Jan Paweł II
LIST DO UNII RZYMSKIEJ ZAKONU ŚWIĘTEJ URSZULI Z OKAZJI STULECIA INSTYTUTU
Watykan, 10 listopada 2000 r.
Czcigodna Matka Colette Lignon
Przełożona Generalna
Unii Rzymskiej Zakonu Świętej Urszuli
1. W sercu Wielkiego Jubileuszu narodzin Zbawiciela macie radość obchodzić pierwsze stulecie waszego Instytutu. Rocznica ta przypomina szczęśliwą inicjatywę mojego czcigodnego Poprzednika, papieża Leona XIII, który zgromadził w jednej Unii liczne klasztory urszulanek rozsiane po całym świecie od czasu założenia pierwszej wspólnoty przez św. Anielę Merici w 1535 roku. Powstanie waszej Unii, 28 listopada 1900 roku oraz jej szybki rozwój oznaczały nowy impuls dla waszej rodziny zakonnej, która ubogaciła się w ten sposób różnorodnymi doświadczeniami apostolskimi. Upamiętnienie tego wydarzenia jest dla waszego zakonu wezwaniem do pogłębienia własnego charyzmatu, w wierności przykładowi i nauczaniu św. Anieli, a zarazem do budowania i przygotowywania przyszłości przez mobilizację sił na rzecz ewangelizacji.
2. Od XVI wieku potrzeby ewangelizacji i wezwania Pana prowadziły wasze siostry niemal na wszystkie kontynenty, dając wam dzisiaj prawdziwie międzynarodowy wymiar. To doświadczenie charakteryzuje życie waszej Unii i sprawia, że rzeczywiście uczestniczycie w doświadczeniu samego Kościoła — komunii wiary i życia wszystkich wierzących, tak że „ten, kto mieszka w Rzymie, wie, iż ci z Indii są także jego członkami” (por. św. Jan Chryzostom,Homilie do Ewangelii św. Jana, 65, 1). Jeśli troska o jedność i komunię należy do wszystkich chrześcijan, którzy nieustannie pamiętają o pragnieniu samego Pana: „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21), to tym bardziej zadanie to spoczywa na tych, którzy, odpowiadając na szczególne wezwanie Pana, wybrali życie wspólne według zasad życia konsekrowanego. Zachęcam was zatem, abyście były coraz bardziej wrażliwe na ten wymiar wspólnoty kościelnej, czuwając nad jakością waszego zakorzenienia w Kościołach lokalnych i oddając im swoje dary do dyspozycji, w perspektywie coraz ściślejszej współpracy.
3. Siostry urszulanki zdobyły z biegiem czasu solidne doświadczenie wychowawcze, zwłaszcza w służbie młodzieży — zarówno w szerokim zakresie katechezy, bezpośrednio lub przez formację kompetentnych katechistów, pragnących przekazywać zarazem doświadczenie życia chrześcijańskiego i solidne nauczanie, jak i w wielu dziedzinach edukacji. To dzieło przekazywania wiary — poprzez mocne, wiarygodne i spójne słowo, które „uzasadnia naszą nadzieję” (por. 1 P 3, 15), ale także przez świadectwo i przykład życia oddanego służbie Panu i Jego Kościołowi — jest dziś fundamentalne, gdy wielu młodych nie posiada już tych pewnych punktów odniesienia, jakie dawało wychowanie rodzinne. Dlatego szkoła i cała wspólnota wychowawcza powinna podejmować ważną część tej integralnej formacji w duchu autentycznie ewangelicznym, nie tylko przez katechezę, ale także poprzez inne formy towarzyszenia młodym, jak odpowiednie ruchy czy grupy refleksji i dzielenia się.
Formowanie w ten sposób uczniów Chrystusa, zdolnych dawać świadectwo w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym o wartościach duchowych i moralnych zasianych przez Ewangelię w sercu człowieka, jest niezbędne, aby nowa ewangelizacja przyniosła obfite owoce w rozpoczynającym się stuleciu. W tej perspektywie szczególnie ważna jest służba najuboższym, tym „najmniejszym”, których Pan chce postawić na pierwszym miejscu, a których nasze społeczeństwa, zbyt często naznaczone pogonią za bogactwem i rywalizacją, skłonne są wykluczać z rozwoju gospodarczego i życia społecznego.
4. Głoszenie Królestwa Bożego jest pierwszym zadaniem, jakie Kościół powierza wszystkim tym, których sakrament chrztu czyni uczestnikami śmierci i zmartwychwstania Chrystusa — Proroka, Kapłana i Króla. Życie konsekrowane, które wybrałyście, jest w Kościele uprzywilejowaną drogą ukazywania prorockiego i eschatologicznego wymiaru orędzia ewangelicznego: „ukazuje wszystkim wierzącym dobra niebiańskie już na tym świecie obecne, jak i daje świadectwo nowemu i wiekuistemu życiu zyskanemu dzięki odkupieniu Chrystusa, jak wreszcie zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwałę Królestwa niebieskiego” (Lumen gentium, 44). Zachęcam was do pogłębiania tego wymiaru prorockiego wobec współczesnego świata oraz do ukazywania — przez umiłowanie modlitwy, która zawsze jest źródłem życia chrześcijańskiego, przez życie siostrzane będące samo w sobie żywą profesją (por.Vita consecrata, 85), przez wyraźne świadectwo i gorliwość misyjną — znaków nadchodzącego Królestwa.
5. Głoszenie Królestwa nie oddala Kościoła od jego misji w świecie. Przeciwnie, jak prorok ustanowiony stróżem domu Izraela (por. Ez 3, 17), Kościół powinien nalegać „w porę i nie w porę”, upominać, ganić, zachęcać „z całą cierpliwością i nauką” (2 Tm 4, 2). Jak Pan Jezus wobec uczniów idących do Emaus (por. Łk 24, 13-35), tak Kościół idzie drogą ludzi, dzieląc z nimi ich pytania o sens życia, pozwala im słuchać Słowa Pana i stopniowo objawia im swoją obecność, aby doprowadzić ich do pełnego rozpoznania Jego miłości, objawionej w skarbie życia sakramentalnego, który został mu powierzony. Zachęcam was, abyście bez lęku przeżywały tę pielgrzymkę wiary wraz z waszymi braćmi, pozwalając się stopniowo przemieniać przez Słowo Pana. Mając zawsze w sercu pragnienie Boga żywego, które prowadzi do życia w miłosnej bliskości z Nim (por. Ps 62, 2), a zarazem wsłuchując się w wołanie waszych braci i oddając się im każdego dnia, będziecie głosić miłosierną miłość Pana, który daje samego siebie.
6. Stulecie, które obchodzicie, jest dla wszystkich waszych wspólnot okazją do dziękczynienia Panu za wszystkie Jego dobrodziejstwa. Niech łaska Jubileuszu ożywi w każdej z sióstr waszej Unii pragnienie świętości przez odnowione nawrócenie! Wyrażając szczególne życzenia z okazji waszej najbliższej kapituły generalnej, powierzam wszystkie członkinie Unii Rzymskiej Zakonu Świętej Urszuli macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny i z całego serca udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Watykanu, dnia 10 listopada 2000 roku.
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
