Jan Paweł II
CZŁOWIEK SPOTKANIA Z BOGIEM I Z BRAĆMI.
LIST DO BISKUPA PÉRIGUEUX ET SARLAT Z OKAZJI CZTERECHSETNEJ ROCZNICY ŚWIĘCEŃ KAPŁAŃSKICH ŚW. WINCENTEGO À PAULO
Watykan, 08 września 2000 r.
Monsinior Gaston Poulain
Biskup Périgueux et Sarlat
1. Gdy diecezja Périgueux oraz rodzina wincentyńska obchodzą czterechsetną rocznicę święceń kapłańskich św. Wincentego à Paulo, z radością łączę się modlitwą i dziękczynieniem z tym wydarzeniem, które przypada w sercu wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
Istotnie, dnia 23 września 1600 roku młody Wincenty à Paulo przyjął sakrament święceń z rąk Twojego poprzednika, biskupa Périgueux, François de Bourdeille, w kościele Château-l’Évêque.
Choć pragnął on „uczciwego odosobnienia”, spotkanie ludzi wiary, takich jak Pierre de Bérulle, a jeszcze bardziej odkrycie fizycznej i duchowej nędzy ubogich, doprowadziły Wincentego do decydującej przemiany w sposobie rozumienia i przeżywania kapłaństwa.
Jego największą troską, do dziś niezwykle aktualną, stało się głoszenie Dobrej Nowiny najbardziej potrzebującym, zarówno w wymiarze materialnym, jak i duchowym. Stało się dla niego jasne, że ewangelizacja jest odpowiedzialnością wszystkich ochrzczonych, całego Kościoła. Zresztą to wraz ze świeckimi, mężczyznami i kobietami, podejmie on swoje pierwsze wielkie dzieła. Wkrótce jednak zrozumie, że owoce misji nie mogą trwać, jeśli płomień nie będzie podtrzymywany przez gorliwych i dobrze przygotowanych kapłanów, którzy opierają swoje życie i posługę na osobistym, głębokim spotkaniu z Chrystusem. Istotnie, dla Wincentego kapłani są niezastąpieni w swojej roli wobec dusz, które Bóg im powierzył.
Z drugiej strony, uświadomienie sobie trudnej sytuacji, w jakiej znajdowało się wówczas we Francji wielu kapłanów, szczególnie na wsi, skłoniło go do czynnego włączenia się w dzieło odnowy duchowieństwa, podjęte po Soborze Trydenckim. Jego zaangażowanie w służbę kapłanom i ich formacji, w perspektywie misyjnej, stale się rozszerzało: rekolekcje dla kandydatów do święceń, konferencje wtorkowe, rozwój seminariów. W ten sposób Zgromadzenie Misji, które założył, aby głosić Ewangelię ubogim, zwłaszcza na terenach wiejskich, otrzymało także powołanie do pomagania duchownym w zdobywaniu wiedzy i cnót koniecznych w ich stanie (por. Reguły wspólne I, 1).
Wizja kapłana, jaką miał Wincenty à Paulo, oparta na osobistym doświadczeniu misji, nabiera wymiaru powszechnego, gdy mówi do swoich misjonarzy: „Zostaliśmy wybrani przez Boga jako narzędzia Jego nieskończonej i ojcowskiej miłości, która pragnie zamieszkać i rozszerzać się w duszach…
Naszym powołaniem jest więc iść nie do jednej parafii ani do jednego biskupstwa, lecz na cały świat; po co? Aby rozpalać serca ludzi, aby czynić to, co czynił Syn Boży, który przyszedł rzucić ogień na ziemię, aby ją zapalić swoją miłością. Jest więc prawdą, że jestem posłany nie tylko po to, by kochać Boga, ale także, by sprawić, aby inni Go kochali. Nie wystarczy mi kochać Boga, jeśli mój bliźni Go nie kocha” (wyd. Coste, t. XII, 262).
