Jan Paweł II
PRZESŁANIE Z OKAZJI 50. ROCZNICY POWSTANIA INSTYTUTU MONASTYCZNEGO PAPIESKIEGO ATENEUM ŚW. ANZELMA W RZYMIE
Watykan, 27 maja 2002 r.
Do Najczcigodniejszego
Opata Prymasa Notkera Wolfa O.S.B.
Wielkiego Kanclerza Papieskiego Ateneum św. Anzelma
1. Z żywą radością dowiedziałem się, że Instytut Monastyczny Papieskiego Ateneum św. Anzelma w Rzymie przygotowuje się do uczczenia 50. rocznicy powstania. Z tej wyjątkowej okazji pragnę skierować do Ojca, do grona wykładowców, do alumnów oraz do wszystkich uczestniczących w uroczystościach jubileuszowych moje serdeczne pozdrowienie i najlepsze życzenia.
Pomyślany jako trwała struktura służąca metodycznemu studium życia i kultury mnichów, Instytut Monastyczny został erygowany w obrębie Wydziału Teologicznego Papieskiego Ateneum dekretem z dnia 21 marca 1952 roku, wydanym przez Świętą Kongregację Seminariów, w odpowiedzi na gorące pragnienie Opata Prymasa Bernharda Kaelina, by poświęcić uwagę źródłom literackim i wielkim postaciom monastycyzmu, a także podjąć refleksję teologiczną i badać instytucjonalne implikacje życia monastycznego. Odczuwano bowiem pilną potrzebę systematycznego studium monastycyzmu. W liście zapowiadającym otwarcie Instytutu wskazano konkretne zadanie: „Trzeba, aby niektórzy odpowiedni mnisi, zdolni do nauczania innych, rozwijali metodyczną dyscyplinę naukową. Nie byłoby zbyt wiele, gdyby niektórym uzdolnionym młodym kapłanom dano możliwość dwuletniej specjalizacji w tej dziedzinie studiów” (26 maja 1952).
2. Nowa instytucja została powierzona uczonym o międzynarodowej sławie, aby młodzi mnisi mogli być odpowiednio formowani w duchowości, historii i doktrynie monastycznej. Wśród nich pragnę przypomnieć Cypriana Vagagginiego, mistrza teologii mądrościowej, Basiliusa Steidle i Adalberta de Vogüé, którzy wydobyli patrystyczne tło Reguły św. Benedykta, a także Benedetta Calatiego i Gregoria Penco — wybitnych interpretatorów historii monastycznej.
W ciągu tych dziesięcioleci Instytut Monastyczny potrafił przełożyć swój ogólny cel na konkretne programy dydaktyczne i skuteczne kierunki badań. Jak nie pomyśleć na przykład o mnichach i mniszkach wprowadzanych, przy pomocy odpowiednich narzędzi pracy, w krytyczne poznanie i metodyczne studium źródeł oraz klasycznych tekstów monastycyzmu? Możliwość zestawienia historii monastycyzmu chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu umożliwiła odkrycie istniejących między nimi oddziaływań w zakresie teologii, duchowości i życia monastycznego.
Po upływie pięćdziesięciu lat dziękujemy Bogu za tę instytucję tak opatrznościową dla różnych klasztorów benedyktyńskich; odegrała ona znaczącą rolę w tworzeniu owocnej relacji między życiem duchowym a studium i stała się ważnym punktem odniesienia, a także uprzywilejowanym miejscem formacji dla współczesnego świata monastycznego.
3. Posługa oddana Kościołowi przez Zakon Benedyktyński poprzez istniejący już od pięćdziesięciu lat Instytut, który w tak wielkim stopniu przyczynił się do formacji zastępów mnichów wraz z wieloma osobami zainteresowanymi krytycznym poznaniem i pogłębionym studium źródeł oraz klasycznych tekstów monastycyzmu, wpisuje się w nurt szerszego i pociągającego poszukiwania Boga, do którego św. Benedykt, ustanawiając „Schola Christi”, pragnął wprowadzić swoich uczniów. Zachęcam władze zakonne i akademickie do dalszej pracy na tej drodze, kontynuując długą i cenioną tradycję kulturalną Zakonu.
Niech ta szczęśliwa rocznica, także dzięki przewidzianym obchodom jubileuszowym, sprawi, aby Instytut Monastyczny i Ateneum św. Anzelma potrafiły wskazać perspektywy, ku którym należy zmierzać, by sprzyjać powszechnej odnowie duchowej całej Rodziny benedyktyńskiej. „Wypłyń na głębię!” Niech to będzie zobowiązanie wszystkich, w harmonii z oczekiwaniami Kościoła skierowanego ku trzeciemu tysiącleciu.
4. Aby tak się stało, konieczne jest przede wszystkim, by w każdym wzrastało osobiste przylgnięcie do Chrystusa, jedynego prawdziwego źródła odnowionej żywotności ewangelicznej. Tylko pod tym warunkiem można rzeczywiście z odwagą podejmować wyzwania czasu obecnego. Dziś, jak w przeszłości, od mnicha wymaga się przede wszystkim pielęgnowania nieprzerwanej zażyłości z Boskim Mistrzem. Godzina kontemplacji może wówczas harmonijnie łączyć się zlaboradziałania, w nieustannym pogłębianiu dziedzictwa monastycznego, które poprzez wieki coraz bardziej się ubogacało dzięki wkładowi wielu klasztorów.
Niech Dziewica Maryja i święty Ojciec Benedykt strzegą wszystkich zaangażowanych w pracę Instytutu i pomagają im doprowadzić do pomyślnego końca każdy z projektów. Zapewniając o stałej pamięci w modlitwie, z serca udzielam Ojcu, Ojcze Opacie Prymasie oraz wszystkim tworzącym duchową rodzinę Instytutu Monastycznego i Ateneum Anzelmiańskiego szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego, które chętnie rozszerzam na wszystkich dzielących radość pięćdziesiątej rocznicy jego powstania.
Z Watykanu, 27 maja 2002
IOANNES PAULUS II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
