Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO CZŁONKÓW ZAKONU MERCEDARIUSZY ZGROMADZONYCH
NA KAPITULE GENERALNEJ
Watykan, 25 maja 1998 r.
Do Czcigodnego Ojca
Mariano Labarca Araya
Mistrza Generalnego Zakonu Mercedariuszy
1. Z radością kieruję serdeczne pozdrowienie do uczestników kapituły generalnej Zakonu Najświętszej Maryi Panny Łaskawej, a w sposób szczególny do nowego mistrza generalnego, ojca Mariano Labarca Araya. Składając gratulacje z okazji wyboru, życzę, aby – z odnowioną wiernością charyzmatowi mercedariuszy – mógł prowadzić braci z odwagą i przenikliwością ku nowemu tysiącleciu. Pozdrawiam również ojca Emilio Aguirre Herrerę, wyrażając uznanie dla ofiarności i oddania, z jakimi kierował Zakonem w ciągu ostatnich dwunastu lat.
Pragnę, aby ta kapituła generalna odnowiła we wszystkich mercedariauszach entuzjazm konieczny do naśladowania Chrystusa Odkupiciela by umocnieni Jego łaską szli „głosić ubogim dobrą nowinę, zwiastować więźniom wyzwolenie, a niewidomym przejrzenie, uciśnionych odsyłać wolnymi i obwoływać rok łaski od Pana” (por. Łk 4,18-19), także w nowych kontekstach i krajach, zwłaszcza w Afryce i w Azji.
2. Wielowiekowa historia waszego zakonu rodzi się z serca i wiary ludzi wielkich i zdecydowanych, którzy podejmując wyzwania swoich czasów, byli „otwarci na wewnętrzny głos Ducha, wzywający do przyjęcia w najgłębszym wymiarze zamysłów Opatrzności” (Vita consecrata, 73), i dawali nowe odpowiedzi oraz nowe projekty ewangelizacyjne, aby świadczyć o miłości Boga wobec najuboższych. Taka była inicjatywa św. Piotra Nolasco, który – z pomocą i radą św. Rajmunda z Penyafort oraz króla Jakuba I – zgromadził grupę pobożnych mężów pod Regułą św. Augustyna, prosząc o to zatwierdzenie papieża Grzegorza IX.
Z tej opatrznościowej decyzji wyrosła godna podziwu historia świętości i miłości, ubogacająca życie Kościoła. W tym kontekście należy przypomnieć pełną poświęcenia troskę o chrześcijan uwięzionych, opłacanie ich wykupu oraz odprowadzanie ich do własnych krajów dzięki heroicznej ofiarności tak wielu braci. Trzeba także podkreślić wspaniałe dzieło ewangelizacji, podjęte przez mercedariuszy po odkryciu Nowego Świata, w którym wyróżniają się wielkie postacie świętych i teologów, wzbogacające 780 lat waszej historii.
3. Głęboka miłość i rozeznawanie znaków czasu w świetle Ewangelii – po zniesieniu niewolnictwa i po trudnym okresie Rewolucji francuskiej – skierowały wasz zakon ku nowym wymiarom ewangelicznym, spójnym z pierwotnym charyzmatem i z wymaganiami konkretnej sytuacji historycznej. W ten sposób Pedro Armengol Valenzuela nadał zakonowi nowy dynamizm, otwierając przed nim nowe perspektywy realizacji powołania jako rycerzy wolności i proroków miłości. Od tamtej pory wasz apostolat obejmował: obronę wiary, pomoc tym, którzy cierpią wskutek nowych form niewoli, duszpasterstwo więzienne, wychowanie i edukację, misje i parafie – wciąż nowe przestrzenie, w których w imię Chrystusa walczono z wszelkim uciskiem, aby przywracać człowiekowi prawdę, która wyzwala i zbawia.
W tym względzie Sobór Watykański II sprzyjał odnowie waszego zakonu, który – przyjmując impuls odnowy wzbudzony przez Ducha Świętego w całym Kościele – oddał swoje bogate dziedzictwo duchowe na służbę głoszenia Ewangelii oraz wspierania braci ubogich i zepchniętych na margines.
