Jan Paweł II
KONTYNUUJCIE ZAPAŁ MISYJNY ZAŁOŻYCIELA. PRZESŁANIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA SIÓSTR MISJONAREK MATKI BOŻEJ POCIESZENIA (KONSOLATEK)
Watykan, 05 lipca 1999 r.
Najdroższe Siostry Misjonarki Matki Bożej Pocieszenia!
1. Z radością zwracam się do was, które, przybywając z różnych krajów Afryki, Ameryki i Europy, gdzie wasz Instytut jest obecny i prowadzi swoją wielkoduszną działalność misyjną, w tych dniach zgromadziłyście się razem, aby celebrować Kapitułę Generalną i podjąć pogłębioną refleksję wspólnotową nad inspirującym tematem: „Pilne wybory charyzmatyczne dzisiaj dla żywotności naszej misji inkulturowanej «ad gentes» w okresie spadku powołań”.
Pozdrawiam was serdecznie, drogie Siostry Kapitulne, kierując szczególną myśl i życzenia do Sióstr, którym powierzona jest posługa władzy dla dobra Zgromadzenia. Obejmuję następnie duchowo wszystkie wasze Siostry rozproszone po świecie oraz osoby, do których skierowana jest ich cenna działalność ewangelizacyjna, połączona z wielkodusznym świadectwem solidarności wobec braci najuboższych i opuszczonych.
2. Misja «ad gentes» jest konstytutywnym elementem natury Kościoła. Patrząc na Chrystusa „posłanego” przez Ojca dla zbawienia ludzkości (por. Tertio millennio adveniente, 1), Kościół odczuwa pilną potrzebę kontynuowania w historii Jego zbawczej misji, niosąc Dobrą Nowinę wszystkim narodom. O tym misyjnym impulsie, należącym do samej istoty życia chrześcijańskiego, osoby konsekrowane dawały w przeszłości świetlane świadectwo. Dziś ich wkład jest bardziej potrzebny niż kiedykolwiek: ogromna bowiem jest rzesza tych, którzy jeszcze oczekują, aby poznać Chrystusa. Podkreśliłem to w posynodalnej adhortacji apostolskiej Vita consecrata: „Także dzisiaj ta powinność stanowi naglące wezwanie dla Instytutów życia konsekrowanego i Stowarzyszeń życia apostolskiego: głoszenie Ewangelii Chrystusowej wymaga maksymalnego wkładu z ich strony.” (n. 78).
Właśnie ten misyjny zapał jaśnieje w życiu i działalności bł. Józefa Allamano, który pracując w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia pragnął nadać swojemu gorliwemu zaangażowaniu na rzecz zbawienia braci wymiar powszechny. W tym celu na początku tego stulecia założył dwa instytuty zakonne – Misjonarzy i Misjonarki Matki Bożej Pocieszenia – wpisując w ich specyficzny charyzmat zaangażowanie w ewangelizację «ad gentes».
3. U progu trzeciego tysiąclecia z nową pilnością powraca nakaz głoszenia wszystkim Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata. Dlatego, drogie Siostry, zachęcam was, abyście z zapałem i wielkodusznością przeżywały wasze powołanie misyjne, nadając mu formy odpowiednie dla naszych czasów. W tym wysiłku wierności i odnowy pozwólcie się prowadzić przykładem waszego Błogosławionego Założyciela, utrwaloną tradycją misyjną Zgromadzenia oraz wskazaniami, które wyłoniły się z prac kapitulnych.
Zachęcam was, abyście coraz bardziej przyjmowały styl nowej ewangelizacji, idąc za wskazaniami, które zawarłem w encyklice Redemptoris missio. Pozwoli wam to odczuwać pełną jedność z całym Kościołem.
Bądźcie prawdziwymi Misjonarkami poprzez przekonujące świadectwo życia konsekrowanego – osobistego i wspólnotowego – poprzez pokorną i pełną szacunku obecność pośród najuboższych i wśród mniejszości społecznych, ze szczególną troską o rodziny, kobiety i młodzież. Głoście otwarcie i odważnie bezwarunkową miłość Boga Ojca do każdej osoby, powołanej do zbawienia przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Dawajcie wielkoduszny przykład solidarności, dzieląc życie i drogę ludzi oraz narodów w konkretnych sytuacjach, w jakich się znajdują, w duchu dialogu wrażliwego na wymagania inkulturacji. Łączcie z głoszeniem Ewangelii zaangażowanie na rzecz autentycznego rozwoju człowieka i pełnego wyzwolenia osób z wszelkiej przemocy i ucisku, zarówno fizycznego, jak i moralnego.
4. Kierując się waszym szczególnym charyzmatem, bądźcie źródłem pocieszenia, nadziei i pokoju. W tej perspektywie wyrażam uznanie dla waszego odważnego wyboru solidarności z ludami na różne sposoby doświadczonymi, przy których trwacie, często stawiając czoło sytuacjom niepewności i zagrożenia. Obecność Sióstr Misjonarek Konsolatek na terenach dotkniętych wojną domową lub przenikniętych nietolerancyjnym fundamentalizmem, gdzie stają się „głosem tych, którzy nie mają głosu”, stanowi czytelne świadectwo życia całkowicie oddanego służbie Bogu i braciom.
Podczas obecnej Kapituły zamierzacie otworzyć waszego zapał misyjny na nowe obszary, szczególnie na kontynencie azjatyckim, aby zanieść tam ziarno orędzia ewangelicznego. Jest to wybór godny uznania, który wyraża pragnienie całego Instytutu, by wejść w trzecie tysiąclecie wewnętrznie odnowionym, umocnionym w świadomości pierwotnego charyzmatu i gotowym podjąć nowe wyzwania misji w „dzisiaj” Kościoła i świata. Papież jest z wami i dodaje wam odwagi!
Powierzam refleksje i zobowiązania, które wypływają z obrad kapitulnych, macierzyńskiemu wstawiennictwu Maryi, z którą wasz Instytut jest szczególnie związany i którą wzywacie pięknym tytułem „Pocieszycielki”.
Niech towarzyszy wam niebieska opieka Błogosławionego Założyciela, abyście były rozdawczyniami pocieszenia i nadziei wszędzie tam, gdzie Opatrzność was wzywa do pracy dla Królestwa Bożego.
Niech towarzyszy wam również moje Błogosławieństwo, którego z serca udzielam wam wszystkim oraz waszym wspólnotom rozproszonym po świecie.
W Watykanie, dnia 5 lipca 1999 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
