Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych
DEKRET W SPRAWIE KANONIZACYJNEJ SŁUGI BOŻEGO STANISŁAWA KAZIMIERCZYKA, KAPŁANA PROFESA ZAKONU KANONIKÓW REGULARNYCH LATERAŃSKICH, NAZYWANEGO „BŁOGOSŁAWIONYM LUB ŚWIĘTYM” (1433-1489)
Rzym, 21 grudnia 1992 r.
W ODNIESIENIU DO WĄTPLIWOŚCI
Czy stwierdzono sławę świętości i heroiczność cnót, jak również kult oddawany od niepamiętnych czasów, w rozpatrywanym przypadku i dla celu, o który chodzi.
„Posłannictwo więc Kościoła uskutecznia się działalnością, przez którą Kościół posłuszny rozkazowi Chrystusa, poruszony łaską i miłością Ducha Świętego, staje się w pełni obecny dla wszystkich ludzi czy narodów, aby ich doprowadzić do wiary, wolności i pokoju Chrystusowego przez przykład życia, głoszenie słowa oraz przez sakramenty święte i inne środki łaski, tak aby stała dla nich otworem wolna i pewna droga do pełnego uczestnictwa w misterium Chrystusa” (Sobór Watykański II, Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes divinitus, 5).
Do grona tych, którzy przez apostolat i świętość życia skutecznie przyczynili się do wypełniania misji Kościoła, należy zaliczyć Sługę Bożego Stanisława Kazimierczyka, który z gorliwością, wytrwałością i owocnie oddawał się głoszeniu Ewangelii, sprawowaniu sakramentów oraz służbie swojemu zakonowi, a odznaczając się wybitnymi cnotami, rozsiewał światło Chrystusa i rozpalał w duszach miłość Boga.
Sługa Boży urodził się 27 września 1433 r. w mieście Kazimierzu, położonym w pobliżu Krakowa, jako syn Macieja Sołtysa i Jadwigi, którzy zapewnili mu dobre wychowanie. Było ono kontynuowane w szkole parafii Najświętszego Ciała Chrystusa, prowadzonej przez Kanoników Regularnych Laterańskich. Do nich wstąpił w wieku dwudziestu trzech lat, po ukończeniu studiów w Akademii Krakowskiej.
Po złożeniu profesji zakonnej i przyjęciu święceń kapłańskich mądrze i pilnie pomnażał talenty otrzymane od Boga, jak najlepiej rozwijając swoje powołanie i ćwicząc się w cnotach zakonnych i kapłańskich. Szybko poczynił znaczne postępy na drodze doskonałości, dlatego przełożeni postanowili postawić go na świeczniku (por. Mt 5, 15), aby świecił zarówno tym, którzy uczęszczali do kościoła Najświętszego Ciała Chrystusa, jak i współbraciom. Powierzono mu zatem obowiązki zwyczajnego kaznodziei i spowiednika, a przez pewien czas także wikariusza przeora i mistrza nowicjuszy.
Żywoty spisane po jego śmierci, kiedy lud czcił go już jako „błogosławionego”, przekazały nam pamięć o jego gorliwej działalności duszpasterskiej oraz cnotach. Z nich wiemy, że swoje obowiązki wypełniał z gorliwością i pokorą, a wszyscy, którzy z jakiegokolwiek powodu się do niego zwracali, byli pociągani jego dobrocią i apostolskim zapałem. Był jednak również ktoś, kto, drażniony przykładem jego życia i dobrem, które czynił, stał się jego nieprzyjacielem. On jednak cierpliwie znosił wszelkie zniewagi i przykrości, a na gniew wywołany doznanymi krzywdami odpowiadał miłością, wypełniając nakaz Pana: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają” (Łk 6, 27-28).
Kierowany wiarą i płonący miłością, znajdował swoje spełnienie w służbie Bogu, w sprawowaniu Bożych tajemnic, w modlitwie, w rozważaniu rzeczy niebieskich i w zachowywaniu ślubów zakonnych. Szczególnym nabożeństwem otaczał Jezusa Ukrzyżowanego i Maryję Dziewicę. Wyrzekał się własnej woli, aby być posłusznym woli Boga i przełożonych. Umartwiał swoje ciało postami i pokutami; umiłował milczenie i skupienie ducha. Był oddany swojemu zakonowi i pełen troski o współbraci, ubogich i chorych. Kierowany miłością pasterską, był gorliwym szafarzem słowa Bożego, kierownikiem duchowym i poszukiwanym spowiednikiem; dlatego wielu mieszkańców Kazimierza i Krakowa spontanicznie i z ufnością zwracało się do niego.
