Jan Paweł II
PRZESŁANIE Z OKAZJI 40. ROCZNICY POWSTANIA STOWARZYSZENIA ZAKONNYCH INSTYTUTÓW SOCJALNO-SANITARNYCH (ARIS)
Watykan, 24 listopada 2003 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Z radością przesyłam wam moje Przesłanie z okazji 40. rocznicy powstania Stowarzyszenia Zakonnych Instytutów Socjalno-Sanitarnych (ARIS). Pozdrawiając serdecznie każdego z obecnych, pragnę przez was dotrzeć do wszystkich należących do tego zasłużonego Stowarzyszenia, które wnosi cenny wkład w odnowę zawodową i duchową świata służby zdrowia.
Zachęcam was, abyście nadal służyli chorym z kompetencją i oddaniem. Niech Pan, Dawca wszelkiego dobra, nadal wam towarzyszy i wam błogosławi, jak czynił to przez minione czterdzieści lat.
2. W tych dniach, które zamykają rok liturgiczny, wierzący w sposób niemal naturalny kierują wzrok ku rzeczywistościom ostatecznym, ku chwili, gdy Pan w sądzie ostatecznym zapyta nas, czy i jak miłowaliśmy, przyjmowaliśmy i służyliśmy potrzebującemu bliźniemu (por. Mt 25,31-46). Aby przygotować się na to decydujące spotkanie, trzeba codziennie podejmować wysiłek, by szukać i kontemplować w naszych braciach oblicze Jezusa, jedynego Zbawiciela świata. Możemy rozpoznawać, zwłaszcza w chorych i cierpiących, bolesne oblicze Chrystusa, który na krzyżu objawił nam miłosierną miłość Ojca; miłość odkupieńczą, która ostatecznie uzdrowiła ludzkość zranioną przez grzech.
W świetle tych nieprzemijających prawd wiary jakże ważna jawi się wasza misja przy chorych! Sprawiajcie, aby apostolat miłosierdzia, któremu się poświęcacie, stawał się autentyczną diakonią miłości, która w czasie i przestrzeni czyni widzialną, a niemal namacalną, czułość serca Boga.
3. Bardzo często człowiek żyjący w sytuacjach głębokiego bólu i cierpienia z trudem pojmuje sens i znaczenie istnienia. Ważne jest wtedy, aby był przy nim ktoś, kto — jak dobry Samarytanin — go podtrzyma i będzie mu towarzyszył. Osoby takie jak Matka Teresa, niedawno beatyfikowana, w prosty i konkretny sposób ukazują miłość i współczucie Pana wobec ludzi zepchniętych na margines, cierpiących, chorych i umierających. Łagodząc rany ich ciała, pomagają im spotkać Chrystusa, który zwyciężając śmierć, objawił pełną wartość życia w każdej jego fazie i w każdej sytuacji.
Nie przestawajcie nigdy, najdrożsi Bracia i Siostry, głosić Ewangelii cierpienia! Dawajcie swoim posługiwaniem świadectwo odkupieńczej mocy Bożej miłości.
4. Chętnie korzystam z dzisiejszej sposobności, aby wyrazić wam moje uznanie dla ofiarnej działalności, jaką wasze Stowarzyszenie prowadzi w wielu krajach, zwłaszcza na terenach misyjnych. Pomagacie tam młodym Kościołom w prowadzeniu dzieł przyjmujących chorych i cierpiących oraz w przygotowywaniu wykwalifikowanych pracowników służby zdrowia i duszpasterstwa.
Dobrze byłoby, aby ta owocna współpraca między wspólnotami kościelnymi Północy i Południa świata coraz bardziej się umacniała, tak aby w każdej części ziemi, zwłaszcza tam, gdzie kryzys wartości religijnych i moralnych jest najgłębszy, wierzący byli gotowi zdać sprawę z ich wiary.
Z tymi życzeniami ponawiam wobec wszystkich wyrazy mojej wdzięczności za to, co czynicie. Zapewniam was o mojej modlitwie i z serca udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego, które chętnie rozszerzam na wasze rodziny zakonne oraz na licznych chorych przebywających w placówkach ARIS.
Watykan, 24 listopada 2003 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
