Jan Paweł II
LIST DO MISJONAREK SŁUŻEBNIC DUCHA ŚWIĘTEGO Z OKAZJI XII KAPITUŁY GENERALNEJ
Watykan, 26 czerwca 2002 r.
Do Misjonarek Służebnic Ducha Świętego
z okazji ich Kapituły Generalnej
„Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa” (J 1, 7). Te słowa wielkiego Apostoła Pawła służą mi do przekazania wam moich serdecznych uczuć w Panu oraz szczerej modlitwy, aby Zgromadzenie Misjonarek Służebnic Ducha Świętego przeżywało XII Kapitułę Generalną jako czas odnowionej radości w powołaniu oraz nowego zaangażowania w charyzmat założycielski. Ponieważ jesteście konsekrowane Duchowi Świętemu, przyzywam obfitego wylania Jego darów na członkinie Kapituły, aby we wszystkim mogły działać dla dobra Zgromadzenia, rozwoju misji Kościoła i chwały Boga Jedynego w Trójcy.
Kapituła postawiła sobie zadanie wzniosłe i wymagające: rozniecić na nowo ogień zapału misyjnego w waszych wspólnotach. Wiedzcie, że serce Następcy Piotra przepełnione jest tą samą nadzieją. W moim Liście apostolskim Novo millennio ineunte napisałem, że Kościół „nie może uchylić się od działalności misyjnej wobec narodów, a pierwszorzędnym zadaniem missio ad gentes pozostaje głoszenie, że w Chrystusie, ‘Drodze, Prawdzie i Życiu’ (J 14, 6), ludzie znajdują zbawienie” (n. 56). Wy, drogie Siostry, rozumiecie znaczenie tych słów, a tym samym łaskę i odpowiedzialność, która jest wam dana w Kościele.
W tych tygodniach Kapituła, będąca spotkaniem Sióstr z wielu krajów świata, rozważała konkretne okoliczności waszego powołania misyjnego i przedstawi całemu Zgromadzeniu szereg propozycji oraz grupę kierującą na najbliższe lata.
Podczas waszej Kapituły jesteście prowadzone przez ducha i nauczanie waszych Założycieli: błogosławionego Arnolda Janssena, błogosławionej Marii Heleny Stollenwerk oraz służebnicy Bożej Józefy Hendriny Stenmanns. Pozostawili wam oni jako opatrznościowe dziedzictwo wezwanie do posługi w sytuacjach granicznych, gdzie ludzie mają najmniejsze możliwości w życiu i gdzie nikt inny się nimi nie zajmuje. Wezwanie do miłości heroicznej stanowi samo centrum waszego powołania: wezwanie, aby być najmniejszymi i składać ofiarę z siebie dla dzieła ewangelizacji, o którym pisała Matka Józefa. Dopóki Zgromadzenie pragnie żyć według takiej miłości, będzie wzrastać i rozwijać się nawet wtedy, gdy będzie otoczone trudnościami i obojętnością. Świat potrzebuje świadków. Dlatego potrzebuje, abyście podążały drogą kontemplacji, tak aby głębsza relacja z Chrystusem pozwalała wam ukazywać Go „w Jego wielorakiej obecności w Kościele i w świecie, wyznawanego jako sens historii i światło naszej drogi” (Novo millennio ineunte, n. 15).
Znane jest wam przekonanie, że pierwszym i największym aktem miłości jest głoszenie Ewangelii (błogosławiony Arnold Janssen). Żarliwie modlę się, aby wstawiennictwo waszych Założycieli umacniało wszystkie Misjonarki Służebnice Ducha Świętego w nowym zaangażowaniu, które macie podjąć. Wszystkim wam, Siostrom będącym w formacji, tym, które działają w różnych dziedzinach waszego apostolatu oraz tym starszym i chorym, zapewniam szczególne miejsce w mojej modlitwie. Powierzając Zgromadzenie opiece Maryi, Matki Kościoła, z serca udzielam mojego Błogosławieństwa Apostolskiego członkiniom Kapituły i wszystkim Siostrom, jako zadatku nieskończonej łaski i pokoju w Jezusie Chrystusie, „obrazie Boga niewidzialnego, Pierworodnym wobec każdego stworzenia” (Kol 1, 15).
Watykan, dnia 26 czerwca 2002 roku
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
