Jan Paweł II
ZROZUMIAŁ, ŻE MĘKA JEZUSA JEST ZARAZEM JEGO UWIELBIENIEM. LIST DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO PASJONISTÓW Z OKAZJI TRZECHSETNEJ ROCZNICY URODZIN ŚW. PAWŁA OD KRZYŻA
Rzym, 14 września 1994 r.
Do umiłowanego Syna José A. Orbegozo Jauregui,
Przełożonego Generalnego Zgromadzenia
Męki Jezusa Chrystusa
1. Z radością uczestniczę w obchodach, które wasze Zgromadzenie podjęło ku czci Założyciela, św. Pawła od Krzyża, w trzechsetną rocznicę jego urodzin i z uznaniem przyjmuję zamiar uczczenia tej rocznicy nie tylko poprzez zewnętrzne uroczystości, ale jeszcze bardziej przez wspólnotową refleksję nad świadectwem, jakie ten wielki mistyk i ewangelizator XVIII wieku pozostawił swoim duchowym synom i całemu Kościołowi.
Rocznica ta skłania do zwrócenia spojrzenia ku Męce Jezusa, wokół której św. Paweł od Krzyża skoncentrował całe swoje życie i apostolstwo, czyniąc ją najpierw doświadczeniem mistycznym, a następnie głosząc ją innym zarówno w przepowiadaniu, jak i w kierownictwie duchowym.
Z głębią zrozumiał on naukę, szczególnie żywą w Ewangelii św. Jana, według której Męka Jezusa jest zarazem Jego uwielbieniem, Jego wywyższeniem, ponieważ jest posłusznym przyjęciem nieskończonej miłości Ojca oraz obdarzeniem nią wszystkich ludzi. Dostrzegał także w Jezusie Ukrzyżowanym, zgodnie z wyrażeniem Listu do Kolosan (Kol 1, 15), żywy obraz Ojca, doskonałą ikonę niewidzialnego Boga. Słusznie są znane niektóre wypowiedzi, w których wyrażał swoje głębokie rozumienie tajemnicy Krzyża: „Męka Jezusa jest największym i najwspanialszym dziełem Boskiej Miłości” (św. Paweł od Krzyża, Listy II, 499), jest „cudem cudów Boskiej Miłości” (tamże, 726). „Z morza Boskiej Miłości – zwykł mówić – wypływa morze Męki Jezusa i są to dwa morza w jednym” (tamże, 717). Według niego nic bardziej nie prowadzi do nawrócenia zatwardziałych serc niż głoszenie Męki Jezusa.
2. Podstawowym zadaniem Kościoła wszystkich czasów – a w szczególności naszego – jest prowadzenie ludzkości na spotkanie z Chrystusem, na spotkanie z tajemnicą paschalną, która poprzez Krzyż i śmierć prowadzi do zmartwychwstania. W tej tajemnicy Chrystus jednoczy się z każdym człowiekiem, objawia mu oblicze Ojca i w pełni odsłania człowieka samemu sobie (por. Jan Paweł II, Redemptor hominis, 10-13). W Liście apostolskim Salvifici doloriso chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia – dokumencie szczególnie bliskim charyzmatowi tego Zgromadzenia – zatrzymałem się nad tajemnicą Krzyża w odniesieniu do dramatycznego problemu ludzkiego cierpienia i podkreśliłem, że właśnie poprzez Krzyż dokonuje się zjednoczenie Chrystusa z każdym człowiekiem (Jan Paweł II, Salvifici Doloris, nr 20).
Człowiek naszych czasów odczuwa z wyjątkową intensywnością dramat cierpienia i silnie doświadcza potrzeby, aby osoba ludzka nie była pozostawiona sama sobie wobec bólu. Wiele może w tym względzie uczynić solidarność tych, którzy kierują się miłością, zwłaszcza gdy potrafią przekazać dobrą nowinę o odkupieniu cierpienia przez Mękę Jezusa.
3. Zgromadzenie Pasjonistów, które od początku angażowało wszystkie swoje siły w dzieło ewangelizacji, jest dziś wezwane do działania z odnowioną mocą w służbie nowej ewangelizacji: tajemnica Krzyża jest centrum, wokół którego powinien koncentrować się każdy wysiłek w tym zakresie. Synowie św. Pawła od Krzyża są spadkobiercami długiej tradycji katechezy i głoszenia Ewangelii poprzez misje ludowe, rekolekcje, kierownictwo duchowe oraz wszystkie te środki, jakie „najbardziej pomysłowa” miłość Boża (Reg., 1775, c. 16) potrafi podsunąć. Trzeba wytrwać w tym zaangażowaniu, odnawiając formy tradycyjne i podejmując nowe, w zgodzie z gorliwością Założyciela.
