Jan Paweł II
HARMONIJNIE ŁĄCZYĆ ŻYCIE WEWNĘTRZNE Z PRACĄ. LIST DO OPATA PRYMASA KONFEDERACJI BENEDYKTYŃSKIEJ Z OKAZJI KONGRESU OPATÓW
Castel Gandolfo, 23 września 1996 r.
Czcigodny Ojciec Marcel Rooney
Opat Prymas Konfederacji Benedyktyńskiej
1. Z radością dowiedziałem się, że w tych dniach odbywa się Kongres Opatów Konfederacji Benedyktyńskiej. Kieruję moje serdeczne pozdrowienie przede wszystkim do Ojca, któremu Współbracia powierzyli zadania Opata Prymasa Konfederacji i składam życzenia z okazji rozpoczęcia posługi, jaka Ojca czeka w służbie tym podążających za Regułą świętego Patriarchy Benedykta.
Moje pozdrowienie kieruję także do obecnych opatów i przeorów konwentualnych, jak również do opatek i przeorysz, które reprezentują benedyktynki, a także do szacownych gości z innych tradycji monastycznych. Szczególną myśl kieruję wreszcie do mnichów, którzy, ożywieni miłością Chrystusa, przybyli, aby dać świadectwo tradycji monastycznej Kościołów, które nie są jeszcze w pełnej komunii z Kościołem katolickim.
2. Obrady Kongresu koncentrują się w szczególności na temacie formacji ludzkiej, filozoficznej, teologicznej i monastycznej, prowadzonej we wspólnotach benedyktyńskich. Jest to temat bardzo stosowny po obradach Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu i jego misji w Kościele i w świecie. Istotnie, „Zgromadzenie synodalne poświęciło szczególną uwagę formacji tych, którzy zamierzają poświęcić się Chrystusowi” (Jan Paweł II, Vita consecrata, 65), podkreślając, że „zarówno w Instytutach życia apostolskiego, jak i życia kontemplacyjnego formacja stała jest wymogiem wynikającym z samej natury konsekracji zakonnej.” (tamże, 69).
Obrady Synodu, dając pasterzom Kościoła okazję do głębszej refleksji nad życiem monastycznym, skłoniła ich do podkreślenia, w różnych wystąpieniach, jego wartości ewangelicznych (tamże, 6). Aby urzeczywistniać te wartości w swoim życiu, mnich będzie się zatem starał „harmonijnie łączyć życie wewnętrzne z pracą przez ewangeliczny wysiłek przemiany obyczajów, posłuszeństwo i wytrwałość, przez gorliwe rozważanie słowa (lectio divina), sprawowanie liturgii i modlitwę.” (tamże).
3. W tradycji duchowej monastycyzmu mężczyźni i kobiety odpowiadają na powołanie Boga, który wzywa ich, aby byli wytrwałymi słuchaczami Jego Słowa, i podejmują wysiłek poprawy swoich wad (por. święty Benedykt, Regula Benedicti, Prol., 47), posługując się narzędziami dobrych uczynków (por. tamże, 4, 75), aby „dojść do najwyższych szczytów nauki i cnoty” (por. tamże, 73, 9). Ta tradycja, sięgająca samych początków życia monastycznego na Wschodzie i na Zachodzie, stanowi duchowe dziedzictwo synów i córek świętego Benedykta, który zachęcał swoich mnichów do wytrwałej lektury Konferencji, Instytucji i Żywotów Ojców, a także Reguły „naszego świętego Ojca Bazylego”, uważając je za „narzędzia cnót dla mnichów dobrych i posłusznych” (tamże, 73, 5).
W przywołanej Adhortacji apostolskiej opisałem życie konsekrowane jako „objawienie miłości Boga w świecie” (por. rozdz. III, tytuł), ponieważ wszyscy konsekrowani są „posłani na świat, by naśladować Jego przykład i kontynuować Jego misję” (tamże, 72). Istotnie, „misja ma znaczenie dla każdego Instytutu, nie tylko dla Instytutów czynnego życia apostolskiego, ale także życia kontemplacyjnego” (tamże).
