Jan Paweł II
PRACUJCIE NAD ODNOWĄ WIARY W LUDZIE BOŻYM. LIST DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO ZGROMADZENIA JEZUSA I MARYI (EUDYSTÓW) W 350. ROCZNICĘ ZAŁOŻENIA PRZEZ ŚW. JANA EUDESA
Watykan, 27 lutego 1993 r.
Do Czcigodnego Ojca Pierre’a Drouina,
Przełożonego Generalnego Zgromadzenia Jezusa i Maryi
W roku 1643 św. Jan Eudes założył w Caen Zgromadzenie Jezusa i Maryi wraz z grupą kapłanów, aby ustanowić seminarium. Był to — jak sam mówił — „dzień, w którym Syn Boży się wcielił i Najświętsza Dziewica została uczyniona Matką Bożą” (Opere Complete, XII, 112, XII, 112). W chwili, gdy Zgromadzenie obchodzi trzysta pięćdziesiątą rocznicę swego założenia, z radością łączę się w dziękczynieniu i w modlitwie pełnej nadziei wszystkich eudystów i ich współpracowników.
Kapłani, kandydaci do kapłaństwa oraz świeccy zgromadzeni w waszym stowarzyszeniu życia apostolskiego wspominają z wdzięcznością świętą postać tego, który był niestrudzonym misjonarzem, nieustannie troszczącym się o formowanie dobrych pracowników Ewangelii. Św. Jan Eudes zajmuje jedno z czołowych miejsc w religijnej Francji XVII wieku; w sposób bardzo osobisty przyczynił się do szerokiego ruchu duchowego, który zostanie nazwany szkołą francuską, odpowiadając z odwagą na potrzeby i wezwania swoich współczesnych poprzez przepowiadanie, pisma oraz liczne inicjatywy w dziedzinie wychowania i miłości bliźniego. Wasz Założyciel pozostawił wam dziedzictwo duchowe wielkiej wartości, które do dziś inspiruje wasze Zgromadzenie. Przykładem są Konstytucje, które, wiernie idąc za Regula Domini Jesu św. Jana Eudesa, uznają następujące „fundamenty” życia eudystów: łaskę Bożą, aby ją przekazywać innym; wolę Bożą, aby jej służyć; krzyż Jezusa, aby kroczyć śladami Pana; głęboką miłość do Jezusa i Maryi, do których należy Zgromadzenie i którzy stanowią jego rodzinę (por. n. 3).
Dziś należy na nowo pogłębić zasadnicze intuicje waszego Założyciela. Nieustannie kontemplował on Chrystusa, Jednorodzonego Syna Bożego, danego dla zbawienia świata. Był tak przeniknięty przesłaniem Słowa Bożego, że formułował reguły ofiarowane swoim braciom, posługując się samymi słowami Pisma Świętego. Harmonijnie łączył głębię refleksji teologicznej, zaczerpniętej od św. Pawła i św. Jana, z duchowym żarem życia modlitwy pełnego miłości. Czyż nie kreślił swego autoportretu, gdy pisał: „Powinniśmy być ożywiani duchem Jezusa, żyć Jego życiem, chodzić Jego drogami, być przyobleczeni w Jego uczucia i skłonności, spełniać wszystkie nasze działania według tych samych dyspozycji i intencji, z jakimi On je spełniał” (Royaume de Jésus, II, 2)?
Zrozumiał on i potrafił ukazać płodność nabożeństwa do Serca Jezusa, którego szerzenia sam się podjął. Nigdy nie oddzielał kontemplacji Jezusa od kontemplacji Jego Matki: „O Jezu, Jednorodzony Synu Boży, Jednorodzony Synu Maryi, kontempluję Cię i adoruję jako żyjącego i królującego w Twojej Najświętszej Matce oraz jako Tego, który wszystkim jesteś i wszystko czynisz w Niej” (Royaume de Jésus, V, 9). Ponadto w momencie jego kanonizacji uznano go za „Ojca, Nauczyciela i Apostoła kultu Najświętszych Serc”, tak bardzo kochał serca Jezusa i Maryi. Rocznica obchodzona po trzech i pół wieku historii Zgromadzenia, często naznaczonej trudnościami, stanowi dla eudystów okazję powrotu do pamięci o ich Założycielu i jego przesłaniu, jako do żywych korzeni ich aktualnego powołania. Odnalezienie inspiracji, która daje życie Instytutowi, oraz doświadczenia nieustannie odnawianego przez kolejne pokolenia jego członków, stanowią łaski, które — przyjęte — mogą oświetlić drogę, którą należy na nowo podjąć wspólnie, z entuzjazmem, dla misji, odpowiadając na nowe wezwania naszych czasów.
