Jan Paweł II
„IN QUAMCUMQUE CIVITATEM”. BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA MARIA JÓZEFA OD SERCA JEZUSOWEGO SANCHO DE GUERRA ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 01 października 2000 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Do któregokolwiek miasta wejdziecie (…), uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: «Przybliżyło się do was królestwo Boże»” (Łk 10, 8–9).
To polecenie Chrystusa Maria Józefa od Serca Jezusowego Sancho de Guerra odczytała jako skierowane w szczególny sposób do niej samej i z wielką gorliwością je wypełniła. Poświęciła swoje życie opiece nad chorymi, zakładając nowe zgromadzenie zakonne, którego celem było pielęgnowanie chorych w ich własnych domach. Maria Józefa urodziła się 7 września 1842 roku w Vitorii w Hiszpanii jako córka Barnaby Sancho i Petry de Guerra. W wieku siedmiu lat straciła ojca, a troskliwe wychowanie otrzymała od pobożnej matki, która przygotowała ją również do pierwszego pełnego uczestnictwa w Eucharystii. Gdy miała dwanaście lat, została wysłana do krewnych w Madrycie, gdzie zdobywała wykształcenie humanistyczne. Po powrocie do Vitorii, osiągnąwszy osiemnasty rok życia, zapragnęła wstąpić do klasztoru. Kiedy miała już zostać przyjęta do Sióstr Koncepcjonistek, ciężko zachorowała na tyfus i z tego powodu musiała zrezygnować ze swojego zamiaru. Z biegiem czasu coraz wyraźniej odczuwała, że Pan powołuje ją do życia zakonnego łączącego kontemplację z czynną posługą. Została przyjęta przez świętą Soledad Torres Acosta do nowo założonego w Madrycie Instytutu Służebnic Maryi, przeznaczonego do pielęgnowania chorych. W czasie nowicjatu zaczęły jednak pojawiać się wątpliwości dotyczące autentyczności jej powołania. Umocniona radami biskupa Antoniego Marii Clareta oraz za zgodą świętej Założycielki złożyła 15 lutego 1867 roku śluby zakonne. Następnie powierzono jej kierowanie szkołą dla osieroconych dziewcząt, a później podjęła posługę w szpitalu w Medina del Campo. Z upływem czasu ponownie pojawiły się wątpliwości co do jej powołania. Ostatecznie, dzięki roztropnej pomocy spowiedników, zrozumiała, że Pan wzywa ją do założenia wraz z towarzyszkami nowego zgromadzenia, którego zadaniem będzie pielęgnowanie chorych zarówno w ich domach, jak i w szpitalach. Za zgodą arcybiskupa Toledo opuściła Instytut Służebnic Maryi i udała się do Castro Urdiales, gdzie w 1871 roku otworzyła pierwszy dom nowego zgromadzenia. Była nie tylko jego Założycielką, lecz także pierwszą przełożoną generalną i urząd ten sprawowała przez całe życie. Za jej życia powstało czterdzieści domów zakonnych w różnych regionach Hiszpanii, a kilka także w Ameryce Południowej. Dnia 20 marca 1912 roku w Castro Urdiales, po długiej chorobie, zakończyła swoje ziemskie życie w Panu. Szczególnie wyróżniały ją następujące cnoty: gorąca miłość do Eucharystii i Najświętszego Serca Jezusowego, głęboka adoracja tajemnicy Odkupienia, uczestnictwo w cierpieniach Chrystusa i Jego krzyżu oraz pełna pokoju ducha posługa chorym, zakorzeniona w życiu kontemplacyjnym.
Sława świętości, którą cieszyła się już w chwili swojej śmierci, w następnych latach jeszcze bardziej się umacniała. Dlatego w roku 1926 jej doczesne szczątki zostały przeniesione z cmentarza w Castro Urdiales do pierwszego domu założonego przez zgromadzenie i tam złożone. W roku 1951 w Castro Urdiales przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny. Po zakończeniu jego badania w Rzymie, w 1972 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Po opracowaniu Positio dotyczącego jej cnót oraz po przeprowadzeniu wymaganych dyskusji, dnia 7 września 1989 roku ogłoszono Dekret o heroiczności cnót. W sprawie cudu dokonanego w 1970 roku przeprowadzono stosowne dochodzenie, a dnia 30 czerwca 1992 roku ogłoszono Dekret o cudzie. W tym samym roku, dnia 27 września, na placu przed Bazyliką Watykańską w Rzymie przewodniczyliśmy obrzędowi beatyfikacji Służebnicy Bożej.
Następnie przeprowadzono dochodzenie diecezjalne dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w Kolumbii w sierpniu 1992 roku. Dekret stwierdzający ważność tego postępowania wydano dnia 13 października 1995 roku. Lekarze jednomyślnie uznali to uzdrowienie za niewytłumaczalne z medycznego punktu widzenia. Teologowie, zgromadzeni na posiedzeniu dnia 22 stycznia 1999 roku, a następnie Kardynałowie i Biskupi podczas zwyczajnej sesji dnia 22 czerwca tegoż roku, orzekli, że uzdrowienie przekracza prawa natury i należy je przypisać wstawiennictwu błogosławionej Marii Józefy od Serca Jezusowego. Dnia 28 czerwca tego samego roku został w Naszej obecności ogłoszony Dekret o cudzie.
Następnie podczas Konsystorza odbytego dnia 10 marca Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, po wysłuchaniu zgodnej opinii Kardynałów i Biskupów, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji błogosławionej Marii Józefy odbędzie się dnia 1 października tego samego roku w Rzymie.
Dzisiaj zatem, na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i definiujemy, że Błogosławieni Augustyn Zhao Rong i stu dziewiętnastu Towarzyszy, Maria Józefa od Serca Jezusowego Sancho de Guerra, Katarzyna Drexel oraz Józefina Bakhita są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, bez względu na jakiekolwiek przeciwne postanowienia.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 1 października Roku Pańskiego 2000, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
