Jan Paweł II
«PRAEDICA VERBUM». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY EUGENIUSZ KAROL JÓZEF DE MAZENOD ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 03 grudnia 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz. Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij swe posługiwanie!” (2 Tm 4, 2.5).
To Pawłowe wezwanie w sposób niezwykły urzeczywistnił błogosławiony Eugeniusz Karol Józef de Mazenod, biskup Marsylii i założyciel Misjonarzy Oblatów Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Jako misjonarz, a zarazem najwyższy przełożony tego zgromadzenia, poświęcił wszystkie swoje siły głoszeniu Ewangelii tym, którzy albo o niej zapomnieli, albo nigdy wcześniej jej nie słyszeli. Gdy pełnił urząd biskupi i znosił liczne przeciwności, otwarcie piętnował błędy i bronił prawdy wobec władz publicznych swojej epoki, zwłaszcza wtedy, gdy inni obawiali się przemawiać otwarcie. Tak postępował, aby doprowadzić swoje posługiwanie do pełni.
Błogosławiony Eugeniusz urodził się 1 sierpnia 1782 roku w Aix-en-Provence, na południu Francji, w rodzinie szlacheckiej. Z powodu rewolucyjnych przemian politycznych, które ogarnęły ten kraj, jego rodzina musiała porzucić swój status i majątek oraz opuścić ojczyznę. Przez długi czas żyli w trudnych warunkach, przechodząc przez Turyn, Wenecję i Neapol, aż w końcu dotarli do Palermo. Gdy Eugeniusz miał dwadzieścia lat, mógł powrócić do ojczyzny. Tam jednak czekały go jeszcze trudniejsze doświadczenia: rozłąka rodziców, utrata rodzinnego majątku, niewielkie przygotowanie do podjęcia pracy oraz społeczeństwo francuskie nadal wstrząsane skutkami rewolucyjnych przewrotów. Kiedy pogrążony był w najgłębszej ciemności, łaska Boża zaczęła stopniowo go przemieniać. Pewnego dnia, w Wielki Piątek, przed Ukrzyżowanym doświadczył głębokiego i mocnego wewnętrznego poruszenia, które skierowało jego spojrzenie ku sprawom wyższym. Od tej chwili coraz wyraźniej dostrzegał ogromną nędzę ubogich, zwłaszcza więźniów, chorych i opuszczonych.
Potrafił również dostrzec opłakany stan Kościoła: parafie pozbawione kapłanów i zaniedbane świątynie. Bóg wzywał go do współpracy ze sobą. Dlatego wstąpił do seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu, a 21 grudnia 1811 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Aix-en-Provence odrzucił wszelkie godności i możliwości awansu, kierując swoje serce ku najuboższym warstwom społeczeństwa: młodzieży, mieszkańcom wsi, służącym i rzemieślnikom. Kształtował swojego ducha przez ćwiczenie się w wyrzeczeniu i modlitwie. Płomienną miłością do Chrystusa dzielił się ze wszystkimi, którym się poświęcał przez swoją posługę.
Kilku kapłanów, pociągniętych jego gorliwością i inicjatywami apostolskimi, przyłączyło się do niego. Razem przemierzali poszczególne miejscowości, aby głosić słowo Boże i zachęcać wszystkich do życia zgodnego z wiarą. Chociaż niektórzy duchowni sprzeciwiali się temu dziełu, Eugeniusz wytrwale podążał obraną drogą. Aby zapewnić trwałość swojej działalności, założył nową rodzinę zakonną. W krótkim czasie, 17 lutego 1826 roku, Leon XII zatwierdził ją jako zgromadzenie na prawie papieskim pod nazwą „Misjonarze Oblaci Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej”. Członkowie tego zgromadzenia nadali nowy impuls życiu wiary, która wskutek szerzącego się pogaństwa, będącego następstwem burzliwych wydarzeń we Francji, gwałtownie chyliła się ku upadkowi.
