Jan Paweł II
«UT OMNES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ BOLESŁAWIE MARII LAMENT
Białystok, 05 czerwca 1991 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21).
Oświecona i poruszona tymi słowami Pana Jezusa oraz przynaglona wielką troską o dobro dusz, Czcigodna Służebnica Boża Bolesława Maria Lament poprzez modlitwę, przyjmowanie cierpień i działalność apostolską zabiegała o jedność chrześcijan, starając się prowadzić braci Kościoła prawosławnego do jednej owczarni Boskiego Pasterza.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się w Łowiczu, w Polsce, 3 lipca 1862 roku jako córka Marcina Lamenta i Łucji Cyganowskiej. Chrzest święty przyjęła 17 lipca tego samego roku, pierwszą Komunię świętą w 1871 roku, a bierzmowanie w 1883 roku. Po ukończeniu progimnazjum w Łowiczu w 1876 roku postanowiła poświęcić się pracy krawieckiej w Warszawie. W latach 1892–1893 oddawała się działalności charytatywnej na rzecz opuszczonych mieszkańców Warszawy. Za radą swojego kierownika duchowego, błogosławionego Honorata Koźmińskiego, udała się w 1903 roku do Mohylewa, gdzie w 1905 roku założyła nowe Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny dla pracy na rzecz jedności chrześcijan prawosławnych z Kościołem katolickim. W 1907 roku wraz ze swoją wspólnotą przeniosła się do Petersburga, gdzie razem z siostrami poświęciła się wychowaniu i kształceniu dzieci oraz młodzieży. Z powodu rewolucji rosyjskiej zgromadzenie nie mogło dalej prowadzić swojej działalności apostolskiej i w 1921 roku musiało powrócić do Polski, chociaż nadal kontynuowało swoją pracę potajemnie w różnych miejscach Rosji. W 1941 roku Czcigodna Służebnica Boża, która wcześniej złożyła urząd przełożonej generalnej i przeniosła się z Ratowa do Białegostoku, została dotknięta paraliżem. Chociaż cierpiała z powodu choroby, którą znosiła z niezwykłą cierpliwością, nie przestała służyć siostrom aż do swojej pobożnej śmierci 29 stycznia 1946 roku. Pozostawiła po sobie opinię świętości opartą na wielkiej miłości do Boga, gorliwym i niestrudzonym zapale apostolskim oraz wyjątkowych cnotach chrześcijańskich i zakonnych. Była bowiem pełna miłości, ufności wobec Boga, pogody ducha, dobroci i życzliwości wobec wszystkich. Przez całe swoje życie, całkowicie poświęcone służbie Królestwu Bożemu, niosła światło Ewangelii nawet w sytuacjach najtrudniejszych i najbardziej niebezpiecznych.
Ponieważ opinia o jej świętości nie ustawała, rozpoczęto sprawę kanonizacyjną w Kurii diecezji Wileńskiej. Po przeprowadzeniu procesu kanonicznego w latach 1976–1979 i pozytywnym rozpatrzeniu sprawy cnót, 22 stycznia 1991 roku został ogłoszony dekret, w którym uznaliśmy, że Bolesława Maria Lament praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane.
Dla uzyskania beatyfikacji w tej samej Kurii Wileńskiej przeprowadzono w 1983 roku proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego modlitwom do Czcigodnej Służebnicy Bożej, które miało dokonać się w 1972 roku wobec jednej z sióstr Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Po zwyczajowym zbadaniu sprawy przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, 14 maja 1991 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie.
Postanowiliśmy zatem, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się 5 czerwca następnego miesiąca podczas Naszej podróży apostolskiej do Polski.
Dzisiaj więc podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego brata Edwarda Kisiela, administratora apostolskiego archidiecezji w Białymstoku, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Bolesławie Marii Lament, założycielce Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby można było obchodzić jej święto 29 stycznia każdego roku, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby To co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Białymstoku, pod pierścieniem Rybaka, dnia 5 czerwca 1991 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS SODANO, arcybiskup
substytut Sekretariatu Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
