Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO SYNÓW ŚWIĘTEJ RODZINY Z OKAZJI STULECIA ZATWIERDZENIA INSTYTUTU
Watykan, 16 czerwca 2001 r.
Do Czcigodnego Ojca Luisa Picazo
Przełożonego Generalnego Synów Świętej Rodziny
1. Dowiedziawszy się o obchodach stulecia papieskiego zatwierdzenia tego Instytutu zakonnego, z radością przesyłam serdeczne pozdrowienie wszystkim Synom Świętej Rodziny, którzy — przyjąwszy ziarno zasiane przez swego Założyciela, błogosławionego Józefa Manyaneta y Vivesa — pragną dziś iść jego śladami w konsekracji zakonnej oraz w szczególnej misji służenia Kościołowi, zwłaszcza poprzez duszpasterstwo rodzin.
Ta rocznica stanowi dogodną okazję do ponownego potwierdzenia pierwotnej inspiracji „uczynienia Nazaretu w każdej rodzinie”, przynoszącej owoce „obecnej chwili dziejowej, gdy obserwujemy rozległy i głęboki kryzys tej podstawowej instytucji.” (Novo millennio ineunte, n. 47). Zachęcam was zatem, abyście byli promotorami skoordynowanego i skutecznego działania, niosącego wszystkim środowiskom społecznym ewangeliczne orędzie, które uświęca życie małżeńskie, nadaje spójność wspólnocie rodzinnej przyjmującej życie, zapewniającej wychowanie i przekazującej wiarę. W tym celu możecie liczyć na ponad stuletnią tradycję, w której rozwinęliście szczególną wrażliwość pozwalającą dostrzegać problemy i nieść do każdego ogniska domowego potrzebną pomoc — materialną i duchową — aby mogło ono wypełniać swoje zadanie bycia podstawową komórką społeczeństwa i Kościołem domowym.
2. Obchodzone obecnie stulecie skłania ponadto do szczególnej refleksji nad ścisłą więzią, jaka powinna łączyć waszą działalność apostolską z doktryną i Magisterium Kościoła. Dobrze znacie doniosłość, jaką wasz Założyciel przypisywał wsparciu nowego Instytutu przez władze kościelne oraz ogromną radość, jaka go ogarnęła, gdy uzyskał kanoniczne zatwierdzenie papieża Leona XIII dekretemAttenta salutariumz dnia 22 czerwca 1901 roku.
Troska błogosławionego Manyaneta jest właściwa synowi wiernemu Kościołowi. Jest ona jednak także owocem głębokiej duchowości ukształtowanej w kontemplacji tajemnicy rodziny z Nazaretu, gdzie jedność i wierność sięgają daleko poza wymagania instytucjonalne, aby stać się przejrzystym odbiciem komunii trynitarnej. Dlatego proponując Świętą Rodzinę jako ideał życia chrześcijańskiego, należy jednocześnie podejmować wszelkie środki, aby w wielkiej rodzinie Boga, którą jest Kościół, panowały pełna harmonia i jedność. W waszym charyzmacie posiadacie zatem szczególny fundament i dodatkowy motyw, by być wiernymi wymogowi „przylgnięcia umysłem i sercem” do Magisterium, które powinno kształtować myślenie i działanie wszystkich osób konsekrowanych (por. Vita consecrata, n. 46).
3. Uroczyście obchodząc moment, w którym wasz Założyciel — przeniknięty miłością do Kościoła i posłuszeństwem jego Pasterzom — ujrzał, jak jego projekt życia konsekrowanego zostaje uznany przez Ojca Świętego, zachęcam was, abyście szli jego śladami i odnawiali wierność otrzymanemu charyzmatowi. W ten sposób będziecie kontynuować jego dzieło, ubogacając każdego dnia wielkie dziedzictwo duchowe, które wam przekazał, aby ofiarować je jako bezcenną służbę człowiekowi naszych czasów.
Prosząc Świętą Rodzinę z Nazaretu, aby uczyniła płodnymi wasze wysiłki apostolskie i pozwoliła wam uczestniczyć w tym szczególnym duchowym doświadczeniu, przeżywanym intensywnie w domu Jezusa, Maryi i Józefa, z serca udzielam wam upragnionego Błogosławieństwa Apostolskiego, które rozciągam na wszystkich współpracujących z wami w misji czynienia z każdej rodziny — jak mówił błogosławiony Manyanet — „Świętej Rodziny”.
Z Watykanu, 16 czerwca 2001
Jan Paweł II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