„Eudyści, pracownicy ewangelizacji, pracują nad odnową wiary w Ludzie Bożym” (Konstytucje, n. 2).
Misja przybiera różne formy zależnie od epok i miejsc; jednak całkowite oddanie św. Jana Eudesa pozostaje dla jego synów przykładem i przewodnikiem dla tych, którzy poświęcają się głoszeniu Dobrej Nowiny zbawienia, aby zwiastować swoim braciom i siostrom światło miłości Jezusa i Maryi. W szczególny sposób współpracują oni „w formowaniu świeckich do różnych zadań apostolskich” (Konstytucje, n. 33).
Pragnę w sposób szczególny zachęcić eudystów, aby kontynuowali dziś dzieło, które było u podstaw ich założenia: formację kandydatów do kapłaństwa oraz formację stałą kapłanów. Warunki uległy zmianie, lecz fundament pozostał ten sam. Św. Jan Eudes miał bardzo wzniosłe pojęcie kapłana. Pisał więc do swoich braci: „Syn Boży włącza was w najwznioślejsze doskonałości i najbardziej boskie działania, gdyż czyni was uczestnikami swojej funkcji pośrednika między Bogiem a ludźmi” (Mémorial de la vie ecclésiastique, I). Trzeba pracować nad tym, aby ta posługa pośrednictwa była pełniona z oświeconą wielkodusznością. Dane mi jest skierować do was to przesłanie rok po ogłoszeniu adhortacji Pastores dabo vobis, która była owocem Synodu Biskupów poświęconego formacji kapłanów we współczesnych warunkach.
Wiem, że Kościół może liczyć na synów św. Jana Eudesa, ponieważ należą oni do pierwszych, którzy wprowadzili w życie te zasadnicze wskazania. Niech idą naprzód, niech będą zarazem pełni zapału i wymagający — wobec samych siebie oraz wobec tych, których formują — aby wspólnoty chrześcijańskie otrzymywały od Pana robotników żniwa, o których same proszą w modlitwie. Św. Jan Eudes był także założycielem lub inspiratorem całej wielkiej rodziny instytutów wiernych jego duchowości, jego dynamizmowi apostolskiemu i impulsowi, jaki nadał działalności charytatywnej.
Słuszne jest, aby mężczyźni i kobiety, którzy dzielą to samo dziedzictwo, łączyli się w radości i nadziei swoich braci eudystów. Zakończę to przesłanie, zwracając się do członków Zgromadzenia Jezusa i Maryi słowami zachęty samego św. Jana Eudesa: „Oddajcie się Jezusowi, aby wejść w nieskończoność Jego wielkiego Serca, które zawiera Serce Jego świętej Matki i wszystkich Świętych, i aby zatracić się w tej otchłani miłości, miłosierdzia, pokory, czystości, cierpliwości, poddania i świętości” (Coeur admirable,, III, 2).
Przełożonym, kapłanom i świeckim Zgromadzenia życzę radości płynącej z prawdziwej odnowy wewnętrznej w czasie obchodów tegorocznej rocznicy. Wyrażam im zaufanie i wdzięczność Kościoła za posługę, jaką pełnią w dziele ewangelizacji, zwłaszcza w formacji kapłanów na trzech kontynentach: w Europie, w Ameryce i w Afryce. Wzywając wraz z nimi św. Jana Eudesa, prosząc Matkę Pana i Jej przedziwne Serce, powierzam ich osoby i ich posługę Chrystusowi Kapłanowi. Z serdecznością udzielam im mojego błogosławieństwa apostolskiego.
Watykan, 27 lutego 1993 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
