kontemplacyjne Ameryki Łacińskiej, radości i smutki, pragnienia i troskę, jakie od pierwszej chwili mojego powszechnego posługiwania odczuwałem wobec szlachetnych narodów tych ziem.
Ta szczęśliwa okoliczność angażuje już duszpastersko wszystkie stany Kościoła, pragnące pomnożyć przez głoszenie słowa Bożego żywotność apostolską całego Kościoła, który tam żyje i działa.
Zakonnicy i zakonnice zajmują miejsce pierwszorzędne w tym dziele ewangelizacji, ponieważ żywo odczuwają w sercu duchowe pragnienie dawania własnego świadectwa, które pomaga Pasterzom poszczególnych wspólnot, kapłanom i świeckim ukazywać Kościołowi to światło Chrystusa, które czyni go narzędziem zbawienia dla wszystkich narodów (por. Lumen gentium, 1).
Lecz bez modlitwy nasz wysiłek byłby daremny, a nasza nadzieja na nową ewangelizację — bezskuteczną — bo mogłaby pozostać bez fundamentu. Dlatego właśnie zwracam się do was, drogie Siostry Kontemplacyjne, ponieważ wiem, że jesteście otwarte i wrażliwe na wszystkie potrzeby Kościoła.
Sobór Watykański II w dekrecie Perfectae caritatis wskazał wam szczególny cel, mówiąc, że «całe życie… powinno być przeniknięte duchem apostolskim, a wszelka działalność apostolska ożywiona duchem zakonnym» (Perfectae caritatis, 8). A zwracając się w sposób szczególny do kontemplacyjnych, przypomina, że przez wasze życie ukryte jesteście ewangelizatorkami «o tajemniczej płodności apostolskiej» (tamże, 7).
Świadomi tej prawdy spoglądamy na wasze klasztory jako na uprzywilejowane miejsca miłości Bożej oraz jako na ośrodki modlitwy i darów niebieskich dla całej Ameryki Łacińskiej.
Nie można myśleć o tej nowej ewangelizacji bez przypomnienia tamtej pierwszej, zapoczątkowanej po odkryciu Nowego Świata, która miała wśród pierwszych misjonarek — powołanych do wspierania i dopełniania dzieła chrystianizacji — Mniszki od Poczęcia Matki Bożej, oddane wyłącznie modlitwie, kontemplacji i ofierze w ciszy klauzury. W Meksyku, pod kierunkiem i opieką arcybiskupa brata Juana de Zumárragi, te zakonnice klauzurowe powstały w cieniu Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe, której wizerunek przedstawia Maryję w Jej Niepokalanym Poczęciu. W ten sposób życie kontemplacyjne, oświecone tym misterium, towarzyszyło pierwszym krokom i dalszemu rozwojowi Kościoła na ziemiach Nowego Świata.
Liczne doświadczenia i formy życia klauzurowego, które w sposób godny podziwu powstały i rozwinęły się w Europie, zostały wiernie przyjęte i wspaniale pielęgnowane na waszym Kontynencie. I tak bardzo szybko przybyły klaryski, mniszki Niepokalanego Poczęcia, dominikanki, augustianki, karmelitanki, karmelitanki bose, benedyktynki, cysterki, trapistki, mniszki Najświętszego Zbawiciela i św. Brygidy, adoratorki, wizytki, kapucynki, pasjonistki. Tworzycie zatem wielką rodzinę kontemplacyjną i modlitewną, głęboko zakorzenioną w przeszłości obfitującej w owoce świętości, ściśle zjednoczoną z wielką rodziną bogatą w charyzmaty, jaką jest Święta Matka Kościół.
W naszych czasach, drogie Siostry, jesteście również powołane do współpracy w misji Kościoła. Dlatego w tej szczególnej chwili pragnę was zachęcić, abyście uczyniły ze swego życia orędzie pokoju, symbolizowane przez gołębicę wysłaną przez Noego, która — jak pisze Święta Teresa od Jezusa, wielka reformatorka Karmelu — «znalazła stały ląd pośród wód i burz tego świata» (Twierdza wewnętrzna, mieszkanie siódme, III, 13) i zapowiada czas pokoju, sprawiedliwości i ładu.
