Jan Paweł II
«AMBULATE IN DILECTIONE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII ANNIE MOGAS FONTCUBERTA
Rzym, 06 października 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu” (Ef 5, 2).
Maria Anna Mogas Fontcuberta, pociągnięta przykładem Chrystusa, gorliwie kroczyła drogą miłości i ofiary oraz niosła światło Ewangelii społeczeństwu swojej epoki, poświęcając życie wychowaniu młodzieży oraz niesieniu pomocy chorym i ubogim.
Ta wierna uczennica Pana urodziła się 13 stycznia 1827 roku w miejscowości Corró del Vall jako córka Wawrzyńca Mogasa i Magdaleny Fontcuberty. Wkrótce została osierocona. Przyjęła ją do swojego domu w Barcelonie zamożna i pobożna matka chrzestna, która zapewniła jej staranne wychowanie, umożliwiające zajęcie znaczącej pozycji społecznej. Ona jednak wolała porzucić świat i poświęcić się Bogu przez służbę ubogim.
Pokonawszy sprzeciw rodziny, w 1850 roku przyłączyła się w Ripoll, w diecezji Vic, do dwóch kapucynek, które ze względu na obowiązujące wówczas przepisy żyły poza klauzurą. Pod kierownictwem ojca Józefa Tous y Soler utworzyły one niewielką wspólnotę zajmującą się wychowaniem ubogich dziewcząt. Gdy Maria Anna stanęła na jej czele, zachowała to dzieło i zadbała o jego umocnienie oraz rozwój w Katalonii i Kastylii. Pokornie ufając Opatrzności Bożej i Matce Boskiego Pasterza, przezwyciężyła wielkie trudności, troszczyła się o stale wzrastającą liczbę sióstr, a po uzyskaniu dyplomu nauczycielskiego kompetentnie i owocnie kształciła wychowanki.
Po śmierci ojca Tousa i podziale Instytutu Służebnica Boża utworzyła z jednej jego części Zgromadzenie Franciszkanek Misjonarek Matki Bożego Pasterza, zatwierdzone przez arcybiskupa Toledo. Napisała konstytucje zakonne oraz rozwijała zarówno życie czynne, jak i kontemplacyjne. Troszczyła się o powołania zakonne, dzieła apostolskie i zakładanie nowych domów. Współpracowała z pasterzami Kościoła i niestrudzenie pracowała dla szerzenia Królestwa Bożego oraz rozwoju zgromadzenia.
Mając przed oczyma życie św. Franciszka z Asyżu, wiele się modliła, żyła radośnie w ubóstwie, umiłowała krzyż, gorliwie troszczyła się o zbawienie dusz, wobec sióstr i wychowanek okazywała serce matki i słusznie była nazywana matką ubogich. Do końca życia zabiegała o świętość swoich sióstr. Jako roztropna dziewica czuwała, oczekując Boskiego Oblubieńca, który powołał ją do siebie 3 lipca 1886 roku.
Za życia i po śmierci cieszyła się opinią świętości. Dlatego arcybiskup Madrytu rozpoczął w 1949 roku sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, My sami, dnia 15 grudnia 1994 roku, ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane w stopniu heroicznym. Następnie, dnia 25 czerwca 1996 roku, wydano w Naszej obecności Dekret o cudzie, który wydarzył się w 1953 roku w hiszpańskiej Badalonie i został przypisany wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 6 października tego samego roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy świętej sprawowanej na placu przed Bazyliką Watykańską św. Piotra, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jana Nowaka, biskupa siedleckiego, Desmonda Connella, arcybiskupa Dublina, Antonio Maríi Rouco Vareli, arcybiskupa Madrytu, oraz Mariana Jaworskiego, arcybiskupa lwowskiego obrządku łacińskiego, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Wincentemu Lewoniukowi i dwunastu Towarzyszom, Edmundowi Ignacemu Rice, Marii Annie Mogas Fontcuberta oraz Marcelinie Darowskiej przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Wincentego Lewoniuka i dwunastu Towarzyszy dnia 23 stycznia, Edmunda Ignacego Rice dnia 5 maja, Marii Anny Mogas Fontcuberta dnia 6 października oraz Marceliny Darowskiej dnia 5 stycznia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Chcemy, aby To co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 6 października 1996 roku, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