4. Szybkie i ciągłe przemiany dotykające dzisiejsze społeczeństwo oraz bliskość wielkiego Jubileuszu roku 2000 wzywają was do nadania nowej perspektywy waszej ofiarności, zakorzenionej w tradycji świętości i heroizmu. Jak zatem ukazać wasz charyzmat wyzwolenia mężczyznom i kobietom nadchodzącego tysiąclecia? To pytanie – idąc za przykładem św. Piotra Nolasco oraz wielkich postaci kapłanów i świeckich, którzy dzielili wasz charyzmat – postawiliście sobie na kapitule generalnej, wzywając światła i łaski Ducha Świętego. Odpowiedź wymaga odważnych wyborów, które charakteryzują misję Kościoła i które objęły refleksję oraz prace kapituły.
Posynodalna adhortacja apostolska Vita consecrata przypomina, że dla każdej odnowy kościelnej konieczne są nawrócenie i świętość. „Potrzeba ta odnosi się przede wszystkim do życia konsekrowanego. Istotnie, powołanie skierowane do osób konsekrowanych, aby szukały najpierw Królestwa Bożego, jest nade wszystko wezwaniem do pełnego nawrócenia, to znaczy do wyrzeczenia się samych siebie i do życia wyłącznie dla Pana, tak aby Bóg był wszystkim we wszystkich. Powołane do kontemplacji „przemienionego” oblicza Chrystusa i dawania o nim świadectwa, są one też powołane do przemienionego życia.” (nr 35).
Świętości każdego zakonnika powinna odpowiadać głęboka i owocna komunia braterska, która „jest źródłem mocy i skuteczności ich apostolstwa, które w ramach misji prorockiej wszystkich ochrzczonych skupia się zwykle na zadaniach wykonywanych w ścisłej współpracy z hierarchią. W ten sposób osoby konsekrowane przyczyniają się bogactwem swoich charyzmatów do tego, że Kościół coraz głębiej urzeczywistnia swoją naturę sakramentu „wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego” (nr 46).
5. Wasz charyzmat prowadzi do wrażliwego spojrzenia na różne formy niewoli obecne w dzisiejszym życiu człowieka – wraz z jego nędzą moralną i materialną. Wymaga to od was coraz większego zaangażowania w głoszenie Ewangelii.
Jak przypomina wspomniana adhortacja apostolska: „Inną prowokacją jest dzisiaj materialistyczna żądza posiadania, lekceważąca potrzeby i cierpienia słabszych i wyzuta z wszelkiej troski o zachowanie równowagi zasobów naturalnych. Odpowiedzią życia konsekrowanego jest profesja ewangelicznego ubóstwa, przeżywana w różnych formach i częstopołączona z konkretną działalnością, szerzącą solidarność i miłosierdzie.” (nr 89).
Długa tradycja waszego zakonu wzywa was, aby żyć ubóstwem – umocnionym i podtrzymywanym przez posłuszeństwo i czystość – „w duchu mercedariuszy”, to znaczy jako nieustanny akt miłości wobec tych, którzy są ofiarami niewoli, jako zdolność dzielenia ich cierpień i nadziei oraz jako gotowość do serdecznego przyjęcia.
6. Wasz zakon od swoich początków czcił Najświętszą Maryję Pannę pod wezwaniem Matki Miłosierdzia (Łaskawej) i obrał Ją za wzór swojej duchowości oraz działania apostolskiego. Doświadczając Jej nieustannej obecności i naśladując Jej dyspozycyjność, mercedariusze podejmowali z odwagą i ufnością zobowiązania – często ciężkie i trudne – wynikające z misji wyzwolenia człowieka.
Kontemplując Jej wielką wiarę i całkowite posłuszeństwo woli Pana, uczyli się odczytywać w wydarzeniach historii wezwania Boga i pozostawać z odnowioną ofiarnością w dyspozycji wobec ofiar ubóstwa i przemocy. Ku Niej, niewieście wolnej, ponieważ pełnej łaski, kierowali wzrok, aby odkryć w modlitwie i w miłości Boga sekret życia i głoszenia wolności, którą Chrystus nabył nam swoją krwią.
U progu nowego tysiąclecia, gdy Kościół przygotowuje się do obchodów dwóch tysięcy lat od wcielenia Syna Bożego, pragnę powierzyć Matce Bożej wasze projekty apostolskie, decyzje kapituły i nadzieje, które was ożywiają, aby dała wam radość bycia uległymi i ofiarnymi narzędziami w głoszeniu Ewangelii ludziom naszych czasów.
Z tymi żywymi życzeniami i wzywając opieki św. Piotra Nolasco oraz wszystkich świętych waszego zakonu, z serca udzielam całej rodzinie mercedariuszy szczególnego błogosławieństwa apostolskiego.
Watykan, 25 maja 1998 r.
JAN PAWEŁ II, PAPIEŻ
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
