Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO ZAKONÓW KARMELITAŃSKICH W 750. ROCZNICĘ PRZEKAZANIA SZKAPLERZA
Watykan, 25 marca 2001 r.
Do Czcigodnych Ojców
Josepha Chalmersa
Przeora Generalnego Zakonu Braci
Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (O. Carm.)
oraz
Camila Maccise
Przełożonego Generalnego Zakonu Braci Bosych
Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (O.C.D.)
1. Opatrznościowe wydarzenie łaski, jakim dla Kościoła był Rok Jubileuszowy, skłania go do spoglądania z ufnością i nadzieją na drogę dopiero co rozpoczętą w nowym tysiącleciu. „Nasz krok u początku tego nowego wieku – jak napisałem w Liście apostolskimNovo millennio ineunte– powinien stać się żwawszy… Towarzyszy nam na tej drodze Najświętsza Dziewica, której… zawierzyłem trzecie tysiąclecie” (n. 58).
Z głęboką radością dowiedziałem się zatem, że Zakon Karmelu w obu swoich gałęziach, dawnej i zreformowanej, pragnie wyrazić synowską miłość wobec swej Patronki, przyzywanej jako Kwiat Karmelu, Matka i Przewodniczka na drodze świętości, poświęcając Jej rok 2001. W tym kontekście nie mogę nie podkreślić szczęśliwej zbieżności: obchody tego roku maryjnego dla całego Karmelu przypadają – według czcigodnej tradycji samego Zakonu – w 750. rocznicę przekazania Szkaplerza. Jest to zatem świętowanie stanowiące dla całej Rodziny karmelitańskiej wspaniałą okazję do pogłębienia nie tylko jej duchowości maryjnej, lecz także do przeżywania jej coraz pełniej w świetle miejsca, jakie Dziewica Matka Boga i ludzi zajmuje w misterium Chrystusa i Kościoła, a tym samym do podążania za Tą, która jest „Gwiazdą ewangelizacji” (por. Novo millennio ineunte, 58).
2. Kolejne pokolenia Karmelu, od początków aż po dzień dzisiejszy, w swoim dążeniu ku „świętej górze, Jezusowi Chrystusowi, naszemu Panu” (Mszał Rzymski, kolekta Mszy ku czci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, 16 lipca), starały się kształtować swoje życie na wzór Maryi.
Dlatego w Karmelu, jak i w każdej duszy poruszonej czułą miłością do Najświętszej Dziewicy i Matki, rozkwita kontemplacja Tej, która od początku potrafiła być otwarta na słuchanie słowa Bożego i posłuszna Jego woli (por. Łk 2,19.51). Maryja bowiem, wychowana i ukształtowana przez Ducha (por. Łk 2,44-50), umiała w wierze odczytać własną historię (por. Łk 1,46-55) i – uległa Bożym natchnieniom – „postępowała w pielgrzymce wiary i wiernie zachowywała jedność ze swym Synem aż do krzyża, przy którym nie bez Bożego zamysłu stanęła, głęboko współcierpiąc ze swym Jednorodzonym i łącząc się matczynym sercem z Jego ofiarą” (Lumen gentium, 58).
3. Kontemplacja Dziewicy ukazuje Ją jako troskliwą Matkę, która widzi wzrastającego swego Syna w Nazarecie (por. Łk 2,40.52), towarzyszy Mu na drogach Palestyny, wspiera Go w Kanie Galilejskiej (por. J 2,5), a pod krzyżem staje się Matką zjednoczoną z Jego ofiarą, daną wszystkim ludziom w darze, gdy sam Jezus powierza Ją umiłowanemu uczniowi (por. J 19,26). Jako Matka Kościoła Najświętsza Dziewica trwa z uczniami „na modlitwie” (por. Dz 1,14), a jako Nowa Niewiasta, uprzedzająca w sobie to, co kiedyś spełni się w nas wszystkich w pełni życia trynitarnego, zostaje wzięta do nieba, skąd rozciąga płaszcz swej miłosiernej opieki nad dziećmi pielgrzymującymi ku świętej górze chwały.
