Jan Paweł II
TWÓRZCIE PROGRAM FORMACYJNY, INSPIROWANY PIERWOTNYM CHARYZMATEM. PRZESŁANIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA SIÓSTR SŁUŻEBNIC MARII NIEPOKALANEJ
Watykan, 06 lipca 1999 r.
Najdroższe Siostry Służebnice Maryi Niepokalanej!
1. Z wielką radością spotykam się z wami z okazji waszej Kapituły Generalnej. Do każdej z was kieruję moje serdeczne pozdrowienie, które obejmuje także wszystkie wasze Siostry. To krótkie, spotkanie pozwala mi wyrazić moją duchową bliskość oraz wspólnie z wami przyzywać Bożej mądrości, aby oświecała wasze rozeznanie i wasze postanowienia podczas obrad kapitulnych. Zgromadzenie to pragnie skupić uwagę na temacie formacji, aby określić jej normy w odniesieniu do charakteru waszej Kongregacji, powstałej niewiele ponad sto lat temu na Ukrainie jako pierwszej o charakterze czynnym w obrządku bizantyjsko-ukraińskim.
2. Odnośnie do podstawowego zadania, jakim jest formacja, pragnę przypomnieć, że ma prowadzić do współdziałania z Bogiem Ojcem, który przez Ducha Świętego kształtuje w osobach oblicze Jednorodzonego Syna. Subtelność tego zadania wymaga przede wszystkim wyboru odpowiednich i doświadczonych formatorek, zdolnych do harmonijnego łączenia mądrości duchowej i ludzkiej, a także do zapewnienia pełnej zgodności z drogą całego Kościoła.
Formacja posiada wewnętrzny wymiar wspólnotowy: we wspólnocie uczymy się cieszyć i trudzić razem, przyjmować innych z ich szczególnymi cechami i ograniczeniami, dzielić się darami dla dobra wszystkich. Uczymy się również podejmować i weryfikować doświadczenia apostolskie, czerpiąc z nich cenne wskazania dotyczące osobistych predyspozycji.
3. Każdy Instytut jest wezwany do opracowania programu formacyjnego, inspirowanego pierwotnym charyzmatem, który w sposób jasny i dynamiczny ukazuje drogę prowadzącą do pełnego przyswojenia własnej duchowości. Program ten powinien uwzględniać fakt, że proces formacji obejmuje wprawdzie bardzo intensywny etap początkowy, ale nie ogranicza się do niego. Formacja początkowa musi zatem łączyć się z formacją stałą, która towarzyszy każdej osobie konsekrowanej poprzez program obejmujący całe życie. Żaden etap życia nie jest tak pewny i gorliwy, by wykluczał potrzebę szczególnej troski o wytrwanie w wierności, podobnie jak nie istnieje wiek, w którym dojrzewanie osoby można uznać za zakończone.
Macie za sobą chwalebną tradycję wierności Chrystusowi i Kościołowi, ponieważ doświadczyłyście wszelkiego rodzaju cierpień podczas długich lat ucisku pod reżimem komunistycznym. Spoglądając na przykład Sióstr, które potrafiły z odwagą przejść trudny okres „katakumb”, odczuwacie słuszną dumę, że możecie podtrzymywać płomień waszego ideału całkowitego oddania się Bogu w codziennej służbie braciom. Zgromadzenie Sióstr Służebnic Maryi Niepokalanej jest bowiem pierwszym zgromadzeniem czynnym w obrządku bizantyjsko-ukraińskim i od początku podejmuje zadanie wychowywania serc ludzi, idąc tam, gdzie potrzeba jest największa.
W podejmowanym wysiłku odnowy programu formacyjnego nie zapomnicie o waszym pierwotnym charyzmacie, starając się jednocześnie dostosować go do wymogów współczesności, aby móc skutecznie działać w dzisiejszym świecie. Niech waszą troską będzie wierność własnej tożsamości wschodniej oraz aktualizacja Konstytucji w świetle Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich, który promulgowałem w 1990 roku. W tej pracy pobudza was również perspektywa Wielkiego Jubileuszu, do którego pragniecie przygotować się aktywnie, aby wszystkie Siostry Zgromadzenia mogły z niego czerpać obfite owoce duchowe.
4. Najdroższe, nazywacie się Siostrami Służebnicami Maryi Niepokalanej. W kim więc, jeśli nie w Najświętszej Maryi Pannie, możecie znaleźć doskonały wzór życia konsekrowanego, dostrzegając także jego wewnętrzną dynamikę? Tak, Maryja jest Niepokalana od pierwszej chwili swego istnienia, a równocześnie stała się „pełna łaski” na mocy zasług odkupieńczej ofiary Syna, ofiary, z którą zjednoczyła się całkowicie, idąc za Jezusem w całej Jego misji aż po mękę i ostateczne oddanie na krzyżu.
Ziemskie życie Maryi jest drogą wiary, nadziei i miłości, wzorcową drogą świętości, która znała zapał „fiat”, radość „Magnificat”, skupienie kontemplacji pośród codziennych zajęć oraz wytrwanie w głębokiej nocy Męki aż do uczestnictwa w radości Boskiego Syna o świcie zmartwychwstania.
Żyjąc więc w codziennej bliskości z Najświętszą Maryją Panną, wy, drogie Siostry, umiejcie odnajdywać w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia niewyczerpane źródło nawrócenia, dojrzewania i uświęcenia. Źródło, które nieustannie bijąc w was samych, przynagla was, z gorliwością miłości, do głoszenia i świadczenia o Chrystusie wszystkim tam, gdzie Opatrzność was wzywa.
Taki jest moje życzenie dla każdej z was i dla całego Instytutu, które z serca łączę ze specjalnym Błogosławieństwem Apostolskim.
W Watykanie, dnia 6 lipca 1999 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