W roku 1837 błogosławiony Eugeniusz został powołany do nowego pola apostolstwa jako biskup Marsylii. Nie oszczędzając własnych sił, całkowicie poświęcił się odnowie tej starożytnej diecezji. Troszczył się o głoszenie słowa Bożego i rozwój życia sakramentalnego w parafiach dbał o reformę duchowieństwa; bronił misji Kościoła oraz praw Najwyższego Pasterza; z nieustraszoną odwagą występował wobec władz regionalnych i państwowych, a dla swego ludu stał się wzorem silnej wiary. Postępował jak prawdziwy ojciec swojej diecezji i słusznie może być uważany za odnowiciela Kościoła w Marsylii.
Założone przez niego zgromadzenie, pod jego kierownictwem, osiągnęło z biegiem czasu niewzruszoną stabilność. Nigdy nie był człowiekiem, który uchylałby się od wyzwań, gdy chodziło „o chwałę Boga, dobro Kościoła i zbawienie dusz”. Wysyłał swoich współbraci jako misjonarzy, aby przemierzali Europę, zwłaszcza Szwajcarię, Anglię i Irlandię; wysyłał ich również do Kanady, Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, na Sri Lankę, do Afryki Południowej i Lesotho. Jego serce było „tak wielkie jak świat”, a ze względu na swoją wizję misyjną był uważany za „drugiego Pawła”. Granice Marsylii wydawały mu się zbyt ciasne. „Wszystkiego należy próbować, byleby tylko Królestwo Chrystusa coraz bardziej się rozszerzało” — było to jego przekonanie i zarazem źródło całej jego działalności. Dnia 21 maja 1860 roku, wyczerpany pracą, lecz nadal płonący miłością, odszedł do Ojca.
Po jego śmierci coraz bardziej rozszerzała się opinia świętości. W 1926 roku rozpoczęto sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną, a 10 lipca 1970 roku ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót. Następnie wydano dekret dotyczący dwóch cudownych uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu błogosławionego Eugeniusza. Dlatego Nasz Poprzednik, Paweł VI, błogosławionej pamięci, dnia 19 października 1975 roku, w dniu poświęconym misjom w całym Kościele, podczas celebracji Eucharystii uroczyście przyznał mu godność Błogosławionego. Następnie przeprowadzono dochodzenie kanoniczne dotyczące pewnego cudownego uzdrowienia, które dokonało się w Meksyku w 1987 roku. To cudowne uzdrowienie zostało poddane zwyczajowym badaniom lekarzy, a następnie teologów w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i zostało przez nich pozytywnie ocenione. Dlatego w Naszej obecności dnia 15 grudnia 1994 roku ogłoszono dekret o cudzie. Następnie, po wysłuchaniu pozytywnych opinii Kardynałów i Biskupów zwołanych przez Nas na Konsystorz dnia 10 kwietnia 1995 roku, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji został odprawiony dnia 3 grudnia tego samego roku.
Dzisiaj więc, w Bazylice św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętym błogosławionego Eugeniusza de Mazenod i wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma on być wśród świętych czczony z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie, złożywszy dzięki Bogu, wezwaliśmy jego niebiańskiego wstawiennictwa i kontynuowaliśmy sprawowanie Boskiej Ofiary w bardziej uroczystym obrzędzie, również ku jego czci. Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od jakichkolwiek przeciwnych postanowień. Przez cały bowiem czas naszego Pontyfikatu doświadczamy i poznajemy, że im większa liczba mężczyzn i kobiet odznaczających się świętością życia zostaje przez Kościół-Matkę publicznie otoczona kultem i ukazana wiernym jako wzór do naśladowania, tym bardziej wzrastać będzie wśród wiernych świadomość świętości oraz gorliwość w dążeniu do lepszych obyczajów i pełniejszego życia chrześcijańskiego. Równocześnie ci, którzy obserwują bardziej szlachetny sposób życia chrześcijan, a jeszcze nie wierzą, zostaną silniej pobudzeni do poszukiwania zbawczej Ewangelii Jezusa Chrystusa z Nazaretu oraz do wprowadzania jej w czyn w swoim życiu.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 3 grudnia roku Pańskiego 1995, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
