Jan Paweł II
«QUI ENIM DEUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII MARAVILLAS OD JEZUSA
Rzym, 10 maja 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Ci bowiem, którzy prawdziwie i szczerze miłują Boga, miłują, poszukują, pragną, wspierają i wychwalają wszystko, co jest dobre. Łączą się także zawsze z ludźmi dobrymi, sprzyjają im i pomagają. Nie miłują niczego poza prawdą i tym, co zasługuje na miłość” (św. Teresa od Jezusa, Droga doskonałości, rozdz. XL, nr 3).
Taką właśnie naukę św. Teresy od Jezusa urzeczywistniła w swoim życiu Czcigodna Służebnica Boża Maria Maravillas od Jezusa, nosząca na chrzcie imię Maria Maravillas Pidal y Chico de Guzmán. Odpowiedziała ona całkowicie na miłość Boga i umiłowała wszystko, co było dobre. Urodziła się w Madrycie 4 listopada 1891 roku. Jej rodzicami byli Luis Pidal y Mon, ambasador Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej oraz Cristina Chico de Guzmán y Muñoz, odznaczający się głęboką pobożnością. To od nich nauczyła się miłości do Boga i ubogich, a także życia zgodnego z wiarą i praktykowania cnót chrześcijańskich. W 1919 roku wstąpiła do Karmelitanek Bosych w klasztorze El Escorial, a po pięciu latach złożyła śluby uroczyste. Następnie w Getafe gorliwie troszczyła się o rozpoczęcie i budowę klasztoru El Cerro de los Ángeles przy pomniku Najświętszego Serca Jezusowego, którego przeoryszą została w 1926 roku. Później pełniła ten sam urząd również w innych klasztorach przez niemal całe swoje życie zakonne. Założyła ponadto dziesięć klasztorów w Indiach, pragnąc, aby wszystkie odznaczały się duchem pokuty, ofiary z siebie oraz umiłowaniem życia ukrytego — cechami właściwymi reformie terezjańskiej. Nieustannie zachęcała swoje siostry do życia kontemplacyjnego, gorliwości apostolskiej oraz wiernego zachowywania reguły i konstytucji. Płonęła miłością Boga i troską o zbawienie ludzi, przyznając pierwszeństwo modlitwie, ofierze z siebie i charyzmatowi terezjańskiemu. Otrzymywane z różnych stron środki przeznaczała na wspieranie licznych dzieł dobroczynnych i charytatywnych, przede wszystkim na pomoc klasztorom, kapłanom, seminariom i dziełom zakonnym, a także na wspieranie ludzkiego i chrześcijańskiego rozwoju świeckich. Zawsze kierowała wzrok duszy ku Bogu i podtrzymywała z Nim jedność przez sakramenty i modlitwę. Pełniąc obowiązki przeoryszy, odznaczała się łagodnością, sprawiedliwością w upomnieniach, roztropnością w zarządzaniu dobrami materialnymi oraz pełnym szacunku posłuszeństwem wobec władz kościelnych. Zarówno w powodzeniu, jak i w przeciwnościach poddawała się woli Bożej, żywiąc jednocześnie szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu, Najświętszego Serca Jezusowego, Najświętszej Maryi Panny oraz świętych Karmelu. W czasie wojny domowej w Hiszpanii zachowywała pokój ducha i była zawsze gotowa potwierdzić swoją wierność Ewangelii i Kościołowi nawet przelaniem krwi. Zmarła 11 grudnia 1974 roku w La Aldehuela, pobożnie wzdychając: „Jakże pięknie jest umierać jako karmelitanka!”. Za życia cieszyła się opinią świętości, która po jej śmierci nie tylko nie osłabła, lecz stale wzrastała. Dlatego arcybiskup Madrytu rozpoczął w 1980 roku jej sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. My sami 17 grudnia 1996 roku orzekliśmy, że Służebnica Boża praktykowała cnoty chrześcijańskie w stopniu heroicznym, a następnie 18 grudnia 1997 roku został w Naszej obecności ogłoszony Dekret uznający cud przypisywany jej wstawiennictwu. Z tych powodów postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie 10 maja 1998 roku. Tego właśnie dnia podczas uroczystej celebracji eucharystycznej z radością wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Maríi kardynała Rouco Vareli, arcybiskupa Madrytu, Nasrallaha Boutrosa kardynała Sfeira, patriarchy Antiochii Maronitów oraz Francisco José Péreza y Fernández-Golfína, biskupa Getafe, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Ricie od Matki Bożej Bolesnej Pujalte Sánchez i Franciszce od Serca Jezusowego Aldea Araujo, Marii Gabrieli Hinojosie i Towarzyszkom, Marii Sagrario od św. Alojzego Gonzagi Elvirze Moragas Cantarero, Nimatullahowi Al-Hardiniemu Youssefowi Kassabowi oraz Marii Maravillas od Jezusa Pidal y Chico de Guzmán przysługiwał tytuł błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto w dniu narodzin dla nieba, każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: Rity od Matki Bożej Bolesnej Pujalte Sánchez i Franciszki od Serca Jezusowego Aldea Araujo dnia 20 lipca, Marii Gabrieli Hinojosy i Towarzyszek dnia 18 listopada, Marii Sagrario od św. Alojzego Gonzagi Elviry Moragas Cantarero dnia 16 sierpnia, Nimatullaha Al-Hardiniego Youssefa Kassaba dnia 14 grudnia oraz Marii Maravillas od Jezusa Pidal y Chico de Guzmán dnia 11 grudnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało tutaj zapisane, zachowało teraz i na przyszłość pełną moc i skuteczność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Pragniemy ponadto, aby dzieła tej Błogosławionej i jej przykład coraz mocniej pociągały wiernych do odważnego podjęcia drogi Ewangelii Chrystusa w codziennych warunkach życia, tak aby pod przewodem tak znamienitych świadków życia katolickiego Królestwo Boże mogło coraz bardziej rozszerzać się w świecie.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 10 maja 1998 roku, w dwudziestym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
