Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO DYREKTORA GENERALNEGO MAŁEGO DZIEŁA BOŻEJ OPATRZNOŚCI
Z OKAZJI STULECIA KANONICZNEGO ZATWIERDZENIA INSTYTUTU
Watykan, 08 marca 2003 r.
Do Czcigodnego Księdza
Roberto Simionato
Dyrektora Generalnego
Małego Dzieła Bożej Opatrzności
1. Z radością dowiedziałem się, że Wasz Instytut obchodzi stulecie swego kanonicznego zatwierdzenia przez biskupa Tortony Igina Bandiego. Przy tej szczęśliwej okazji pragnę skierować do Księdza, do Rady Generalnej oraz do członków całego Zgromadzenia serdeczną myśl, zapewniając o moim duchowym udziale w różnych momentach celebracji, które z pewnością przyczynią się do ożywienia pierwotnej gorliwości, aby z niezmienionym entuzjazmem kontynuować drogę rozpoczętą przez Założyciela ponad sto lat temu.
2. Kleryk Alojzy Orione, dawny uczeń księdza Bosko w Turynie, miał zaledwie 20 lat, gdy otworzył pierwsze Oratorium w Tortonie, a w następnym roku, w 1893, stał się założycielem, dając początek „małemu kolegium” ze szkołą dla ubogich chłopców. W codziennych wydarzeniach, przeżywanych z wiarą i miłością, stopniowo odsłaniał się plan, do którego przeznaczyła go Boża Opatrzność. Przyszłemu kardynałowi Perosiemu, swemu rodakowi i przyjacielowi, który pytał go o jego „ideę”, pisał w liście z 4 maja 1897 roku: „Zdaje mi się, że nasz Pan Jezus Chrystus wzywa mnie do stanu wielkiej miłości… lecz jest to ogień wielki i słodki, który potrzebuje się rozszerzać i zapalać całą ziemię. W cieniu każdej dzwonnicy powstanie szkoła katolicka, w cieniu każdego Krzyża – szpital: góry ustąpią miejsca wielkiej miłości Jezusa, naszego Pana, a wszystko zostanie odnowione i oczyszczone przez Jezusa” (Lo spirito di Don Orione, I, 2).
Właśnie dlatego, że płonął tym mistycznym ogniem, ksiądz Orione przezwyciężył przeszkody i trudności początków i stał się apostołem niestrudzonym, twórczym i skutecznym. Niektórzy towarzysze seminaryjni poszli za tym klerykiem-założycielem; niemało uczniów zapragnęło zostać kapłanami jak on. Dzieło, które od samego początku nazwał Dziełem Bożej Opatrzności, rozrastało się w ilości członków i działalności. Biskup Tortony z niepokojem, ale i nadzieją śledził rozwój tak śmiałych, a po ludzku kruchych inicjatyw, potrafił jednak rozpoznać w nich działanie Ducha. Dekretem z 21 marca 1903 roku zatwierdził ich charyzmat i ustanowił męskie zgromadzenie zakonne Synów Bożej Opatrzności, obejmujące kapłanów, braci eremitów i współpracowników. Następnie powstały Małe Siostry Misjonarki Miłości, wśród których rozkwitły dwa pędy kontemplacyjne: niewidome adoratorki sakramentki oraz Kontemplacyjne Jezusa Ukrzyżowanego; w czasach najnowszych narodziły się zaś Instytut Świecki Orioński oraz Orioński Ruch Świecki.
3. Przy tej jubileuszowej rocznicy pragnę wyrazić wam wszystkim, członkom Rodziny oriońskiej, żywą wdzięczność za cenny wkład wniesiony w tych latach w misję Kościoła. Zarazem przypominam słowa, które napisałem w adhortacji apostolskiejVita consecrata: „Powinniście nie tylko wspominać i opowiadać swoją chwalebną przeszłość, ale także budować nową wielka, historię!” (n. 110). Dlatego zapraszam was, abyście patrzyli w przyszłość, „ku której Duch was kieruje, by wraz z wami dokonać jeszcze wielkich rzeczy” (tamże).
