Jan Paweł II
«OPTAVI, ET DATUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII TERESIE FASCE
Rzym, 12 października 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Modliłem się i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł na mnie duch Mądrości” (Mdr 7, 7). Słowa te bardzo trafnie odnoszą się do Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Teresy Fasce, która, oświecona Ewangelią, żyła kontemplacją tajemnicy Chrystusa i pełnieniem dzieł miłosierdzia. Stała się przez to znakomitym przykładem harmonijnego połączenia życia kontemplacyjnego ze służbą bliźnim, zwłaszcza ubogim, pokornym i cierpiącym. Ta kobieta, obdarzona darem duchowego macierzyństwa, urodziła się 27 grudnia 1881 roku w Torrilii, na terenie diecezji Tortona. Dorastała w Genui, gdzie od najmłodszych lat dojrzewała jako człowiek i chrześcijanka, rozwijając w sobie pragnienie naśladowania Chrystusa. Poruszona przykładem pokory i prostoty św. Rity z Cascii, kanonizowanej w 1900 roku, postanowiła pójść jej śladami i dlatego w 1906 roku wstąpiła do Zakonu św. Augustyna w klasztorze w Cascii, położonym w górach Umbrii. Po odbyciu nowicjatu złożyła śluby proste, a w 1912 roku śluby uroczyste. W krótkim czasie uczyniła tak wielkie i widoczne postępy w cnocie, że wspólnota monastyczna powierzyła jej najpierw urząd mistrzyni nowicjatu, następnie wikarii, a w końcu przełożonej. Przez dwadzieścia siedem kolejnych lat roztropnie, odważnie, mądrze i z dobrocią kierowała klasztorem. Przyczyniła się do odrodzenia wzajemnej miłości, zachowywania dyscypliny zakonnej oraz radości płynącej z uwielbiania Boga i wspierania zbawczego posłannictwa Kościoła przez życie w milczeniu i odosobnieniu. Z wielką troską formowała nowicjuszki i mniszki, prowadząc je drogą świętości przede wszystkim przez własny przykład, ale także przez napomnienia i pouczenia. Kochali ją zarówno młodzi, jak i starzy, zdrowi i chorzy. Uznawali ją za matkę, szli za nią jak za mistrzynią i czcili jako świętą. Ponieważ płomień miłości coraz bardziej rozpalał jej serce, pragnęła szerzyć duchowe światło św. Rity i budzić we wszystkich pragnienie jej naśladowania. Dlatego rozwijała jej kult i przez swoje pisma rozszerzała nabożeństwo do niej w różnych częściach świata. Zatroszczyła się o budowę nowego sanktuarium ku czci św. Rity, co kosztowało ją wiele wysiłku i trosk. Założyła przytułek dla ubogich sierot, otaczając je prawdziwie matczyną opieką. Otwierała swoje serce wszystkim, którzy potrzebowali pomocy duchowej lub materialnej, dzięki czemu jej dom zakonny stał się prawdziwą przystanią wsparcia dla wielu ludzi. Całym swoim życiem wysławiała Boga i ze wszystkich sił służyła bliźnim. Jej wiara, nadzieja i miłość były ponadto umacniane przez liturgię, słowo Boże, modlitwę i kontemplację, cierpienia i ofiary oraz codzienne zachowywanie reguły i ślubów zakonnych. Cnoty te posiadała w stopniu najwyższym i dawała ich świadectwo zarówno w zwyczajnych, jak i nadzwyczajnych okolicznościach życia. Jako prawdziwa oblubienica Chrystusa i wierna naśladowczyni św. Rity przez wiele lat znosiła cierpienia fizyczne z wielką równowagą ducha: „nikt bowiem nie może przepłynąć morza tego świata, jeśli nie jest niesiony przez krzyż Chrystusa” (św. Augustyn, Komentarz do Ewangelii św. Jana, 2, 2). Bogata w zasługi i otoczona trwałą opinią świętości wyszła na spotkanie swojego Pana z zapaloną lampą 18 stycznia 1947 roku.
Sprawa beatyfikacyjna i kanonizacyjna została rozpoczęta przez biskupa Nursji w 1958 roku. Następnie My sami, dnia 11 lipca 1995 roku, ogłosiliśmy, że ta Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty. Dwa lata później, 7 lipca, w naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy więc, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 12 października 1997 roku. Tego właśnie dnia, wobec niezliczonej rzeszy pasterzy i wiernych, po krótkim przedstawieniu jej życia, cnót i wybitnych dzieł, z radością wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Jesúsa Humberta Velázqueza Garaya, biskupa Celayi, Bruna Foresti, arcybiskupa Brescii, Rocca Talucci, biskupa Tursi-Lagonegro, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Riccarda Fontany, arcybiskupa Spoleto-Norcii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Eliasz od Wspomożenia Nieves, Jan Chrzciciel Piamarta, Dominik Lentini, Maria od Jezusa Emilia d’Oultremont, wdowa van der Linden d’Hooghvorst, oraz Maria Teresa Fasce byli obdarzeni tytułem Błogosławionych i aby można było obchodzić ich coroczne wspomnienie: Eliasza od Wspomożenia Nieves — 11 października; Jana Chrzciciela Piamarty — 26 kwietnia; Dominika Lentiniego — 25 lutego; Marii od Jezusa Emilii d’Oultremont, wdowy van der Linden d’Hooghvorst — 11 października; oraz Marii Teresy Fasce — 12 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Nie wątpimy, że ta nowa Błogosławiona, jaśniejąca pośród błogosławionych Kościoła, przez swoje światło i przykład przyczyni się w znacznym stopniu do wzrostu wiary ewangelicznej oraz rozwoju działalności katolickiej zarówno w życiu konsekrowanym, jak i poza nim. Dlatego poleciliśmy ogłosić niniejszy List i pragniemy zachować go w mocy na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 12 października 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Najwyższego Kapłana
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