Takie kontemplacyjne nastawienie umysłu i serca prowadzi do podziwu dla doświadczenia wiary i miłości Dziewicy, która już żyje tym, co każdy wierzący pragnie i ma nadzieję osiągnąć w misterium Chrystusa i Kościoła (por. Sacrosanctum Concilium, 103; Lumen gentium, 53). Dlatego karmelici i karmelitanki słusznie obrali Maryję za swoją Patronkę i Matkę duchową oraz mają zawsze przed oczami serca Ją – Najczystszą Dziewicę, prowadzącą wszystkich do doskonałego poznania i naśladowania Chrystusa.
Rozkwita w ten sposób zażyłość relacji duchowych, która coraz bardziej pogłębiają komunię z Chrystusem i z Maryją. Dla członków Rodziny karmelitańskiej Maryja, Dziewica i Matka Boga oraz ludzi, nie jest jedynie wzorem do naśladowania, lecz także czułą obecnością Matki i Siostry, w której można pokładać ufność. Słusznie św. Teresa od Jezusa zachęcała: „Naśladujcie Maryję i rozważajcie, jak wielka musi być godność tej Pani i jak wielkim dobrem jest mieć Ją za Patronkę” (Twierdza wewnętrzna, III, 1, 3).
4. To intensywne życie maryjne, wyrażające się w ufnej modlitwie, pełnej zapału chwale i gorliwemu naśladowaniu, prowadzi do zrozumienia, że najgłębszą formą pobożności wobec Najświętszej Dziewicy – wyrażoną w pokornym znaku Szkaplerza – jest konsekracja Jej Niepokalanemu Sercu (por. Pius XII, listNeminem profecto latet, 11 lutego 1950;Lumen gentium, 67). W ten sposób w sercu urzeczywistnia się coraz większa jedność i zażyłość z Najświętszą Dziewicą, „jako nowy sposób życia dla Boga i kontynuowania tu, na ziemi, miłości Syna Jezusa do Jego Matki Maryi”. Człowiek staje się wtedy – według słów bł. męczennika karmelitańskiego Tytusa Brandsmy – głęboko zjednoczony z Maryją Theotokos, stając się jak Ona przekazicielem życia Bożego.
5. To bogate dziedzictwo maryjne Karmelu stało się z czasem – poprzez szerzenie nabożeństwa do świętego Szkaplerza – skarbem całego Kościoła. Dzięki swej prostocie, wartości antropologicznej i odniesieniu do roli Maryi wobec Kościoła i ludzkości nabożeństwo to zostało powszechnie przyjęte przez lud Boży, czego wyrazem jest wspomnienie 16 lipca w kalendarzu liturgicznym Kościoła powszechnego.
W znaku Szkaplerza ukazuje się skuteczna synteza duchowości maryjnej: z jednej strony nieustanna opieka Najświętszej Dziewicy na drodze życia aż do chwili przejścia ku chwale wiecznej, z drugiej zaś świadomość, że pobożność wobec Niej musi stać się trwałą postawą życia chrześcijańskiego, przenikniętego modlitwą, sakramentami i dziełami miłosierdzia. Szkaplerz staje się więc znakiem przymierza i jedności między Maryją a wiernymi.
6. Tej duchowości maryjnej – która wewnętrznie kształtuje osoby i upodabnia je do Chrystusa – dają wspaniałe świadectwo liczni święci Karmelu.
Ja również od dawna noszę na sercu Szkaplerz karmelitański! Z miłości do wspólnej Matki niebieskiej, której opieki nieustannie doświadczam, życzę, aby ten rok maryjny pomógł wszystkim zakonnikom, zakonnicom i wiernym świeckim czczącym Ją synowsko wzrastać w Jej miłości i promieniować w świecie obecnością tej Niewiasty milczenia i modlitwy – Matki miłosierdzia, nadziei i łaski.
Z tymi życzeniami chętnie udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego wszystkim braciom, mniszkom, siostrom oraz wiernym świeckim Rodziny karmelitańskiej, którzy tak wiele czynią dla szerzenia wśród ludu Bożego prawdziwej pobożności do Maryi, Gwiazdy Morza i Kwiatu Karmelu.
Z Watykanu, 25 marca 2001 r.
Jan Paweł II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