Cieszę się także z licznych misji, które Zgromadzenie podjęło w krajach szczególnie potrzebujących ewangelizacji, realizując projekt, który zawsze był obecny w sercu św. Pawła od Krzyża. W nieuniknionych trudnościach, jakie wiążą się z tymi zadaniami, zachęcam wszystkich jego członków, aby trwali mocno w przekonaniu, że Bóg przygotowuje wielką wiosnę chrześcijańską i misyjną, której początki już są widoczne (por. Jan Paweł II, Redemptoris missio, 86). Istotne jest, aby nigdy nie zapominali, że Krzyż jest znakiem wyróżniającym chrześcijaństwo jako takie i odróżniającym je od każdej innej religii. W obecnej epoce, w której często pojawia się zamęt w wielu duszach, zwłaszcza poprzez oddziaływanie sekt i kultów ezoterycznych, Pasjoniści są wezwani do ukazywania wyjątkowości i niezastąpionego charakteru kerygmatu Krzyża, stanowiącego istotny rdzeń orędzia zbawienia.
4. Św. Paweł od Krzyża przekazał charyzmat Męki przede wszystkim swoim „towarzyszom”, czując się od młodości wezwany gromadzić ich wokół siebie, a następnie – za ich pośrednictwem – całemu Zgromadzeniu oraz innym instytutom i ruchom, które się do niego odwołują. Kościół uznał autentyczność tego charyzmatu, powierzając Zgromadzeniu szczególne zadanie podtrzymywania na zawsze żywej „pamięci Męki” (memoria Passionis), pielęgnując ją zarówno w życiu duchowym, osobistym i wspólnotowym, jak i w apostolstwie skierowanym bezpośrednio do ludu. Jest bowiem zasadniczo ważne, aby nie została udaremniona moc Krzyża Chrystusa (por. 1 Kor 1, 17), przez demaskowanie kłamstwa, w którym świat próbuje zawłaszczyć same dary Boże i zniekształcić obraz Chrystusa wyciśnięty przez chrzest w wierzących.
Takie rozeznanie wymaga głębokiego oderwania od rzeczy świata i autentycznego ubóstwa ducha – cnót tak bardzo bliskich Założycielowi, który mówił w tym kontekście o mistycznej śmierci, aby narodzić się w Bogu, zachęcając do zanurzenia się w swoim „nic”: nic władzy, nic posiadania, nic wiedzy.
Wierni tradycji, która czyni ich nauczycielami modlitwy (por. Konst., 37), Pasjoniści będą nadal pielęgnować głęboką duchowość, zdolną przekazywać wielu innym duszom spragnionym doskonałości pragnienie uczestnictwa w ogołoceniu Chrystusa, aby każdego dnia rodzić się na nowo do życia wyższego (por. Jan Paweł II, Redemptionis donum, 10). Zakłada to słuchanie Boga, które św. Paweł od Krzyża w swoim testamencie duchowym pragnął zabezpieczyć i chronić poprzez ubóstwo, samotność i modlitwę. To właśnie słuchanie Boga umożliwia słuchanie człowieka – jego cierpienia, jego głodu Boga i sprawiedliwości.
5. Męka Jezusa i ludzkie cierpienie stanowią dziś jeden z najbardziej aktualnych tematów zarówno teologii, jak i nauk humanistycznych. Wokół tego zagadnienia łatwiej spotkać się w dialogu zarówno z chrześcijanami innych wyznań, jak i z innymi wierzącymi w Boga, a także z ludźmi kierującymi się szczerym poszukiwaniem sprawiedliwości i miłości. Wśród synów św. Pawła od Krzyża byli autentyczni prekursorzy ruchu ekumenicznego, gorliwi apostołowie jedności wszystkich chrześcijan, jak bł. Dominik Barberi i ojciec Ignacy Spencer. Czuli się oni spadkobiercami troski o jedność, właściwej samemu Założycielowi, który żarliwie modlił się w tej intencji.
Także dzisiejsi Pasjoniści nie powinni pozostawać w tyle, lecz nadal wskazywać na Chrystusa ukrzyżowanego jako Tego, który przez swoją ofiarę zburzył mur podziału i pojednał każdego człowieka z Bogiem oraz z braćmi (por. Ef 2, 11-12). Jak Apostoł powinni oni żyć pełnym entuzjazmem wobec Krzyża Chrystusa – głupstwa dla świata, ale najgłębszej mądrości dla tych, którzy szukają Boga, sprawiedliwości i pokoju.
6. Powierzam Najświętszej Maryi Pannie inicjatywy, które Zgromadzenie zamierza podjąć z okazji trzechsetnej rocznicy urodzin Założyciela, i wypraszam przez Jej macierzyńskie wstawiennictwo dla każdego Pasjonisty gorliwość i radość w byciu wiarygodnym świadkiem Krzyża Chrystusa.
Z tymi uczuciami udzielam Ojcu, zakonnikom i zakonnicom Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa oraz wszystkim członkom instytutów i ruchów, które odnajdują się w charyzmacie św. Pawła od Krzyża, szczególnego błogosławieństwa apostolskiego.
Z Watykanu, dnia 14 września 1994 roku, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
