Jan Paweł II
«VENITE BENEDICTI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII TERESIE SCHERER
Rzym, 29 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane wam (…). Byłem bowiem głodny, a daliście Mi jeść (…); byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie (…). Zaprawdę powiadam wam: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 34. 35-36. 40).
Wśród niezliczonych błogosławionych Ojca, którzy urzeczywistnili Ewangelię miłości, należy bez wątpienia wymienić Służebnicę Bożą Marię Teresę Scherer, współzałożycielkę i pierwszą przełożoną generalną Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia od Świętego Krzyża z Ingenbohl. Przedstawiając władzom cywilnym cele swojego zgromadzenia, mówiła: „Spieszymy tam, gdzie trzeba opatrywać rannych; przyjmujemy chorych, nawet jeśli są dotknięci zarazą; pozwalamy zamknąć się w więzieniach, aby pocieszać przebywających tam więźniów; przygarniając sieroty, nie pozwalamy, by pozostały opuszczone. Ubogich i chorych kochamy ponad wszystko, karmimy ich i staramy się łagodzić ich cierpienia. Wreszcie jesteśmy wszędzie tam, gdzie pojawia się najpilniejsza potrzeba ludzkiej nędzy”.
Była czwartym z siedmiorga dzieci. Urodziła się 31 października 1825 roku w miejscowości Meggen, w kantonie Lucerna w Szwajcarii, na terenie diecezji bazylejskiej, w ubogiej, lecz głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Na chrzcie otrzymała imiona Anna Maria Katarzyna. Po nagłej śmierci ojca, jeszcze jako dziecko została powierzona krewnym, którzy zatroszczyli się o jej wychowanie. W wieku siedemnastu lat przeniosła się do szpitala kantonalnego w Lucernie, gdzie troszczyła się o swoją ludzką formację, a zarazem opiekowała się ubogimi i chorymi.
Po odbyciu pobożnej pielgrzymki do słynnego sanktuarium maryjnego w Einsiedeln postanowiła poświęcić się życiu zakonnemu. W marcu 1845 roku wstąpiła do Instytutu Sióstr Nauczycielek od Świętego Krzyża, założonego niedługo wcześniej przez ojca Teodozjusza Florentiniego OFMCap. W tym samym roku złożyła pierwsze śluby zakonne i przyjęła imię Maria Teresa. Następnie przez blisko dziesięć lat z wielką sumiennością pełniła różne powierzone jej obowiązki. Gdy w 1856 roku wspomniany instytut został podzielony na dwa odrębne i autonomiczne zgromadzenia, Służebnica Boża została wybrana przełożoną generalną nowego Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia od Świętego Krzyża z Ingenbohl. Zgromadzenie to szybko się rozwijało, a ona sama kierowała nim z mądrością i troską aż do swojej śmierci, która nastąpiła 16 czerwca 1888 roku.
Siostra Maria Teresa odznaczała się wielkim doświadczeniem w prowadzeniu dzieł apostolskich, a zarazem nieustannie żyła w zjednoczeniu z Bogiem, oddając się dziełom miłosierdzia duchowego i materialnego. Zwykła mawiać: „Ręce do pracy, a serce do Boga”. Doświadczyła również ciężkich cierpień, zarówno wskutek nieporozumień z ojcem założycielem, jak i z powodu ciężaru długów pozostawionych przez niego po śmierci. Ona jednak wraz z siostrami, które bardzo kochała w Chrystusie, mimo licznych trudności całkowicie je spłaciła. Była kobietą niezachwianej wiary, wielkiej siły ducha i bezgranicznej miłości wobec wszystkich, szczególnie ubogich, sierot, osób niepełnosprawnych i niezdolnych do samodzielnego życia. Dla ich dobra otwierała w różnych krajach Europy szpitale, przytułki, zakłady poprawcze i szkoły. Krótko mówiąc, była prawdziwą Matką ubogich, a po jej śmierci słusznie nazywano ją „królową miłości” oraz „pomnikiem wiary i heroicznej chrześcijańskiej mocy ducha”.
Ponieważ coraz bardziej wzrastała opinia świętości, jaką cieszyła się już za życia, jej sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w Kurii Diecezjalnej w Chur w 1931 roku, a przed Stolicą Apostolską 11 grudnia 1949 roku. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 2 kwietnia 1993 roku osobiście ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane.
Ponieważ 20 sierpnia 1951 roku dokonało się cudowne uzdrowienie przypisywane jej wstawiennictwu — w sprawie którego przeprowadzono proces apostolski w Kurii Wiedeńskiej — postulatorzy sprawy przedstawili ten przypadek Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do zbadania jako domniemany cud. Po pomyślnym przebadaniu sprawy przez lekarzy i teologów tejże Kongregacji, 23 grudnia 1993 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Dlatego postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 29 października 1995 roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej celebracji Eucharystii w Patriarchalnej Bazylice Świętego Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Wolfganga Haasa, biskupa Chur, Carlosa José Ruiseco Vieiry, arcybiskupa Cartagena de Indias w Kolumbii, oraz Pierre’a Mamie, biskupa Lozanny, Genewy i Fryburga, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Maria Teresa Scherer, Maria Bernarda Butler i Małgorzata Bays nosiły tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Marii Teresy Scherer — 16 czerwca, Marii Bernardy Butler — 19 maja oraz Małgorzaty Bays — 27 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 października roku Pańskiego 1995, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
