Jan Paweł II
«UNUSQUISQUE PETAT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JÓZEFINIE VANNINI
Rzym, 16 października 1994 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Niech każdy prosi Pana o łaskę macierzyńskiej miłości względem bliźniego, abyśmy mogli mu służyć z całą miłością, zarówno na duszy, jak i na ciele, ponieważ pragniemy, z pomocą łaski Bożej, służyć wszystkim chorym z takim uczuciem, z jakim kochająca matka zwykła czuwać przy swoim jedynym chorym dziecku” (św. Kamil de Lellis).
Józefina Vannini, dziewica konsekrowana Bogu, wzięła sobie do serca słowa ojca Kamila i stała się matką cierpiących, którym całkowicie się poświęciła. Kochała ich, służyła im, pocieszała ich i troszczyła się o nich z miłością kochającej matki, dostrzegając w nich samego Jezusa, który powiedział: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 36).
Urodziła się w Rzymie dnia 7 lipca 1859 roku jako córka Angela Vanniniego i Annunziaty Papi. Następnego dnia została ochrzczona w kościele św. Andrzeja Apostoła alle Fratte. Gdy miała siedem lat, straciła oboje rodziców. Wstąpiła wówczas do Hospicjum Torlonia prowadzonego przez Szarytki św. Wincentego a Paulo w Rzymie i pozostała tam do roku 1883. Dnia 3 marca tegoż roku została postulantką Córek Miłości w Sienie, jednak z powodu słabego zdrowia musiała opuścić zgromadzenie. Prowadziła życie ukryte, oczekując na możliwość realizacji powołania do życia konsekrowanego. W grudniu 1891 roku, podczas rekolekcji, poznała Sługę Bożego Alojzego Tezzę, zakonnika Zakonu Kleryków Regularnych Posługujących Chorym, i zwierzyła mu się ze swoich pragnień. Sługa Boży, który od wielu lat nosił się z zamiarem utworzenia wspólnoty kobiet poświęconych opiece nad chorymi według ducha św. Kamila de Lellis, zachęcił młodą kobietę, aby stała się współzałożycielką nowej rodziny zakonnej. W ten sposób powstał zalążek Zgromadzenia Córek św. Kamila, zakonnic poświęconych posłudze chorym i żyjących ewangeliczną miłością według nauczania i przykładu św. Kamila. Składają one także czwarty ślub, zobowiązując się do opieki nad chorymi nawet z narażeniem własnego życia.
W ten sposób rozpoczął się drugi etap życia Czcigodnej Służebnicy Bożej. Dnia 8 grudnia 1895 roku złożyła profesję wieczystą i została przełożoną generalną. Pomimo słabego zdrowia, dzięki silnej wierze i gorliwości apostolskiej dokonała wielkich dzieł na tej nowej drodze życia zakonnego, dniem i nocą służąc chorym, ubogim i samotnym, jak świadczą o tym jej zapiski. Córki św. Kamila stały się dobrymi aniołami, które szczególnie w trudnych czasach przyczyniły się do odnowy Kościoła rzymskiego w społeczeństwie już w znacznej mierze zsekularyzowanym.
Również to dzieło nie było wolne od trudności i przeszkód. Służebnica Boża cierpiała z powodu nieobecności ojca Tezzy, wysłanego przez przełożonych do Peru. Matka Józefina, umocniona cierpieniem obecnym od najwcześniejszych lat życia i pozostając wierna woli Bożej, nadal kierowała swoją wspólnotą z niezłomnym duchem, nadprzyrodzoną roztropnością, macierzyńską troską i niezwykłą pokorą. Jako mistrzyni życia duchowego i wychowawczyni obdarzona szczególnym darem formacji w realizacji charyzmatu, jakim była opieka nad chorymi, ukazywała swoim córkom najwyższe dobro, wskazując im jedyny wzór – Jezusa, który „wszystko dobrze uczynił” (Mk 7, 37). Dlatego wymagała od nich pełnej wierności powołaniu zakonnemu oraz bezgranicznego oddania chorym. Ufając Bożej pomocy, w ciągu dziewiętnastu lat zdołała założyć swoje zgromadzenie we Włoszech, Francji, Belgii i Ameryce Południowej. Dziś Córki św. Kamila pracują na czterech kontynentach: w Europie, Azji, Afryce i Ameryce. Bogata w zasługi i ciesząca się opinią świętości, odeszła do wieczności dnia 23 lutego 1911 roku.
Sprawa kanonizacyjna została rozpoczęta w Kurii Wikariatu Rzymu. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa, w Naszej obecności, dnia 7 marca 1992 roku został ogłoszony dekret, w którym stwierdziliśmy, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane w stopniu heroicznym. Wcześniej w Kurii Archidiecezjalnej w Buenos Aires przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący cudownego uzdrowienia przypisywanego jej wstawiennictwu. Po pomyślnym zakończeniu zwyczajowych badań dnia 23 grudnia 1993 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacji odbędzie się w Rzymie dnia 16 października 1994 roku, podczas Synodu Biskupów poświęconego tematowi: „Życie konsekrowane i jego misja w Kościele oraz w świecie”.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jeana Ballanda, arcybiskupa Reims, Carlosa Oviedo Cavady, arcybiskupa Santiago de Chile, Elíasa Yanesa Álvareza, arcybiskupa Saragossy, Ricarda Marii Carlesa Gordó, arcybiskupa Barcelony, oraz Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Mikołaj Roland, Albert Hurtado Cruchaga, Maria Rafols, Petra od św. Józefa Pérez Florido oraz Józefina Vannini nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Mikołaja Rolanda — 27 kwietnia, Alberta Hurtado Cruchagi — 18 sierpnia, Marii Rafols — 5 listopada, Petry od św. Józefa Pérez Florido — 16 sierpnia oraz Józefiny Vannini — 16 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu, cnotach i posłudze Błogosławionych, których publicznie ogłosiliśmy, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa, zachęcając następnie wszystkich wiernych do podobnej czci wobec nowych Błogosławionych.
Chcemy, aby to, co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 16 października 1994 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