Drodzy Synowie Bożej Opatrzności, Kościół oczekuje od was, że ożywicie dar, który jest w was (por. 2 Tm 1,6), odnawiając wasze postanowienia i w zmieniającym się świecie rozwijając twórczą wierność waszemu powołaniu. W przywołanej adhortacji zauważyłem: „Instytuty są zatem powołane, aby odważnie podejmować twórczą inicjatywę oraz naśladować świętość swoich założycieli i założycielek, a w ten sposób odpowiadać na znaki czasu pojawiające się w dzisiejszym świecie. To powołanie jest przede wszystkim zachętą do wytrwania na drodze do świętości mimo trudności materialnych i duchowych, jakie niesie codzienne życie. Jest ono także wezwaniem, by pogłębiać swoje kwalifikacje i rozwijać dynamiczną wierność swej misji, przystosowując jej formy — gdy jest to konieczne — do nowych sytuacji i rozmaitych potrzeb, w postawie całkowitej uległości wobec Bożych natchnień i zgodnie z rozeznaniem Kościoła.” (n. 37).
Jedynie pozostając mocno zakorzenionymi w życiu Bożym i zachowując nienaruszonego ducha początków, będziecie mogli w sposób proroczy odpowiadać na wymagania obecnej epoki. Podstawowym zadaniem każdego ochrzczonego, a tym bardziej każdej osoby konsekrowanej, jest dążenie do świętości; byłaby bowiem „sprzeczna z tym postawa człowieka pogodzonego z własną małością, zadowalającego się minimalistyczną etyką i powierzchowną religijnością.” (Novo millennio ineunte, 31). W stylu waszego błogosławionego Założyciela i zgodnie z naturą życia zakonnego, które podjęliście, nie lękajcie się z cierpliwą wytrwałością poszukiwać „tej «wysokiej miary» zwyczajnego życia chrześcijańskiego”, sięgając po „prawdziwą pedagogię świętości” (tamże), osobistą i wspólnotową, mocno zakorzenioną w bogatej tradycji Kościoła i otwartą na dialog z nowymi czasami.
4. Twórcza wierność w zmieniającym się świecie – niech to wskazanie was prowadzi, abyście szli, jak zwykł powtarzać ksiądz Orione, „na czele czasów”. Jeśli obchody stulecia kanonicznego zatwierdzenia skłaniają do „pamięci”, przeżywanej na nowo w klimacie początków, to równocześnie pobudzają was – także w perspektywie najbliższej Kapituły Generalnej – do „projektowania” nowych i odważnych działań na frontach miłości.
Niech pozostanie nienaruszony duch pierwszej godziny! W tym miejscu pragnę podkreślić znamienny rys intuicji charyzmatycznej kleryka Alojzego Orione: jego najwyższą i jednoczącą miłość do „Świętej Matki Kościoła”. Wtedy jak i dziś zasadnicze znaczenie ma dla waszego Dzieła pielęgnowanie tej wewnętrznej pasji do Kościoła, abyście mogli „pokornie współpracować u stóp Stolicy Apostolskiej i biskupów nad odnowieniem i zjednoczeniem w Jezusie Chrystusie, naszym Panu, człowieka i społeczeństwa, niosąc Kościołowi i Papieżowi serce najbardziej opuszczonych dzieci, ubogich i klas pracujących: ad omnia in Christo instauranda, ut fiat unum ovile et unus pastor” (Konstytucje, art. 5).
Niech z nieba nadal towarzyszy wam ksiądz Orione wraz z licznymi współbraćmi, którzy w ciągu tych dwudziestu pięcioleci zużyli swe życie w służbie Chrystusowi i ubogim. Niech czuwa nad każdym z was Dziewica Maryja, Matka Chrystusa i Matka Kościoła, i sprawi, aby – jak modlił się ksiądz Orione – całe wasze życie było „poświęcone dawaniu Chrystusa ludowi i prowadzeniu ludu do Kościoła Chrystusa; niech płonie i jaśnieje Chrystusem i w Chrystusie spala się w świetlistej ewangelizacji ubogich; niech nasze życie i nasza śmierć będą najsłodszą pieśnią miłości i całopalną ofiarą dla Pana” (Lo spirito di Don Orione, IX, 131).
Z miłością zapewniam was o mojej nieustannej pamięci w modlitwie i z całego serca błogosławię całą waszą Rodzinę duchową oraz wszystkich, którzy są przedmiotem waszej codziennej troski.
Z Watykanu, 8 marca 2003
IOANNES PAULUS II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
