Jan Paweł II
«HAEC EST VIRGO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII FRANCISZCE RUBATTO
Rzym, 10 października 1993 r.
„Oto panna roztropna, którą Pan zastał czuwającą; przyszedł Oblubieniec i weszła z Nim na ucztę weselną” (por. Mt 25, 10).
Wierna Bogu, czujna i czynna, zawsze gotowa nieść pomoc braciom, Czcigodna Służebnica Boża Maria Franciszka Rubatto (której imię świeckie brzmiało Anna Maria) poświęciła całe swoje życie służbie najbardziej potrzebującym, dając szczególne świadectwo miłości, jaką Bóg obdarza małych i pokornych.
Ta prawdziwa głosicielka Ewangelii urodziła się w Carmagnoli, w archidiecezji turyńskiej, dnia 14 lutego 1844 roku jako córka Tomasza Rubatto i Katarzyny Pavesio, odznaczających się pobożnością i chrześcijańskim życiem. Osierocona przez rodziców, jeszcze jako młoda dziewczyna przeniosła się do Turynu, gdzie została przyjęta przez szlachetną Marię Annę Scoffone jako zaufana pomoc domowa. Tam dojrzewała w wymiarze ludzkim i duchowym, oddając się dziełom pobożności i miłosierdzia, zwłaszcza pomocy ubogim i opuszczonym oraz troszcząc się o swoją dobrodziejkę.
Po śmierci pani Scoffone udała się do Loano na wypoczynek. Uczęszczając tam do kościoła Ojców Kapucynów, odkryła wezwanie Boże do życia zakonnego. Z polecenia biskupa diecezjalnego została przełożoną, matką i założycielką Instytutu Sióstr Tercjarek Kapucynek z Loano, które dziś noszą nazwę Sióstr Kapucynek Matki Rubatto.
Z wielką gotowością i gorliwością odpowiadała na potrzeby swoich czasów. W duchowości franciszkańskiej znalazła inspirację do służby potrzebującym i aż do końca życia poświęcała się posłudze i dziełom miłosierdzia, nie szczędząc siebie. Zawsze szukała woli Bożej, przylgnęła do niej ochoczo i wiernie. Dzięki niezłomnej woli, wytrwałości i głębokiej radości duchowej praktykowała cnoty chrześcijańskie, osiągając wysoki stopień doskonałości.
Szczególnie wyróżniała się miłością bliźniego, wypływającą z miłości do Boga. Miłość ta wyrażała się przede wszystkim w służbie chorym, zwłaszcza pozostającym w swoich domach. „Jesteśmy służebnicami ubogich — mówiła swoim siostrom — i powinnyśmy podejmować wobec nich każdą posługę”. Troska o chorych odwiedzanych w domach stała się jej prawdziwym apostolstwem, ponieważ obejmowała również troskę o zbawienie dusz i stwarzała okazję do katechezy rodzinnej.
Jako kobieta odważna i zaradna w codziennych obowiązkach ufała Opatrzności. Podejmując różne przedsięwzięcia, odbywając liczne podróże i prowadząc sprawy Instytutu, pielęgnowała jednocześnie wiarę i życie modlitwy. „Nie musimy stale przebywać w kościele — mówiła — możemy modlić się wszędzie i dawać dobry przykład”.
Idąc śladami św. Franciszka, który umiłował ewangeliczne ubóstwo, nauczyła się nie tylko służyć ubogim, lecz także sama stała się uboga i tę drogę ewangelizacji wskazała swoim duchowym córkom. Wraz z rozwojem Instytutu pierwotny ideał przekształcił się w zapał misyjny, który zaprowadził Matkę Rubatto i jej dzieło do Ameryki Łacińskiej, gdzie wiele jej córek poświęciło życie służbie ubogim, zgodnie z posłannictwem Zgromadzenia wobec całego Kościoła.
Podczas pobytu w Montevideo zachorowała na posocznicę spowodowaną zapaleniem wyrostka robaczkowego. W cierpieniu dawała wszystkim przykład chrześcijańskiego męstwa i niezwykłej cierpliwości. Zmarła w tym mieście dnia 6 sierpnia 1904 roku, opłakiwana przez chorych, ubogich i swoje siostry.
Sprawę kanonizacyjną rozpoczęto od przeprowadzenia procesów informacyjnych w Kurii Arcybiskupiej w Montevideo w latach 1941–1945 oraz w Kurii w Genui w latach 1947–1948. Proces rogatoryjny przeprowadzono również w Kurii w Albendze w latach 1941–1946.
Dnia 13 kwietnia 1965 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Procesy apostolskie przeprowadzono w Montevideo w latach 1967–1970 oraz w Genui w latach 1968–1970. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 1 września 1988 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret, w którym uznaliśmy, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w Kurii w Genui przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia, które nastąpiło dnia 8 kwietnia 1939 roku i zostało przypisane wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Po przeprowadzeniu zwyczajowego badania sprawy dnia 2 kwietnia 1993 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie.
Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 10 października tego samego roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rosendo Alvarez Gastón, biskupa Almerii, Angela Suquía Goicoechea, arcybiskupa Madrytu, José Antonio Infantes Florido, biskupa Kordoby, José Gottardi Cristelli, arcybiskupa Montevideo, oraz Odo Fusi-Pecci, biskupa Senigallii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dydak Ventaja Milán, Emanuel Medina Olmos i siedmiu Towarzyszy, Piotr Poveda Castroverde, Wiktoria Díez y Bustos de Molina, Maria Franciszka Rubatto oraz Maria Krucyfiksa Satellico nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Dydaka Ventaja Milán i Emanuela Medina Olmos — 30 sierpnia; siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich — 16 listopada; Piotra Poveda Castroverde — 28 lipca; Wiktorii Díez y Bustos de Molina — 12 sierpnia; Marii Franciszki Rubatto — 9 sierpnia oraz Marii Krucyfiksy Satellico — 8 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby to, co zawarte jest w niniejszym Liście, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 10 października 1993 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