Czego Kościół oczekuje od klasztorów benedyktyńskich? Powinny one ukazywać się jako uprzywilejowane miejsca życia chrześcijańskiego: miejsca, w których przeważają autentyczne wartości Ewangelii. Są „szkołami służby Pańskiej” (Regula Benedicti, Prol., 45), poświęconymi życiu modlitwy. Wszyscy chrześcijanie są światłem świata (Mt 5, 14), powołani do ukazywania świadectwem swojego życia wartości wiary; jednak w świecie światło to łatwo bywa przyćmione lub ignorowane. Klasztor natomiast jako wspólnota chrześcijańska trwale oddana życiu ewangelicznemu, promieniuje światłem bardziej intensywnym i stałym. Jest to światło, które oświeca cały Kościół i umacnia jego świadectwo. Klasztor jest szkołą modlitwy dla chrześcijan, którzy pragną lepiej poznać Pana; jest świadectwem nieustannej wierności, umacniającym wiarę Ludu Bożego; jest także ukazywaniem wartości Ducha dla ludzi, którzy jeszcze nie znają Pana.
4. Kościół jest dziś szczególnie wrażliwy na zadanie ekumeniczne. Również w tej perspektywie ujawnia się szczególna rola, jaką monastycyzm może pełnić u progu Trzeciego Tysiąclecia. Wiadomo bowiem, jak wielkie znaczenie ma monastycyzm w Kościołach prawosławnych, ale należy także podkreślić jego obecność we wspólnotach powstałych w wyniku Reformacji. Cenny wkład może on również wnieść w dialog międzyreligijny, ponieważ w niektórych religiach niechrześcijańskich znane i praktykowane są znaczące formy życia monastycznego.
Nie zabraknie też jego dobroczynnego oddziaływania na społeczeństwo świeckie, w którym nowości wszelkiego rodzaju, wprowadzane przez szybki postęp technologiczny, często rodzą zamęt i niepokój. To właśnie w tym kontekście stabilitas, właściwa benedyktynom, uporządkowany rytm codziennych obowiązków oraz pokój wewnętrzny, będący owocem głębokiej komunii z Bogiem, oferują wzorce zdolne przyciągać, oświecać i ukierunkowywać mężczyzn i kobiety żyjących w świecie. W ten sposób klasztory benedyktyńskie będą nadal tym, czym były przez wieki: latarniami autentycznego humanizmu chrześcijańskiego.
5. W tej perspektywie staje się jasna niezastąpiona rola, jaką w życiu mnicha odgrywa poważna formacja duchowa i doktrynalna: obejmuje ona różne aspekty życia młodego człowieka, który pragnie poświęcić siebie sprawie Królestwa i towarzyszy mu następnie — przy oczywistych dostosowaniach — w kolejnych etapach drogi śladami świętego Benedykta.
Kongres słusznie skupił zatem swoją uwagę na tym aspekcie życia monastycznego, mając na celu uświadomienie zarówno tym, którzy pragną podjąć takie życie, jak i samym mnichom, jak wielkie bogactwo kryje w sobie powołanie, jakim Pan ich obdarował oraz wynikająca z niego misja, jaką im powierzono.
Przypominając każdemu z uczestników Kongresu wezwanie świętego Benedykta, aby biec z „niewysłowioną słodyczą miłości drogą przykazań Bożych” (święty Benedykt, Regula Benedicti, Prol., 49), zawierzam Maryi, „Regina monachorum”, podejmowaną refleksję oraz decyzje, które z niej wynikną i z serca, jako zadatek łask niebieskich, udzielam Ojcu i wszystkim obecnym szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Castel Gandolfo, dnia 23 września 1996 roku.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
