Jan Paweł II
«CARITAS DEI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII WINCENCIE
OD ŚW. DOROTY CHÁVEZ OROZCO
Rzym, 09 listopada 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5, 5). Wspaniałą świątynią Bożej miłości było pokorne i mocne serce Matki Wincenty od św. Doroty, która poświęciła się czci i chwale Chrystusa, krocząc drogami Ewangelii i pełniąc dzieła miłosierdzia wobec tych, których Pan szczególnie umiłował: chorych, ubogich i cierpiących. Ta dobrodziejka cierpiącej ludzkości urodziła się 6 lutego 1867 roku w Meksyku, w miejscowości Cotija, w stanie Michoacán jako córka Aloisia Cháveza i Benigny de Jesús Orozco, skromnych małżonków i gorliwych katolików. Na chrzcie otrzymała imię Dorota. Jako dziecko i młoda dziewczyna prowadziła życie ukryte, zachowując prawa Boże i kościelne oraz kładąc fundamenty swego życia duchowego, opartego na wiernym pełnieniu woli Bożej. W Guadalajarze, dokąd przeniosła się jej rodzina, postanowiła poświęcić się Bogu i służbie chorym. Dlatego w 1892 roku rozpoczęła posługę chorym w szpitalu parafialnym Santísima Trinidad. Tam, po licznych trudnościach i doświadczeniach, powstało Zgromadzenie Służebnic Najświętszej Trójcy i Ubogich, a Czcigodna Służebnica Boża została uznana jego założycielką. W 1910 roku złożyła śluby czasowe, przyjmując imię siostry Marii Wincenty od św. Doroty. W rodzinie zakonnej pełniła odpowiedzialne funkcje z wyjątkową gorliwością. Była mistrzynią nowicjatu, przełożoną wielkiego szpitala w Zapotlán el Grande, a od 1913 roku przełożoną generalną. W 1915 roku złożyła śluby wieczyste. Jej rządy odznaczały się bogactwem owoców duchowych i dzieł miłości, ale także przeciwnościami i cierpieniami, które znosiła z wielką łagodnością. Przy krzyżu Chrystusa wiernie pielęgnowała swoje powołanie, nieustannie szukając chwały Bożej oraz dobra Kościoła, ubogich, chorych i własnego zgromadzenia, które dzięki Bożej pomocy i roztropnemu kierownictwu Założycielki szybko się rozwijało. Ze szczególną troską formowała siostry swego zgromadzenia poprzez nauczanie, pisma i przykład własnego życia. Sama wiernie zachowywała regułę i śluby zakonne, czego uczyła również swoje siostry. Pisała: „Trzy śluby zakonne stanowią doskonałą całopalną ofiarę ze wszystkiego, co człowiek posiada: przez ślub ubóstwa wyrzeka się dóbr zewnętrznych, przez czystość dóbr własnego ciała, a przez posłuszeństwo najgłębszych dóbr duszy. Dlatego dusza zakonna może w życiu konsekrowanym osiągnąć jednocześnie palmę dziewictwa i męczeństwa”. Wierna tym słowom, poświęciła swoje życie Bogu i bliźnim. Czyniła to wytrwale i z wielką ufnością w Bożą pomoc, o którą zabiegała przez owocne uczestnictwo w liturgii, rozważanie słowa Bożego, wytrwałą modlitwę, gorące nabożeństwo do Męki Pańskiej, Eucharystii i Matki Odkupiciela oraz przez żywą jedność z misją Kościoła. W ostatnich latach życia, gdy nie pełniła już urzędu przełożonej generalnej, jeszcze gorliwiej oddawała się modlitwie i kontemplacji, przygotowując się w ten sposób na spotkanie z Panem, który powołał ją do siebie 30 lipca 1949 roku.
Opinia świętości, którą cieszyła się za życia, trwała także po jej śmierci, dlatego arcybiskup Guadalajary rozpoczął w 1966 roku sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa, w naszej obecności 21 grudnia 1991 roku został ogłoszony dekret, w którym stwierdziliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty. Dnia 7 lipca 1997 roku został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tejże Czcigodnej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 9 listopada tego samego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką Watykańską św. Piotra, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Lajosa Pápaio, biskupa Győru, Luciana Monariego, biskupa Piacenzy-Bobbio, oraz Juana kardynała Sandovala Íñigueza, arcybiskupa Guadalajary, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Wilhelm Apor, Jan Chrzciciel Scalabrini i Maria Wincenta od św. Doroty Chávez Orozco nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Wilhelma Apora — 23 maja, Jana Chrzciciela Scalabriniego — 1 czerwca, Marii Wincenty od św. Doroty Chávez Orozco — 19 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ta wybitna kobieta pozostawiła jasne świadectwo pobożności zakonnej i dobrych uczynków. Całe swoje życie bez reszty poświęciła Bogu i tego samego uczyła swoje siostry. Pragniemy więc, aby zbawcze dary Pana i dobrodziejstwa Ewangelii były obficie udziałem nie tylko samych sióstr, lecz także wielu ludzi zachęconych jej przykładem.
Chcemy, aby to co postanowiliśmy niniejszym Listem, zachowało teraz i w przyszłości pełną moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 listopada 1997 roku, w dwudziestym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Najwyższego Kapłana
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