Wiele osób woła do waszych serc i jednoczy się duchowo z wami w śpiewach i modlitwach, które nie będą już tylko wasze, lecz całej ludzkości. Jest to wołanie tylu braci i sióstr pogrążonych w cierpieniu, ubóstwie i wykluczeniu. Jest wielu przesiedlonych i uchodźców, wielu cierpiących z powodu braku miłości i nadziei; są tacy, którzy ulegli złu i zamykają się na wszelkie światło duchowe; są też ci, których serce jest pełne goryczy, ofiary niesprawiedliwości i przemocy silniejszych. Wy natomiast — zanurzone w misterium Boga, który daje wam moralną zdolność i duchową siłę, które was wyróżniają — przez modlitwę, pokutę i życie ukryte możecie sprawić, że z Bożego Serca wypłynie miłość, która jednoczy nas jako braci, uspokaja namiętności i buduje komunię duchową, przynosząc owoce solidarności i ewangelicznej miłości.
Wasze gorliwe modlitwy, czy to wspólnotowe, czy w osobistym dialogu z Panem, będą miały moc przebłagalną i wynagradzającą, zdolną przyciągać Boże błogosławieństwo dla tej cierpiącej ludzkości.
Liturgia Godzin, przez którą Kościół wyraża i sprawuje kult Boży, a do której wiernego wypełniania jesteście powołane (por. Sacrosanctum Concilium, 99; Lumen gentium, 44), wyznacza rytm waszego życia i pozwala wam w sposób szczególny i czynny współdziałać w budowaniu Kościoła. Obejmując cały dzień i mając centrum w Eucharystii, Oficjum Boże włącza całe wasze istnienie w misterium Chrystusa, które dokonuje się w czasie i czyni z czasu Kościoła czas zbawienia.
Teresa od Jezusa, Święta z Ávili, odczuwała bardzo żywą miłość do Kościoła, zrodzoną właśnie z jej głębokiego doświadczenia wewnętrznego. Dlatego pisze: «Zdaje mi się, że tysiąc żyć oddałabym dla ratowania jednej duszy… O siostry moje w Chrystusie! pomóżcie mi to wypraszać; na to was tu zgromadził Pan; to jest wasze powołanie; to mają być wasze sprawy; to mają być wasze pragnienia; tu wasze łzy; to wasze prośby» (Droga doskonałości, 1, 2. 5).
Każde cierpienie, choćby najmniejsze, ofiarowane Bogu, dzięki Jego miłosierdziu może się nieskończenie pomnożyć i przemienić w obfity deszcz łask dla wzrostu całej wspólnoty kościelnej.
Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, szukając swego miejsca w Mistycznym Ciele Kościoła, znalazła je: «W sercu Kościoła, mojej Matki, będę miłością» (Historia de un alma, n. 254, Rzym, OCD, 1980).
W tym Mistycznym Ciele, którym jest Kościół — każdy na swoim miejscu — wy również wybrałyście, by być «sercem». Jesteście «miłością», która wprawia w ruch wszystkie członki tego Mistycznego Ciała. Starajcie się więc być sercem Kościoła, aby być jedno z Sercem Chrystusa dla dobra każdej wspólnoty tego Kontynentu (por. Venite seorsum, 111).
Wobec wszelkich tendencji sekularyzacyjnych i wobec każdej pokusy, która stawia działanie ponad życie wewnętrzne, Kościół stwierdza, że wasza samotność przeżywana w kontemplacji nie może być uznana za bezczynność, lecz raczej «źródło łask niebieskich» (por. Perfectae caritatis, 7).