Ciesząc się wielką sławą świętości, pobożnie zakończył życie w swoim klasztorze 3 maja 1489 r. Jego ciało pochowano w przylegającym do klasztoru kościele, a jego grób natychmiast stał się celem licznych pielgrzymek. Już od pierwszego roku po jego śmierci modlitwom Sługi Bożego przypisywano wiele cudownych wydarzeń i otrzymanych łask. Dlatego jego ciało umieszczono w godniejszym miejscu, mianowicie we wspaniałym sarkofagu, znajdującym się w miejscu nazywanym powszechnie Kaplicą Błogosławionego Stanisława Kazimierczyka, do której nieprzerwany napływ wiernych trwa aż do naszych czasów.
Liczne i pewne są historyczne dowody kultu oddawanego Słudze Bożemu od niepamiętnych czasów. Wśród nich należy wymienić wielokrotne rozpoznania relikwii; uroczyste obchodzenie dnia jego śmierci; nabożeństwa i procesje ku jego czci, a także hymny, modlitwy i litanie do niego kierowane; odprawianie Mszy świętych dziękczynnych; ułożenie Mszy wotywnej ku jego czci oraz wprowadzenie jego imienia do ksiąg i kalendarzy liturgicznych; ogłoszenie go patronem miasta Krakowa, a także Kazimierza i Królestwa Polskiego oraz klasztoru Najświętszego Ciała Chrystusa; zapisy przeznaczone na rozwijanie jego kultu; żywoty, obrazy i inskrypcje, które wspominają go jako błogosławionego lub świętego.
W 1971 r. ówczesny Arcybiskup Krakowski, kardynał Karol Wojtyła, obecnie Papież, powołał Komisję Historyczną w celu zebrania dokumentów dotyczących kultu oddawanego Słudze Bożemu od najdawniejszych czasów. Jego następca, kardynał Franciszek Macharski, przeprowadził proces zwyczajny, którego ważność została potwierdzona dekretem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych wydanym 11 listopada 1988 r.
Dnia 15 stycznia 1991 r. odbyło się posiedzenie konsultorów historyków. Dnia 5 czerwca następnego roku odbyło się specjalne posiedzenie konsultorów teologów, któremu przewodniczył Generalny Promotor Wiary, ks. Antonio Petti. Następnie kardynałowie i biskupi, podczas sesji zwyczajnej odbytej 1 grudnia tego samego roku, przy kardynale Andrzeju Marii Deskurze jako relatorze sprawy, opowiedzieli się za uznaniem sławy świętości, heroicznego praktykowania cnót oraz kultu oddawanego Słudze Bożemu od niepamiętnych czasów.
Gdy wreszcie niżej podpisany Kardynał Prefekt przedstawił Papieżowi Janowi Pawłowi II dokładne sprawozdanie ze wszystkich tych spraw, Jego Świątobliwość, przyjmując i zatwierdzając stanowisko Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, polecił sporządzić odpowiedni dekret.
Gdy zostało to należycie wykonane, Ojciec Święty, wezwawszy do siebie w dniu dzisiejszym niżej podpisanego Kardynała Prefekta, a także relatora sprawy, mnie, Arcybiskupa Sekretarza Kongregacji, oraz innych zwyczajowo wzywanych, w ich obecności uroczyście oświadczył:
„Stwierdzono sławę świętości i heroiczność cnót Sługi Bożego Stanisława Kazimierczyka, kapłana profesa Zakonu Kanoników Regularnych Laterańskich, jak również kult oddawany mu od niepamiętnych czasów, w rozpatrywanym przypadku i dla celu, o który chodzi.”
Ojciec Święty polecił następnie ogłosić niniejszy dekret i włączyć go do akt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
Dan w Rzymie, dnia 21 grudnia 1992 r.
ANGELUS kard. FELICI
Prefekt
L + S.
Eduardo Nowak
arcybiskup tytularny Luni
Sekretarz
Tłumaczenie OKM
AAS LXXXV/1993, nr 5, s. 449-451
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
