Jan Paweł II
PRZESŁANIE Z OKAZJI UROCZYSTOŚCI JUBILEUSZOWYCH ZORGANIZOWANYCH
Z OKAZJI PIĘĆSETNEJ ROCZNICY URODZIN ŚW. PIUSA V
Watykan, 15 lutego 2004 r.
Do Czcigodnego Brata
Bp. Fernanda Charriera
Biskupa Alessandrii
1. Z radością kieruję do Księdza Biskupa serdeczne pozdrowienie z okazji uroczystości jubileuszowych zorganizowanych dla uczczenia pięćsetnej rocznicy urodzin mojego Poprzednika, św. Piusa V. Rozszerzam moje pełne miłości myśli na wiernych tej umiłowanej Diecezji, która słusznie wspomina z radością i wdzięcznością wobec Boga tego swojego znamienitego syna.
Różnorodne inicjatywy podjęte dla upamiętnienia tej ważnej rocznicy dają sposobność ożywienia pamięci o tym wielkim Papieżu oraz refleksji nad bogatym dziedzictwem przykładu i nauczania, jakie pozostawił, a które są niezwykle aktualne także dla chrześcijan naszych czasów.
Niech rocznica pięćsetnej rocznicy jego urodzin stanie się źródłem błogosławieństwa dla całego Kościoła, a w sposób szczególny dla umiłowanej Diecezji Alessandrii, jak również dla wspólnoty kościelnej Piemontu. Niech wstawiennictwo św. Piusa V i przykład jego cnót będą dla każdego zachętą do umacniania wiary, zachowywania jej nieskażonej i w stałym kontakcie ze źródłami Objawienia oraz do szerzenia jej w społeczeństwie, aby budować ludzkość otwartą na Chrystusa i skierowaną ku tworzeniu cywilizacji miłości.
2. Epoka, w której przyszło mu żyć, była rzeczywiście bardzo różna od obecnej, a jednak nie brak między nimi znamiennych analogii. Oba okresy historyczne widziały umacnianie się zbieżnych energii religijnych, a zarazem doświadczały głębokich kryzysów społecznych, przynoszących starcia między miastami i narodami, które niekiedy prowadziły do bolesnych konfliktów zbrojnych. W obu epokach Kościół podejmował wysiłek poszukiwania nowych dróg ożywienia wiary i jej adekwatnego głoszenia w zmienionych warunkach kulturowych i społecznych, także poprzez celebrację Soboru Trydenckiego wówczas oraz Soboru Ekumenicznego Watykańskiego II w minionym stuleciu. Po odbyciu Soborów następował wysiłek — nie zawsze łatwy — wiernego wprowadzania ich nauczania w życie, co rodziło procesy autentycznej odnowy Kościoła.
W ten kontekst historyczny i religijny, który panował w XVI wiek,u wpisuje się ludzka i duchowa historia św. Piusa V, zakończona 1 maja 1572 roku. Już od dzieciństwa Michele Ghislieri doświadczał trudów ubóstwa i musiał pracą przyczyniać się do utrzymania rodziny. Czerpał z wartości typowych dla swojej umiłowanej ziemi Alessandrii, z którą zawsze pozostał związany, do tego stopnia, że gdy został wezwany do Kolegium Kardynalskiego, znany był jako Kardynał z Alessandrii.
W wieku 14 lat wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego i odbył formację w klasztorach w Vigevano, Bolonii i Genui, niestrudzenie podejmując drogę ewangelicznej doskonałości poprzez modlitwę i studium oraz obficie czerpiąc ze źródeł słowa Bożego według charyzmatu dominikańskiego.
Już wówczas przejawiał szczególne upodobanie do Pisma Świętego i nauki Ojców Kościoła, z pasją studiując także dzieła św. Tomasza z Akwinu, którego sam — jako Najwyższy Pasterz — zaliczył do grona Doktorów Kościoła. Święcenia kapłańskie przyjął w Genui w roku 1528.