2. Rok jubileuszowy, w którym w sposób szczególny celebrujemy Wcielenie Syna Bożego, które dokonało się dwa tysiące lat temu, otwiera nas na mesjańską misję Chrystusa, który, namaszczony Duchem Świętym, został posłany przez Ojca, aby głosić Dobrą Nowinę ubogim, przynosić wolność uciśnionym, wyzwalać więźniów i przywracać wzrok niewidomym (por. Tertio Millennio adveniente, 11). Odnajdujemy tu podstawową intuicję Wincentego à Paulo, wyrażoną z mocą w całym jego życiu. Słyszymy ponownie jego wezwanie, aby upodabniać się do Jezusa w Jego relacji z Ojcem i z ludźmi, z ubogimi i potrzebującymi, do których został posłany: „Trzeba, abyście ogołocili się z samych siebie, aby przyoblec się w Jezusa Chrystusa” (Coste, XI, 343), upodabniając swoje życie do życia Chrystusa całkowicie oddanego Bogu i całkowicie oddanego ludziom! W perspektywie apostolskiej Wincentego à Paulo Słowo Wcielone zajmuje miejsce centralne: „Pamiętajcie, że żyjemy w Jezusie Chrystusie przez śmierć Jezusa Chrystusa… i że nasze życie powinno być ukryte w Jezusie Chrystusie i pełne Jezusa Chrystusa, oraz że, aby umrzeć jak Jezus Chrystus, trzeba żyć jak Jezus Chrystus” (Coste, I, 295).
Z całego serca życzę, aby obchody rocznicy święceń kapłańskich św. Wincentego à Paulo stały się dla kapłanów i wiernych diecezji Périgueux, jak również dla wszystkich członków rodziny wincentyńskiej, okazją do odnowy duchowej i misyjnej oraz zachętą do posługi apostolskiej.
Człowiek spotkania z Bogiem i z braćmi, człowiek otwarty na działanie Ducha Świętego, Wincenty zaprasza nas do spojrzenia odnowionym wzrokiem na misję w świecie współczesnym.
Niech kapłani i świeccy poprzez wielkoduszną współpracę i stałe wzajemne wsparcie, z poszanowaniem własnego powołania i z coraz większą odwagą wychodzą naprzeciw mężczyznom i kobietom naszych czasów, aby głosić im Ewangelię! Niech chrześcijanie tworzą żywe wspólnoty, otwarte na wszystkich, szczególnie na najbardziej potrzebujących i na tych, którzy są najbardziej oddaleni, dając każdemu świadectwo miłości, jaką Bóg żywi osobiście wobec niego! Troszcząc się o rozwój ludzki i duchowy osób oraz wspólnot, wniosą swój wkład w mesjańską misję Jezusa, do której kontynuowania są powołani.
3. Aby stawać się autentycznymi świadkami Chrystusa, dziś tak jak za czasów Wincentego à Paulo, konieczna jest solidna formacja ludzka, doktrynalna, pastoralna i duchowa, zarówno dla kapłanów, jak i dla wiernych. Wysiłki już podjęte w tym kierunku i które należy nadal podejmować, szczególnie wśród młodych, są źródłem nadziei dla żywotności Kościoła i wiarygodności jego świadectwa.
Życzę również, aby synowie św. Wincentego à Paulo nadal podejmowali i odnawiali zobowiązanie otrzymane od swego Założyciela, by przyczyniać się do formacji i duchowego wsparcia kapłanów w duchu eklezjalnym i misyjnym.
Z serca zachęcam diecezję Périgueux do podjęcia w nadchodzącym roku zdecydowanych działań o charakterze duchowym i pastoralnym, aby wspierać budzenie, rozwój i podtrzymywanie powołań kapłańskich. Niech wasza gorliwa modlitwa wyprasza Kościołowi takich kapłanów, całkowicie oddanych Bogu i braciom, jakich potrzebuje! Niech Kościół we Francji czerpie owoce z obchodów czterechsetnej rocznicy święceń św. Wincentego à Paulo i niech rozkwitają nowe powołania wśród młodych!
Do młodych Francji, których Pan powołuje, pragnę raz jeszcze z mocą powiedzieć: nie pozwólcie się zatrzymać przez wątpliwości ani lęk! Na wzór św. Wincentego odpowiedzcie „tak” bez zastrzeżeń, całkowicie zawierzając Temu, który jest wierny swoim obietnicom! Pan uczyni was radosnymi sługami waszych braci i da wam szczęście, którego pragniecie.
- Drodzy Bracia w Episkopacie, powierzam wstawiennictwu św. Wincentego à Paulo diecezję Périgueux i Sarlat, Kościół we Francji, jak również rodzinę wincentyńską w całej jej różnorodności.
W sposób szczególny przyzywam także Françiszka Régisa Cleta, kapłana ze Zgromadzenia Misji, którego za kilka dni będę miał radość kanonizować wraz z innymi męczennikami Chin. Składając wielkodusznie dar ze swego życia, aby imię Chrystusa było głoszone aż po krańce ziemi, stał się on wzorem życia kapłańskiego i misyjnego.
Wam, waszym diecezjanom, członkom duchowej rodziny św. Wincentego à Paulo oraz wszystkim, którzy uczestniczą w obchodach czterechsetnej rocznicy, z całego serca udzielam szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Watykan, dnia 8 września 2000 roku.
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