Dlatego wszelkie prace i posługi, które możecie podejmować, powinny być uporządkowane i dostosowane — co do miejsca, czasu i sposobu — tak, aby nie tylko zachować, lecz także umacniać i pogłębiać prawdziwe, solidne życie kontemplacyjne, zarówno dla całej wspólnoty, jak i dla każdej z sióstr (por. Pius XII, Sponsa Christi; AAS, XXXXIII, 1, s. 5).
Jakże wiele pragnień apostolskich jest w waszym życiu! Jakże wiele dynamizmu misyjnego w każdym dniu! Jakże wielka działalność duszpasterska kryje się w waszym powołaniu klauzurowym!
«W życiu trzeba się ofiarować, jak męczennicy ofiarowali się aż do śmierci» (Święta Joanna Franciszka Frémiot de Chantal). Siostra klauzurowa potrafi odnaleźć w rzeczach prostych i w codziennych zajęciach, które są jej bliskie, źródło życia, które napływa do niej, aby — nieustannie się ubogacając — mogła przeżywać swoje dni w pokoju, a zarazem czynić je owocnymi dla dobra dusz. To pozwala jej zapomnieć o zmęczeniu i trudzie oraz napełnia ją zapałem apostolskim, który czyni ją misjonarką poprzez ukrytą ofiarę własnego życia; zjednoczona duchowo z misjonarzami, staje się współpracownicą wszelkiej działalności ewangelizacyjnej.
Sam bieg czasu pobudza was do jeszcze większej zdecydowanej ofiary. Udręki świata, obciążonego napięciami i konfliktami, znajdują echo w waszej modlitwie, aby ludzie poprzez wydarzenia potrafili dostrzec bliskość tego, co ich przekracza i trwa na wieki. A gdy w was wszystko zmierza jedną prostą i jasną drogą ku Bogu i ku braciom, z naczynia skupienia przelewa się także bogactwo wewnętrzne, które napełnia waszą duszę. W ten sposób rozsiewacie wszędzie ziarno wiary, umacniacie nadzieję i miłość wszystkich pracowników duszpasterskich waszych diecezji.
Drogie Siostry Klauzurowe Ameryki Łacińskiej, coraz żywiej odczuwajcie swoją odpowiedzialność za budowanie Kościoła. Poprzez modlitwę i ofiarę docierajcie do serca każdej diecezji i każdej wspólnoty kościelnej Kontynentu, aby spływały na nie błogosławieństwa Pana. Będzie to wielką pociechą dla działalności duszpasterskiej biskupów i kapłanów; umocni apostolat zakonników i zakonnic życia czynnego; sprzyjać będzie praktyce religijnej i zaangażowaniu ewangelicznemu wszystkich wiernych świeckich.
Przez modlitwę, przez ukryte ofiary, przez pokutę i przez waszą miłość nadal wspomagajcie pielgrzymujący lud Boży. Pielęgnujcie ducha misyjnego, świadome, że między siostrą kontemplacyjną, która modli się i cierpi, a misjonarzem, który głosi, istnieje głęboka więź w porządku łaski.
Niech przez wasz sposób życia Kościół w Ameryce Łacińskiej «coraz pełniej ukazuje wiernym i niewierzącym Chrystusa» (Lumen gentium, 6). Wasze wsparcie modlitewne, płynące z ciszy klauzury, pomoże także zachować wierność Magisterium wobec wszelkich odchyleń doktrynalnych i tendencji sekularyzacyjnych.
Niech w waszym życiu ofiary i oddania umacnia was Matka Pana, tak bardzo czczona na tych ziemiach i tak umiłowana przez narody Ameryki Łacińskiej. Trwajcie w modlitwie, aby Ona była zawsze pierwszą «ewangelizatorką» tego umiłowanego Kontynentu.
Przyzywając nad każdą z was i nad wszystkimi razem, Siostry Kontemplacyjne Ameryki Łacińskiej, stałej opieki Bożej, wraz z serdecznymi życzeniami z okazji zbliżających się świąt Bożego Narodzenia, udzielam wam mojego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Watykan, dnia 12 grudnia, w święto Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe, roku 1989.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