Powierzone mu przez papieża Pawła III zadanie czuwania nad czystością wiary w regionach Padwy, Pawii i Como wykonywał, obierając sobie za wzory i orędowników św. Dominika, św. Piotra Męczennika z Werony, św. Wincentego Ferreriusza i św. Antonina z Florencji, nie troszcząc się o nic innego, jak tylko o poszukiwanie większej chwały Boga i autentycznego dobra braci, wierny mottu „kroczyć w prawdzie”, które uczynił swoim. Z tą samą gorliwością kontynuował posługę, gdy został mianowany w Rzymie komisarzem do spraw doktryny wiary oraz w innych zadaniach powierzanych mu przez papieży Juliusza III, Pawła IV i Piusa IV. W roku 1556 został wybrany biskupem Nepi i Sutri, w 1557 mianowany kardynałem, a w 1560 został biskupem Mondovì.
3. W wieku 62 lat, w styczniu 1566 roku, został wybrany Następcą Piotra i w latach pontyfikatu podjął się ożywienia praktyki wiary we wszystkich elementach Ludu Bożego, nadając Kościołowi opatrznościowy impuls ewangelizacyjny. Niestrudzony w pracy pasterskiej, starał się nawiązywać bezpośredni kontakt ze wszystkimi, nie zważając na kruchość swojego zdrowia. Troszczył się o wierne wprowadzanie w życie postanowień Soboru Trydenckiego: w dziedzinie liturgii, przez ogłoszenie odnowionego Mszału Rzymskiego i nowego Brewiarza; w dziedzinie katechetycznej, powierzając zwłaszcza proboszczom „Katechizm Soboru Trydenckiego”; w teologii, wprowadzając na uniwersytety Sumę św. Tomasza. Przypominał biskupom obowiązek rezydowania w diecezjach dla troskliwej opieki duszpasterskiej nad wiernymi, zakonnikom wskazywał wartość klauzury, a duchowieństwu znaczenie celibatu i świętości życia.
Świadomy misji otrzymanej od Chrystusa Dobrego Pasterza, oddał się prowadzeniu powierzonej sobie owczarni, zachęcając do codziennej modlitwy i szczególnie umiłowawszy nabożeństwo do Maryi, które znacznie rozwinął, nadając silny impuls praktyce Różańca. Sam odmawiał go w całości każdego dnia, mimo licznych i trudnych obowiązków.
4.Czcigodny Bracie, niech gorliwość apostolska, stałe dążenie do świętości i miłość do Dziewicy, które charakteryzowały życie św. Piusa V, będą dla wszystkich zachętą do intensywnego przeżywania własnego powołania chrześcijańskiego. W sposób szczególny pragnę zachęcić do naśladowania go w synowskiej pobożności maryjnej, odkrywając na nowo prostą i głęboką modlitwę Różańca, która — jak wskazałem w Liście apostolskimRosarium Virginis Mariae— pomaga kontemplować misterium Chrystusa: „W powściągliwości swych elementów skupia w sobie głębię całego przesłania ewangelicznego, którego jest jakby streszczeniem. … Przez różaniec lud chrześcijański niejako wstępuje do szkoły Maryi, dając się wprowadzić w kontemplację piękna oblicza Chrystusa i w doświadczanie głębi Jego miłości.” (n. 1).
Dzięki gorliwemu odmawianiu Różańca można otrzymać nadzwyczajne łaski za wstawiennictwem niebieskiej Matki Pana. Był o tym głęboko przekonany św. Pius V, który po zwycięstwie pod Lepanto ustanowił specjalne święto Matki Bożej Różańcowej.
Maryi, Królowej świętego Różańca, u progu trzeciego tysiąclecia powierzyłem przez modlitwę różańcową cenny dar pokoju i umocnienie instytucji rodziny. Odnawiam to pełne ufności zawierzenie przez wstawiennictwo wielkiego czciciela Maryi, jakim był św. Pius V.
5. Zapewniam o szczególnej pamięci modlitewnej za Ciebie, Czcigodny Bracie, za biskupów, którzy będą przewodniczyć zakończeniu obchodów, za Komitety Narodowe i Honorowe, za Władze Regionu, Prowincji i gmin terytorium Alessandrii, za duchowieństwo, osoby konsekrowane i umiłowanych wiernych oraz za wszystkich, którzy wezmą udział we Mszy świętej 5 maja, kończącej uroczystości jubileuszowe w kościele klasztornym Świętego Krzyża w Boscomarengo.
Wszystkim z serca udzielam specjalnego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Watykan, 1 maja 2004 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
