Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO ZGROMADZENIA SYNÓW MIŁOŚCI MIŁOSIERNEJ Z OKAZJI 50. LECIA POWSTANIA INSTYTUTU
Castel Gandolfo, 11 sierpnia 2001 r.
Do Czcigodnego Ojca
Maximiana Lucasa
Przełożonego Generalnego Zgromadzenia
Synów Miłości Miłosiernej
1. Z radością dowiedziałem się, że wasza Rodzina zakonna obchodzi w tym roku 50. rocznicę założenia, i bardzo chętnie łączę się z dziękczynieniem, które w tak szczęśliwej okoliczności zanosicie do Pana.
Pięćdziesiąt lat temu Służebnica Boża Matka Speranza Alhama Valera, natchniona przez Pana, dała początek waszemu Instytutowi. Wspominając z wzruszeniem tamten dzień, wy wszyscy, drodzy Synowie Miłości Miłosiernej, zanosicie jednomyślna pieśń chwały do Boga wszechmogącego. Pamiętając o nauczaniu czcigodnej Założycielki, dziękujecie Temu, „który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich — w Chrystusie” (Ef 1,3). Zarazem, zjednoczeni jednym sercem, zamierzacie odnowić waszą synowską wierność Magisterium Następcy Piotra.
2. Ta znacząca rocznica, oprócz dziękczynienia Bogu, daje wam sposobność do rozważenia szczególnego charyzmatu, który was wyróżnia. Tego właśnie chcecie dokonać poprzez kongres odbywający się w tych dniach w Collevalenzy na temat: „Synowie Miłości Miłosiernej a braterstwo kapłańskie”. Temat jasno ukazuje waszą misję i waszą służbę kapłanom i pobudza was, abyście wszędzie byli nieustraszonymi i niestrudzonymi apostołami Bożego miłosierdzia.
Życzę wam zatem, słowami apostoła Pawła, „aby Chrystus przez wiarę zamieszkał w waszych sercach, abyście, zakorzenieni i ugruntowani w miłości, zdołali pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość, długość, wysokość i głębokość, i poznali miłość Chrystusa przewyższającą wszelką wiedzę” (Ef 3,17-19). To właśnie Jego miłość macie rozszerzać; bo jesteście wezwani aby Jego łaskę przekazywać wszelkimi dostępnymi wam środkami.
„Bóg bogaty w miłosierdzie, przez wielką miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia” (Ef 2,4-6). Często powracajcie do tych słów apostoła Pawła z Listu do Efezjan. Życie kapłana jest „tajemnicą miłosierdzia”. To właśnie chciałem przypomnieć w Liście, który z okazji tegorocznego Wielkiego Czwartku skierowałem do kapłanów całego świata.
Chociaż współczesna mentalność — bardziej niż w przeszłości — zdaje się usuwać z życia i serca człowieka samą ideę miłosierdzia, trzeba nieustannie głosić absolutną darmowość, z jaką Bóg nas wybrał i nas miłuje. „Miłosierdziem — jak zauważyłem w przywołanym Liście do Kapłanów — jest całkowita bezinteresowność, z jaką Bóg nas wybrał: « Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem» … jest przebaczeniem, którego On nigdy nam nie odmawia” (n. 6).
3. Z wzruszeniem wspominam pielgrzymkę, którą miałem radość odbyć do sanktuarium Miłości Miłosiernej w Collevalenzy dwadzieścia lat temu. Była to moja pierwsza podróż apostolska po zamachu z 13 maja na Placu św. Piotra. Powracam teraz duchowo do Collevalenzy, gdzie wasza Wspólnota gromadzi się na jubileuszowe obchody. Klękam razem z wami i kontempluję wielki, przejmujący Krucyfiks, przed którym tak wielu pielgrzymów zatrzymuje się na modlitwie.
Z przebitego Serca Odkupiciela wypływa nieskończone źródło miłości miłosiernej. Bóg jest „bogaty w miłosierdzie”: niech całe wasze istnienie będzie pieśnią na cześć tej wzniosłej tajemnicy zbawienia. Sprawiajcie, aby wszyscy, których spotykacie w waszej codziennej posłudze apostolskiej, odczuwali, że Ojciec niebieski jest zawsze „szczególnie bliski człowiekowi, zwłaszcza gdy ten cierpi, gdy zagrożony jest sam rdzeń jego istnienia i godności” (Dives in misericordia, 2).
Tak! Przyjmujcie i szerzcie miłość Pana — miłość, która wszystko ogarnia i odnawia; miłość, która obejmuje każdego człowieka i całego człowieka; miłość, która przemienia smutek w radość, ciemność w światło, śmierć w życie. W świecie naznaczonym samotnością i lękiem do was należy zadanie ukazywania blasku i ciepła Miłości Bożej, źródła pokoju i nadziei.
4. Najdrożsi Synowie Miłości Miłosiernej! Pięćdziesiąt lat dla Instytutu zakonnego to nie jest wiele, ale stanowi znaczący etap. W tych dniach słusznie powracacie myślą do początków, aby z jeszcze większym zapałem zwrócić się ku przyszłości. Kościół na was liczy! U progu nowego tysiąclecia prosi was, abyście wypłynęli na głębię z ufnością, mając wzrok utkwiony w Chrystusie.
Niech będzie przy was i niech was wspiera Matka Słowa Wcielonego. Do Niej, która w swojej całkowitej dyspozycyjności była „służebnicą Pańską” (Łk 1,38) i uczyniła ze swego życia pieśń chwały i błogosławieństwa dla nieskończonej czułości Boga, uciekajcie się z tą pobożną ufnością, która wyróżniała waszą niezapomnianą Założycielkę.
Ja zaś zapewniam was o mojej modlitwie i z miłością błogosławię Tobie, Czcigodny Ojcze, członkom Instytutu oraz wszystkim należącym do waszej rodziny duchowej.
W Castel Gandolfo, dnia 11 sierpnia 2001 roku
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
