Jan Paweł II
„DOMINUS DEUS”. BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA MARIA FAUSTYNA KOWALSKA ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 30 kwietnia 2000 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę
„Pan, Bóg miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę” (Wj 34, 6). Sam Bóg objawił ludziom bogactwo swojego miłosierdzia przez Jezusa Chrystusa, Baranka Bożego, który gładzi grzech świata (por. J 1, 29). Jemu powierzył misję wyznawania i głoszenia Bożego miłosierdzia Kościołowi. Jak napisaliśmy w Naszej encyklice „Dives in misericordia”,zawsze istnieje potrzeba ponownego ukazywania światu prawdziwego oblicza Bożego miłosierdzia. Chociaż napotyka ono na różnego rodzaju uprzedzenia, wydaje się ono szczególnie potrzebne naszym czasom (por. nr 6). Na to duchowe zapotrzebowanie ludzi odpowiada sama Opatrzność, która także dzisiaj nieustannie kieruje uwagę świata ku tajemnicy Bożego miłosierdzia przez błogosławioną Marię Faustynę Kowalską. Napisała ona bowiem w swoim „Dzienniczku”: „Uwielbienie miłosierdzia Twego, Jezu, jest głównym zadaniem mojego życia.”
Ta pokorna i niezwykła córka Kościoła urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu w Polsce, w ubogiej rodzinie wiejskiej, głęboko zakorzenionej w wierze chrześcijańskiej. Już od dzieciństwa odczuwała żywe pragnienie całkowitego poświęcenia się Bogu, musiała jednak kilka lat oczekiwać, zanim mogła pójść za swoim powołaniem. Mimo to od najmłodszych lat kroczyła drogą świętości, jak sama wspomina: „Od najmłodszych lat pragnęłam zostać świętą.” W wieku szesnastu lat opuściła rodzinny dom i, pracując jako służąca w zamożnych rodzinach, zarabiała na swoje utrzymanie. W 1925 roku w Warszawie wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, poświęcającego się wychowaniu dziewcząt oraz pomocy kobietom znajdującym się w trudnej sytuacji moralnej. Po ukończeniu nowicjatu złożyła śluby zakonne, których wiernie i gorliwie dochowywała, świadoma powierzonego jej zadania ukazywania tajemnicy Bożego miłosierdzia, którego sama najpierw doświadczyła. W różnych domach swojego zgromadzenia z wielką gorliwością, wytrwale i wiernie pełniła obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Obdarzona licznymi darami nadprzyrodzonymi, ukrywała je, prowadząc wszędzie życie proste i pokorne. Istotnie, Pan wybrał tę prostą, pokorną i niewykształconą zakonnicę, aby uczynić ją apostołką Bożego miłosierdzia. „Powiedz duszom — polecił jej Jezus — aby nie stawiały przeszkód w swoim sercu mojemu miłosierdziu, które bardzo pragnie w nich działać. Miłosierdzie moje działa we wszystkich sercach, które otwierają przed nim swoje drzwi; zarówno grzesznik, jak i sprawiedliwy potrzebują mojego miłosierdzia. Powodowana oblubieńczą miłością pragnęła coraz pełniej upodabniać się do miłosiernego Chrystusa, stając się niejako zwierciadłem Jego miłosiernego Serca oraz narzędziem Jego nieskończonej dobroci. Jako posłuszne narzędzie w rękach przełożonych z niezmienną gorliwością wykonywała najprostsze prace w różnych domach zgromadzenia, a swoje życie ofiarowała Bogu za grzeszników, zwłaszcza za tych, którzy utracili nadzieję w Boże miłosierdzie.
Świętość Marii Faustyny może oświecać drogę ludzi wkraczających w trzecie tysiąclecie chrześcijaństwa. Kto przyjmie jej orędzie, będzie wezwany nie tylko do przyjęcia Bożego miłosierdzia, ale także do okazywania go innym i do świadczenia wobec wszystkich o słowach Pana: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5, 7). Błogosławiona Maria Faustyna, pociągnięta miłością Boga, całkowicie Mu się powierzyła, zachowując zawsze postawę pełną miłości wobec bliźnich. Pragnęła stać się zwierciadłem miłosiernego Serca Chrystusa oraz narzędziem Jego nieskończonej dobroci. W 1934 roku ofiarowała się Bogu za grzeszników, zwłaszcza za tych, którzy utracili nadzieję na Bożą pomoc. Swoją ofiarę podtrzymywała modlitwą, umartwieniem i doskonałym posłuszeństwem Boskiemu Oblubieńcowi, Kościołowi oraz regule zakonnej, którą przyjęła. Szczególną czcią otaczała Eucharystię i Matkę Odkupiciela. Swoje życie zakonne i apostolstwo ubogacała cierpieniami duchowymi i fizycznymi, które cierpliwie i pogodnie znosiła, jednocząc się z Boską Ofiarą. Wyniszczona gruźlicą zmarła w Krakowie 5 października 1938 roku, mając zaledwie trzydzieści trzy lata.
Znając dobrze utrwaloną opinię świętości, jaką siostra Maria Faustyna Kowalska cieszyła się zarówno za życia, jak i po śmierci, My sami, będąc jeszcze arcybiskupem krakowskim, rozpoczęliśmy jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Następnie, już jako Następca św. Piotra i po pomyślnym zakończeniu wszystkich dochodzeń przewidzianych przez prawo, z wielką radością dokonaliśmy jej beatyfikacji 18 kwietnia 1993 roku. Kilka lat później w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudownym uzdrowieniu przypisywanym jej wstawiennictwu. Przyjmując pozytywną opinię Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 10 marca Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, postanowiliśmy, że uroczysty obrzęd kanonizacji odbędzie się 30 kwietnia tegoż roku.
Dzisiaj zatem, obchodząc wraz z ogromną rzeszą Pasterzy i wiernych uroczystość Bożego Miłosierdzia oraz przyzywając pomocy Ducha Świętego, podczas uroczystej Mszy Świętej na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławiona Maria Faustyna Kowalska jest Święta, i wpisujemy Ją do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierała cześć jako Święta w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Z całego serca zachęciliśmy wszystkich ludzi, aby wytrwale i z ufnością błagali o Boże miłosierdzie, idąc za przykładem świętej Marii Faustyny, która niczym promień światła wskazuje wszystkim pewną drogę do duchowych skarbów Najsłodszego Serca Jezusa. Następnie jako pierwsi oddaliśmy publiczną cześć nowej Świętej i z gorliwością prosiliśmy o jej wstawiennictwo za Nami samymi oraz za całym rodzajem ludzkim. My również wielokrotnie doświadczyliśmy skuteczności jej wstawiennictwa, a ponadto wieloma widocznymi przejawami szczególnej czci i szacunku dawaliśmy wyraz temu, jak wysoko cenimy jej osobę i świętość. Także z tego można zrozumieć, z jakimi uczuciami sprawowaliśmy dzisiejszy obrzęd oraz z jaką gorliwością polecamy całemu Kościołowi tę świętą Marię Faustynę Kowalską, pokorną głosicielkę Bożego Miłosierdzia, jako wzór do naśladowania.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, dnia 30 kwietnia Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
