Jan Paweł II
«VIRTUTES QUAS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JÓZEFINIE GABRIELI BONINO
Rzym, 07 maja 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Starajmy się odnowić w naszej wspólnocie zakonnej, a także w rodzinach, od których zależy odnowa całego społeczeństwa, te cnoty, które praktykowała Święta Rodzina z Nazaretu,”.
Tymi słowami Czcigodna Służebnica Boża Józefina Gabriela Bonino, czcicielka i naśladowczyni Świętej Rodziny z Nazaretu, wyrażała główny cel swojego życia i działalności apostolskiej, całkowicie ukierunkowanej na szerzenie miłości Chrystusa, zwłaszcza wśród ubogich dziewcząt, ludzi biednych, chorych i osób starszych.
Ta miła Bogu i Kościołowi kobieta urodziła się 5 września 1843 roku w Savigliano, na terenie archidiecezji turyńskiej, w zamożnej i głęboko religijnej rodzinie, która wychowała ją do szacunku i miłości wobec bliźniego.
Wraz z rodzicami spędziła kilka lat w Turynie, gdzie gorliwie i wytrwale troszczyła się o swój rozwój ludzki i duchowy. Prywatnie złożyła ślub czystości, a swoje życie wewnętrzne kształtowała przez częste przyjmowanie sakramentów, wytrwałą modlitwę i dzieła miłosierdzia. Po powrocie do rodzinnej miejscowości z wielką troską opiekowała się chorym ojcem. Pragnąc jednak oderwać się od rodzinnego majątku, wstąpiła najpierw do Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego, a następnie do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego.
Pełniła funkcję animatorki Pobożnego Stowarzyszenia Córek Maryi. Wspierała kapłanów, ubogie kościoły i chorych. Własnym kosztem zapewniła nową siedzibę instytucji założonej w Savigliano przez Joannę Colombo dla dziewcząt osieroconych przez rodziców. Po śmierci rodziców sama opuściła dom rodzinny i zgodnie z wolą kanonika Alojzego Davicino, objęła kierownictwo wspomnianego dzieła.
Tam właśnie, za aprobatą władzy kościelnej, założyła Zgromadzenie Sióstr Świętej Rodziny z Savigliano, którego celem było wychowanie sierot oraz opieka nad chorymi i osobami starszymi. Była bowiem głęboko przekonana, że „najpiękniejsza jest ta misja, która obejmuje całe życie człowieka — od jego początku, czyli młodości, aż do jego kresu, czyli starości”.
Aż do śmierci pozostawała troskliwą i roztropną przełożoną generalną swojego Instytutu. Umocniona pokorą i wsparta pomocą Opatrzności przezwyciężała krytykę i trudności. Wybudowała dom macierzysty zgromadzenia oraz przylegającą do niego kaplicę Świętej Rodziny, a także założyła pięć nowych domów zakonnych, poczynając od Loreto.
Nieustannie była przekonana, że pracuje dla rozszerzania Królestwa Chrystusa oraz dla dobra społeczeństwa i Kościoła, gdyż z matczyną troską wychowywała dziewczęta i przygotowywała przyszłe matki rodzin do odpowiedzialnego życia rodzinnego i chrześcijańskiego.
Ze szczególną gorliwością formowała swoje siostry zakonne, ukazując im Świętą Rodzinę z Nazaretu jako wzór życia. Sama jako pierwsza praktykowała to, czego nauczała innych, i bez zwłoki postępowała drogą chrześcijańskiej doskonałości, umocniona szczerą wiarą, gorącą miłością, niezachwianą nadzieją oraz cierpliwością w przeciwnościach.
Działalność apostolską umiała harmonijnie łączyć z obowiązkami przełożonej. W milczeniu szukała zjednoczenia z Bogiem poprzez modlitwę. Szczególną czcią otaczała Eucharystię oraz Najświętszą Maryję Pannę, do której zwykła wołać: „Okaż, że jesteś Matką”.
Wypełniając wolę Bożą, której wiernie się poddawała, otoczona opinią świętości, zmarła pobożnie w Savonie 8 lutego 1906 roku.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w 1964 roku w Kurii archidiecezji Turyńskiej. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 26 marca 1994 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót, stwierdzając, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Kilka lat wcześniej, mianowicie w 1957 roku, w Savigliano miało miejsce uzdrowienie uznane za cudowne i przypisywane wstawiennictwu Matki Józefiny Gabrieli Bonino. W tej sprawie przeprowadzono proces kanoniczny w Kurii archidiecezji Turyńskiej, a następnie pomyślnie zakończono zwyczajowe badania lekarskie i teologiczne. Dlatego też 15 grudnia 1994 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się 7 maja następnego roku.
Dzisiaj więc na placu św. Piotra podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giovanniego Kard. Canestri, emerytowanego arcybiskupa Genui i administratora apostolskiego tejże archidiecezji, José Vicente Henríqueza Anduezy, biskupa Maracay, Fransa Wiertza, biskupa Roermond, Bruno Tommasiego, arcybiskupa Lukki, oraz Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Augustyn Roscelli, Maria od św. Józefa Alvarado Cardozo, Maria Helena Stollenwerk, Maria Dominika Brun Barbantini i Józefina Gabriela Bonino nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Augustyna Roscellego — 7 maja, Marii od św. Józefa Alvarado Cardozo — 2 kwietnia, Marii Heleny Stollenwerk — 28 listopada, Marii Dominiki Brun Barbantini — 22 maja oraz Józefiny Gabrieli Bonino — 8 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby to co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało moc i ważność na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 7 maja 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: AAS LXXXVIII [1996], nr 1, s. 90-92
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
