Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO UCZESTNIKÓW SYMPOZJUM ZORGANIZOWANEGO DLA UCZCZENIA SETNEJ ROCZNICYŚWIĘCEŃ KAPŁAŃSKICH O. KAROLA DE FOUCAULD
Watykan, 26 maja 2001 r.
Do Jego Ekscelencji Księdza Biskupa François Blondela,
Biskupa Viviers
1. Z okazji sympozjum zorganizowanego w Wyższym Seminarium Duchownym w Viviers, dla uczenia setnej rocznicy święceń kapłańskich Ojca Karola de Foucauld, chętnie łączę się modlitwą z organizatorami i ze wszystkimi uczestnikami. Składam dziękczynienie za świadectwo życia kontemplacyjnego i apostolskiego pokornego i ubogiego pustelnika z Hoggaru, który pragnął iść za Jezusem z Nazaretu. Brat Karol zaprasza dziś wszystkich wiernych, by w kontemplacji Chrystusa i w bliskiej, intymnej więzi z Nim czerpali nowe siły, aby karmić swoje życie duchowe i głosić Ewangelię ludziom naszych czasów; w ten sposób staną się sługami spotkania między Bogiem a ludzkością powołaną do zbawienia.
2. „Ojciec de Foucauld […] jest nam bliski przez najbardziej pamiętny akt swego istnienia i przez najlepszą część swego życia. […] Zostaje kapłanem” (bp Bonnet, list z 28 maja 1917). W wieku 43 lat, po okresie formacji w klasztorze trapistów Notre-Dame-des-Neiges, Brat Karol zostaje wyświęcony na kapłana 9 czerwca 1901 roku w kaplicy Wyższego Seminarium w Viviers przez bp. Josepha Bonneta, waszego poprzednika. Te święcenia, które upodabniają go do Chrystusa, Głowy i Pasterza i czynią go Jego szafarzem, stanowią ważny etap w jego „życiu ukrytym” z Panem. Od październikowego dnia 1886 roku, gdy dzięki łasce sakramentu pojednania i posłudze księdza Huvelina odnalazł drogę do Eucharystii, aż do jego zabójstwa w grudniu 1916 roku, przez całe życie będzie wyrażał jedno tylko pragnienie: pozostać ziarnem zasianym po to, by obumrzeć, naśladując w milczeniu — przez ofiarowanie własnego życia — Chrystusa, który umiłował wszystkich ludzi „do końca” (J 13,1), aby stać się im bliskim.
3. W Liście apostolskimNovo millennio ineunteprzypomniałem, że kontemplacja Chrystusa jest źródłem dynamizmu misyjnego Kościoła. Ta kontemplacja stanowi fundament życia duchowego i apostolskiej płodności Brata Karola, nadając jego istnieniu wybitnie eucharystyczny ton. Miłość pasterska jego umiłowanego Brata i Pana, Jezusa Chrystusa, przyjmowana na co dzień w medytacji Jego słowa oraz w Sakramencie Jego rzeczywistej obecności, klasztorze trapistów w Akbès, a następnie w Nazarecie, doświadczył głęboko tajemnicy Wcielenia, o której mówił, przytaczając same słowa Pisma: „«Emmanuel, Bóg-z-nami» — oto, można powiedzieć, pierwsze słowo Ewangelii. […] «Ja jestem z wami aż do skończenia świata» — oto ostatnie” (La bonté de Dieu, méditations sur les saints Evangiles, 147e méditation).
4. „Moje ostatnie rekolekcje diakonatu i kapłaństwa pokazały mi, że to życie Nazaretu, moje powołanie, trzeba było prowadzić nie w umiłowanej Ziemi Świętej, lecz pośród dusz najbardziej chorych, owiec najbardziej opuszczonych. Tę ucztę Bożą, której jestem szafarzem, trzeba było podawać nie braciom, krewnym i bogatym sąsiadom, lecz najbardziej chromym, najbardziej niewidomym, duszom najbardziej opuszczonym, pozbawionym kapłanów” (Lettre du 8 avril 1905 à l’abbé Caron). To jasne uświadomienie odsłania pasterski, eklezjalny i misyjny sens tego, którego nazywa się „bratem powszechnym”. Przez ostatnie piętnaście lat swego życia, w Béni-Abbès i w Tamanrasset, trwając długo przed Najświętszym Sakramentem w ciszy pustyni, Ojciec Karol de Foucauld przedstawia Bogu świat i pokornie przyczynia się do głoszenia Dobrej Nowiny zbawienia, wypełniając w ten sposób wiernie swoją misję kapłańską.
5. Dziękując za świadectwo Ojca de Foucauld, zachęcam wszystkich, którzy dziś inspirują się jego charyzmatem, aby kontynuowali swój apostolat w coraz większej jedności między różnymi Instytutami oraz by z ofiarnością i odwagą podejmowali jego przesłanie i przykład. U progu nowego tysiąclecia „nadszedł czas nowej «wyobraźni miłosierdzia»” (Novo millennio ineunte, n. 50), do której zaproszeni są członkowie jego rodziny duchowej, zwłaszcza w krajach, gdzie istnieją napięcia między wspólnotami kulturowymi i religijnymi, w krajach, gdzie ludzie poddani są trudnym warunkom życia oraz wśród licznych ubogich współczesnego społeczeństwa. Wierność Eucharystii uczyni ich bliskimi każdemu człowiekowi i zdolnymi do miłowania na sposób Jezusa. Wierność zobowiązaniu wobec ubogich pozwoli im świadczyć o miłości Boga, siejąc „w dziejach ziarna Królestwa Bożego, które sam Jezus pozostawił w czasie swego ziemskiego życia, wychodząc naprzeciw tym, którzy zwracali się do Niego z wszelkimi potrzebami duchowymi i materialnymi.” (tamże, n. 49).
Czy Brat Karol, który dla przetłumaczenia Ewangelii nauczył się języka Tuaregów i opracował jego leksykon oraz gramatykę, nie wzywa tych, którzy inspirują się jego charyzmatem, aby wchodzili w dialog z kulturami ludzi naszych czasów i podążali drogą spotkania z innymi tradycjami religijnymi, szczególnie z islamem? W ten sposób różne wspólnoty zakonne będą naprawdę „jak wspólnoty zaangażowane w dialog pełen szacunku, a nigdy więcej jak wspólnoty w konflikcie” (Przemówienie w Meczecie Umajjadów w Damaszku, Syria, 6 maja 2001). Pragnę, aby duchowe intuicje Ojca Karola de Foucauld nadal ożywiały życie Kościoła, świadcząc w ten sposób, że miłość jest silniejsza niż wszelkiego rodzaju napięcia i podziały.
6. Drogi Bracie w biskupstwie, powierzam diecezję Viviers i całą wielką rodzinę o. de Foucauld wstawiennictwu czcigodnego Karola de Foucauld, którego heroiczność cnót Kościół niedawno uznał. Tobie samemu, twoim diecezjanom, wspólnocie trapistów z Notre-Dame-des-Neiges, rodzinie Karola de Foucauld oraz Instytutom żyjącym jego charyzmatem, organizatorom i uczestnikom sympozjum udzielam z całego serca mojego Błogosławieństwa apostolskiego.
Z Watykanu, 26 maja 2001 r.
IOANNES PAULUS II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
