Jan Paweł II
«CHRISTO CONFIXUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII KRUCYFIKSIE SATELLICO
Rzym, 10 października 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). „Życie Chrystusa”, którego doświadczał w sobie Apostoł Paweł, jest również udziałem każdego, kto w duchu wiary zaprze się samego siebie, weźmie swój krzyż i z gotowością oraz radością pójdzie za Panem Jezusem (por. Łk 9, 23), prowadząc życie całkowicie przez Niego przeniknięte. Przedziwny przykład takiego życia jaśnieje w osobie Marii Krucyfiksy Satellico. Urodzona w Wenecji dnia 31 grudnia 1706 roku, od dzieciństwa i młodości wyróżniała się bystrym umysłem, gorliwością w wypełnianiu obowiązków chrześcijańskich, umiłowaniem wartościowej lektury oraz muzyki. W wieku trzynastu lat została przyjęta do klasztoru klarysek w Ostra Vetere w diecezji Senigallii ze względu na swe uzdolnienia muzyczne i śpiew liturgiczny. W tym samym klasztorze, po ukończeniu nowicjatu, złożyła profesję zakonną w 1726 roku.
Gorąco pragnąc świętości, z wielkodusznym oddaniem realizowała swoje powołanie do życia kontemplacyjnego, poświęcając się nieustannej modlitwie i surowej pokucie, coraz głębiej jednocząc się z męką Chrystusa dla zbawienia świata. Żyjąc głęboką wiarą, wiernie realizowała rady ewangeliczne na wzór Najświętszej Maryi Panny, urzeczywistniając wzniosły ideał doskonałej miłości, który — podobnie jak u św. Franciszka i św. Klary — wyrażał się w serafickiej miłości do Boga Ojca objawionego w Jezusie Ukrzyżowanym oraz w braterskiej miłości wobec wszystkich odkupionych przez krzyż Chrystusa.
W życiu Marii Krucyfiksy, całkowicie skupionym na kontemplacji tajemnicy Krzyża, nie brakowało ciężkich zmagań z pokusami oraz częstymi zasadzkami i udrękami zadawanymi przez złego ducha. Zawsze jednak odnosiła zwycięstwo. Otrzymała również szczególne dary nadprzyrodzone i doświadczała zjawisk mistycznych będących znakami wyjątkowej Bożej miłości. Wybrana na ksienię, sprawowała swój urząd w duchu ofiarnej służby, troszcząc się o rozwój życia duchowego klasztoru i prowadząc siostry drogą doskonałości.
Dla wszystkich uczniów Chrystusa Czcigodna Maria Krucyfiksa pozostawiła szeroki program życia duchowego, który można streścić w kilku słowach: budowla życia duchowego opiera się na fundamencie pokory; wznosi się na kolumnach umartwienia, nienawiści do grzechu, gorliwości w czynieniu dobra oraz oderwania od rzeczy tego świata. Szczytem całej budowli jest miłość — złota więź, która jednoczy nas z Bogiem.
Takie najważniejsze elementy życia chrześcijańskiego odnajdujemy w życiu Marii Krucyfiksy w sposób szczególnie wyrazisty i owocny. Pisała ona: „Gdy budowla duchowa zostanie tak umocniona i ozdobiona skarbcem świętych cnót, nie będzie jej brakowało niczego oprócz hojnego przyjścia Ducha Świętego, który uczyni w niej swoje mieszkanie zgodnie z obietnicą Pana: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać» (J 14, 23-24)”.
Do końca życia ciesząc się tą szczególną obecnością Boga, Czcigodna Maria Krucyfiksa Satellico odeszła do wiecznego domu Boga dnia 8 listopada 1745 roku.
Ponieważ trwała opinia o jej świętości, biskup Senigallii rozpoczął sprawę kanonizacyjną w 1752 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo dnia 14 maja 1991 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret, w którym stwierdziliśmy, że Maria Krucyfiksa Satellico praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Tymczasem w Kurii biskupiej w Senigallii przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia, które nastąpiło w 1917 roku i zostało przypisane modlitwom tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Uzdrowienie to zostało poddane zwyczajowym badaniom w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, które zakończyły się pomyślnie, a dnia 2 kwietnia 1993 roku został ogłoszony dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 10 października tego samego roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką św. Piotra Apostoła na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rosendo Alvarez Gastón, biskupa Almerii, Angela Suquía Goicoechea, arcybiskupa Madrytu, José Antonio Infantes Florido, biskupa Kordoby, José Gottardi Cristelli, arcybiskupa Montevideo, oraz Odo Fusi-Pecci, biskupa Senigallii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dydak Ventaja Milán, Emanuel Medina Olmos i siedmiu Towarzyszy, Piotr Poveda Castroverde, Wiktoria Díez y Bustos de Molina, Maria Franciszka Rubatto oraz Maria Krucyfiksa Satellico nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Dydaka Ventaja Milán i Emanuela Medina Olmos — 30 sierpnia; siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich — 16 listopada; Piotra Poveda Castroverde — 28 lipca; Wiktorii Díez y Bustos de Molina — 12 sierpnia; Marii Franciszki Rubatto — 9 sierpnia oraz Marii Krucyfiksy Satellico — 8 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby to, co zawiera się w niniejszym Liście, zachowało teraz i w przyszłości pełną moc i skuteczność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 10 października roku Pańskiego 1993, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
