Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO SŁUŻEBNIC NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA Z OKAZJI OBRAD
XVII KONGREGACJI GENERALNEJ
Watykan, 02 marca 2002 r.
Do Czcigodnej Matki Rity Burley
Przełożonej Generalnej Służebnic Najświętszego Serca Jezusa
oraz do Sióstr uczestniczących w XVII Kongregacji Generalnej
1. Z okazji XVII Kongregacji Generalnej w Rzymie, która jest dla was wydarzeniem szczególnie ważnym, serdecznie was pozdrawiam. Zapraszam was jednocześnie do uważnego słuchania Ducha Świętego, aby odkryć drogi, które pozwolą wam dziś — w twórczej wierności charyzmatowi założycielskiemu — przeżywać pełną konsekrację Panu i bezwarunkową służbę Kościołowi.
Zbliżająca się 125. rocznica powstania Instytutu powinna stać się uprzywilejowaną okazją do odnowienia pragnienia, często wyrażanego przez waszą Założycielkę, świętą Rafaellę Marię, aby życie każdej Siostry było „całe utkane z wiary i wielkoduszności”. W Rzymie, gdzie czczone są jej relikwie, pamięć o jej głosie, jej miłości do Eucharystii i jej gorliwym pragnieniu, by „Chrystus był adorowany przez wszystkie narody”, niech prowadzi was w obradach i podejmowanych decyzjach.
2. W jedności z całym Kościołem postanowiłyście podczas tej Kongregacji rozwijać kierunki, które pomogą wam „wypłynąć na głębię” na początku trzeciego tysiąclecia. Chodzi o połączenie głębokiego spotkania z Chrystusem i kontemplacji Jego miłosierdzia — szczególnie objawionego w Jego Najświętszym Sercu — z intensywną współpracą w Jego zbawczym dziele pośród ludzi naszych czasów. Ta ścisła więź między życiem duchowym a ewangelizacją jest szczególnie ważna dla osób konsekrowanych zaangażowanych apostolsko, którym „jedność kontemplacji i działania pozwala podejmować nawet najtrudniejsze misje” (Vita consecrata, 74).
Wiele z was posiada istotne doświadczenie trudności, jakie pojawiają się w wypełnianiu misji na czterech kontynentach, gdzie obecny jest Instytut. Niektóre z tych trudności mają dramatyczny charakter z powodu zagrożenia, skrajnej biedy czy niesprawiedliwości. Inne pochodzą ze środowisk szczególnie niewrażliwych na ducha błogosławieństw, któremu dajecie świadectwo (por. Lumen gentium, 31). Bywają też sytuacje, w których przeszkody rodzą się wewnątrz samych osób i wspólnot, doświadczanych znużeniem pracą mało zauważaną albo nie przynoszącą szybkich rezultatów. W takich momentach trzeba na nowo odnawiać prawdziwego ducha służby i z radością wybierać przede wszystkim szukanie i wypełnianie woli Bożej — tak charakterystyczne dla tradycji ignacjańskiej, z którą wasz Instytut się utożsamia. „W sprawach Królestwa nie ma czasu na oglądanie się wstecz, a tym bardziej na uleganie lenistwu” (Novo millennio ineunte, 15).
Dlatego pragnę podziękować wam w imieniu Kościoła za waszą posługę w dziele ewangelizacji: za świadectwo życia i za pracę w różnych obszarach wychowania, w ośrodkach duchowości, w duszpasterstwie młodzieży oraz w służbie najbardziej potrzebującym. Do tej wdzięczności dołączam zachętę, abyście rozwijały „nową wyobraźnię miłosierdzia”, tak potrzebną misji Kościoła. Jej miarą nie jest zewnętrzna nowość ani pozorna skuteczność, lecz prawdziwe braterskie dzielenie się wyrażone w postawie oraz przyjętych formach i metodach (por. Novo millennio ineunte, 50).
3. Na zakończenie powierzam Dziewicy Maryi owoce tej Kongregacji i przyszłość Instytutu. Niech będzie Ona wzorem radosnej uległości wobec woli Bożej, właściwej dla „pokornej służebnicy” (por. Łk 1, 48), oraz nauczycielką towarzyszenia Chrystusowi we wszystkich momentach Jego życia i misji, aż po krzyż (por. J 19, 26). Niech wstawia się za wami w chwilach trudności i niepewności.
Z tymi życzeniami, prosząc o opiekę św. Ignacego Loyoli i św. Rafaelli Marii, z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, którym z radością obejmuję wszystkie Służebnice Najświętszego Serca Jezusa
Watykan, 2 marca 2002
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
