Jan Paweł II
«MAIOREM DILECTIONEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII STELLI MARDOSEWICZ
I 10 TOWARZYSZKOM
Rzym, 05 marca 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś oddaje życie za swoich przyjaciół” (J 15, 13). Pan Jezus, który dobrowolnie i bezinteresownie ofiarował samego siebie dla zbawienia świata, nauczał swoich uczniów, aby szli za Jego przykładem, miłując się wzajemnie tak, jak On ich umiłował (por. J 15, 12). Tę Bożą naukę przyjęły i urzeczywistniły w swoim życiu siostra Maria Stella od Najświętszego Sakramentu i dziesięć Towarzyszek ze Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, założonego przez bł. Marię od Jezusa Dobrego Pasterza (Franciszkę Siedliską). Tych jedenaście Służebnic Bożych wiernie pielęgnowało ziarno łaski zasiane w ich sercach na chrzcie świętym, z wytrwałością dochowując wierności swojemu powołaniu zakonnemu. Z pokorną i ofiarną miłością służyły mieszkańcom Nowogródka, należącego wówczas do Polski, a obecnie do Białorusi. Opiekowały się kościołem Przemienienia Pańskiego i nauczały dzieci prawd wiary. Z łatwością nawiązywały więzi z ludźmi różnych narodowości zamieszkującymi ten region i spieszyły im z pomocą zarówno w czasie pokoju, jak i wojny.
W 1939 roku Nowogródek został zajęty przez wojska sowieckie, a następnie znalazł się pod okupacją niemiecką, która przyniosła mieszkańcom liczne cierpienia i tragedie oraz poważne prześladowania Kościoła katolickiego i życia religijnego. Kościół Przemienienia Pańskiego, którym opiekowały się siostry, stał się w tych mrocznych czasach przemocy miejscem nadziei i duchowego umocnienia. Apostolska działalność Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu wzbudziła nienawiść nazistów, którzy w 1943 roku aresztowali ponad sto dwadzieścia osób z zamiarem ich rozstrzelania. Przynaglone miłością Chrystusa siostry postanowiły oddać własne życie za uwięzionych, wśród których było wielu ojców i matek rodzin. Ponowiły również swoją ofiarę w intencji ocalenia jedynego kapłana pracującego w tej miejscowości. Bóg wysłuchał ich modlitwy. Dnia 31 lipca 1943 roku zostały uwięzione. W nocy przygotowywały się na złożenie najwyższej ofiary. Następnego dnia o świcie wyprowadzono je poza miasto. Tam, po modlitwie i otrzymaniu błogosławieństwa od swojej przełożonej, pożegnały się ze sobą. Jedna po drugiej poniosły śmierć od strzału w głowę przy wcześniej przygotowanym dole. Są to Służebnice Boże, które dostąpiły korony męczeństwa:
Siostra Maria Stella od Najświętszego Sakramentu (w świecie Adela Mardosewicz). Pełniła wiele odpowiedzialnych funkcji, a podczas drugiej wojny światowej była przełożoną wspólnoty w Nowogródku. Odznaczała się dobrocią serca, wielkodusznością, miłością bliźniego i duchem modlitwy.
Siostra Maria Imelda od Jezusa Hostii, w świecie Jadwiga Karolina Żak.
Siostra Maria Rajmunda od Jezusa i Maryi, w świecie Anna Kukołowicz.
Siostra Maria Daniela od Jezusa i Maryi Niepokalanej, w świecie Eleonora Aniela Jóźwik.
Siostra Maria Kanuta od Jezusa w Ogrójcu, w świecie Józefa Chrobot.
Siostra Maria Sergia od Matki Bożej Bolesnej, w świecie Julia Rapiej.
Siostra Maria Guidona od Miłosierdzia Bożego, w świecie Helena Cierpka.
Siostra Maria Kanizja, w świecie Eugenia Mackiewicz.
Siostra Maria Felicyta, w świecie Paulina Borowik.
Siostra Maria Heliodora, w świecie Leokadia Matuszewska.
Siostra Maria Boromea, w świecie Weronika Narmontowicz.
Te Służebnice Boże, które poniosły śmierć, zostały uznane za męczennice za wiarę. Gdy pozwoliły na to warunki panujące na tamtym obszarze, rozpoczęto ich proces kanonizacyjny w Kurii Archidiecezji Warszawskiej. Po dopełnieniu wszystkich wymaganych czynności dnia 28 czerwca 1999 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 5 marca Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką Patriarchalną Świętego Piotra w Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Héctora de Araújo Salesa, arcybiskupa Natalu, Michaela kardynała Michaia Kitbunchu, arcybiskupa Bangkoku, Aleksandra Kaszkiewicza, biskupa Grodna obrządku łacińskiego, Richarda kardynała Vidala, arcybiskupa Cebu, oraz Paula Josepha Phạm Đình Tunga, arcybiskupa Hanoi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Andrzej de Soveral, Ambroży Franciszek Ferro i dwudziestu ośmiu Towarzyszy, Mikołaj Bunkerd Kitbamrung, Maria Stella Adela Mardosewicz i Dziesięć Towarzyszek, Piotr Calungsod oraz Andrzej z Phú Yên nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Andrzeja de Soveral, Ambrożego Franciszka Ferro i dwudziestu ośmiu Towarzyszy — 3 października; Mikołaja Bunkerda Kitbamrunga — 12 stycznia; Marii Stelli Adeli Mardosewicz i Dziesięciu Towarzyszek — 4 września; Piotra Calungsoda — 2 kwietnia; oraz Andrzeja z Phú Yên — 26 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Te znamienite siostry męczennice pozostawiły wszystkim ludziom świetlany przykład, dzięki któremu wiara katolicka i wypływające z niej dobre czyny mogą się coraz bardziej szerzyć i docierać do jak największej liczby ludzi na całym świecie. Niech umocnieni pomocą z wysoka dostępują oni obficie zbawiennych darów i łask Pana.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 5 marca 2000 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
