Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO MISJONAREK NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA Z OKAZJI KAPITUŁY GENERALNEJ
Watykan, 24 czerwca 2002 r.
Do Czcigodnej Matki
Siostry Liny Colombini
Przełożonej Generalnej
Misjonarek Najświętszego Serca Jezusa
1. Z okazji zbliżającej się Kapituły Generalnej tego Instytutu z radością przekazuję Matce i Siostrom kapitulnym moje serdeczne pozdrowienie wraz z zapewnieniem o mojej duchowej bliskości, potwierdzonej szczególną modlitwą do Pana o owocny przebieg obrad.
Ta pierwsza zwyczajna Kapituła nowego tysiąclecia stanowi uprzywilejowany moment łaski dla waszej Rodziny zakonnej, wezwanej do przyjęcia zaproszenia Jezusa skierowanego do Piotra i pierwszych towarzyszy, aby „wypłynęli na głębię i zarzucili sieci” (por. Łk 5, 4), zaproszenia, które pragnąłem ponownie skierować do całego Kościoła w Liście apostolskim Novo millennio ineunte.
„Duc in altum! Te słowa Pana skłaniają do wdzięcznej pamięci o przeszłości, do przeżywania teraźniejszości z pasją, do otwarcia się z ufnością na przyszłość: «Jezus Chrystus jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki!» (Hbr 13, 8)” (tamże, 1). Zgromadzenie Misjonarek Najświętszego Serca Jezusa wkracza w trzecie tysiąclecie ubogacone nie tylko niezwykłym doświadczeniem Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, lecz także owocami zebranymi podczas obchodów 150. rocznicy urodzin Założycielki, św. Franciszki Ksawery Cabrini, jak również 50. rocznicy ogłoszenia jej Patronką emigrantów.
2. Temat wybrany na obecną Kapitułę — „Wypłyńcie na głębię i zarzućcie sieci” (Łk 5, 4). Wyzwania i proroctwo waszej rodziny zakonnej — wpisuje się w ten kontekst i zachęca do wielkodusznego entuzjazmu apostolskiego u początku wieku bogatego w wyzwania, które są często nowe, lecz zawsze przeniknięte obecnością czuwającego i działającego Boga. W związku z tym Konstytucje przypominają, że „powołanie Misjonarek Najświętszego Serca zobowiązuje do szerzenia tego ognia, który Jezus przyszedł rzucić na ziemię” (Konst. 15).
To właśnie czyniła z odwagą Franciszka Cabrini przez całe życie całkowicie oddane niesieniu miłości Chrystusa tym, którzy daleko od ojczyzny i rodziny narażeni byli również na oddalenie od Boga. Często powtarzała swoim córkom: „Naśladujmy miłość czcigodnego Serca Jezusa w zbawieniu dusz, stańmy się wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich pozyskać dla Jezusa, jak On czyni nieustannie”, a także: „Gdybym mogła, o Jezu, rozszerzyć ramiona i objąć cały świat, aby oddać go Tobie, jakże byłabym szczęśliwa!”.
Jeśli jej duchowe córki pragną iść śladami Założycielki, powinny wyruszać z odnowionym zapałem ku granicom miłości, aby ukazywać miłosierną i współczującą miłość Pana oraz sprawiać, by orędzie Chrystusa rozbrzmiewało tam, gdzie Opatrzność je posyła.
3. Wobec zmienionych warunków związanych z przemieszczaniem się ludzi zakonnice Matki Cabrini są wezwane do okazywania zatroskanej i solidarnej gościnności migrantom naszych czasów, którzy często niosą ze sobą — obok ciężaru cierpienia, samotności i ubóstwa — także bogate dziedzictwo człowieczeństwa, wartości i nadziei. Niech czują się również zobowiązane do szczególnej troski o promocję kobiety, zwłaszcza w środowiskach, gdzie jest ona najbardziej zagrożona i bezbronna. Wychowanie dzieci i młodzieży, katecheza oraz duszpasterstwo młodzieży niech nadal pozostają dla nich uprzywilejowanymi drogami ewangelizacji i formacji chrześcijańskiej, kanałami przekazu wiary zdolnej oddziaływać na kulturę i życie.
Umocnione słowem Pana, który wzywa do „wypłynięcia na głębię”, i patrząc na przykład Założycielki, Misjonarki Najświętszego Serca Jezusa oddadzą się z gorliwością i entuzjazmem żniwu, które Pan im powierza. Pomimo często niesprzyjającego kontekstu społecznego nie przestaną dawać świadectwa prymatu Boga i — słowem oraz życiem — będą szerzyć wokół siebie radość własnej konsekracji Chrystusowi czystemu, ubogiemu i posłusznemu.
Zakłada to w nich jasną świadomość, że pierwszym i najważniejszym zobowiązaniem musi być codzienny trud osobistej i wspólnotowej ascezy chrześcijańskiej, aby upodobnić się do Chrystusa, „biorąc — jak pisała Matka Cabrini — Jezusa za wzór we wszystkich wydarzeniach i we wszystkich naszych działaniach, łącząc wszystkie nasze kroki z Jego krokami, aby nie iść inną drogą jak tylko drogą Jego miłości”.
4. Ufam, że pragnienie wierności misji i pierwotnemu charyzmatowi doprowadzi wasz Instytut do nieustannego strzeżenia wielkiej wartości życia wspólnotowego. Niezwykle ważne jest budowanie wspólnot siostrzanych, które ewangelizują przede wszystkim świadectwem życia. Domy, w których mieszkają Misjonarki Najświętszego Serca Jezusa, niech będą prawdziwymi szkołami formacji oraz wzrostu ludzkiego i duchowego, miejscami, gdzie objawia się miłość Boga w posłudze i miłości, w ofiarowanym i przyjętym przebaczeniu. Taki styl życia stanie się dla wszystkich wymownym echem Dobrej Nowiny i skuteczną propozycją powołaniową, która nie przestanie skłaniać młodych do poważnej refleksji nad życiem konsekrowanym.
Innym ważnym zadaniem Instytutu będzie kontynuowanie już podjętej drogi komunii i dzielenia się własnym charyzmatem ze świeckimi, wspólnie stawiając czoło wyzwaniom współczesności. Pragnienie wierności charyzmatowi początków, przy zachowaniu żywych, najwyższych wymagań Królestwa Bożego, powinno skłaniać każdą siostrę i każdą wspólnotę do podjęcia wymagającej drogi formacji permanentnej, w nieustannym otwarciu na współczesne wyzwania i znaki czasu.
5. Czcigodna Matko, niech Pan prowadzi mocą swego Ducha prace kapitulne, aby przyniosły całej waszej Rodzinie zakonnej upragnione owoce duchowe i apostolskie.
Przyzywając nad wami macierzyńskiej opieki Najświętszej Maryi Panny Łaskawej, którą św. Franciszka Ksawera Cabrini wskazywała swoim córkom jako Matkę i Nauczycielkę, umacniam was w waszej misji i z serdecznością udzielam Matce, Czcigodna Matko, oraz każdej Misjonarce Najświętszego Serca Chrystusa szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego, jako zadatku obfitych łask i duchowej radości.
Z Watykanu, 24 czerwca 2002
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
