Jan Paweł II
«UTINAM BEATAM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII PATROCINIO OD ŚW. JANA ZE ZGROMADZENIA MISJONAREK KLARETYNEK
Rzym, 11 marca 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Oby dane nam było dostąpić szczęścia przelania całej naszej krwi na świadectwo głoszenia Ewangelii Pana”.
To pragnienie Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Antonii Paris, współzałożycielki wraz ze św. Antonim Marią Klaretem Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej (Misjonarek Klaretynek), przenikało całe życie siostry Marii Patrocinio od św. Jana Giner, umacniając ją aż do męczeństwa za wiarę.
Urodziła się w Tortosie, w Hiszpanii, 4 stycznia 1874 roku jako córka Joaquína Ginera Talensa i Salvadory Gomis Vila. Pierwszy przykład wiary otrzymała w rodzinie, gdzie przede wszystkim od rodziców nauczyła się miłości do Boga, Kościoła i bliźniego. Kontynuując wychowanie chrześcijańskie w szkole prowadzonej przez Misjonarki Klaretynki w miejscowości Carcaixent, niedaleko Walencji, odkryła powołanie do życia konsekrowanego. W 1892 roku została przyjęta do postulatu, a 16 września 1893 roku przez złożenie ślubów zakonnych poświęciła się całkowicie Panu. Już od pierwszych lat życia zakonnego wyróżniała się pokorą, uległością, łagodnością i życzliwością wobec innych. Była znakomitą wychowawczynią, umiejętnie łączącą delikatność z dyscypliną i stanowczością. Przez osiemnaście lat gorliwie pełniła urząd mistrzyni nowicjatu, dając świadectwo świętości życia i zapału misyjnego. Od 1922 roku jako przełożona wspólnoty wszystkie troski zawierzała opiece Niepokalanej Dziewicy. Cieszyła się także uznaniem wiernych świeckich ze względu na swoją mądrość i głębokie spojrzenie na sprawy duchowe oraz doczesne. W 1935 roku otrzymała nowe zadanie założenia wspólnoty zakonnej i szkoły w Puerto de Sagunto, niedaleko Walencji. Wkrótce potem doświadczyła pierwszych prześladowań. Razem z siostrami została siłą wypędzona z klasztoru, zdołała jednak ocalić Najświętszy Sakrament. Powtarzała wszystkim, którzy chcieli jej Go odebrać: „Niosę Jezusa Chrystusa i tysiąc razy raczej umrę, niż Go wydam”. Po powrocie do Carcaixent jako przełożona nadal, pośród licznych trudności, ofiarowywała siebie za pokój w Hiszpanii i często wołała: „Panie, jeśli potrzeba jeszcze jednego kamyka, abyś zakrólował, oto jestem!”. Gdy prześladowania Kościoła stawały się coraz gwałtowniejsze, zachęcała siostry do przebaczenia i modlitwy, sama zaś często modliła się przed Chrystusem Ukrzyżowanym. Kiedy prześladowania ogarnęły całe miasto, postanowiła wraz z siostrami opuścić klasztor i szukać schronienia gdzie indziej. Z odwagą stanęła wobec prześladowców chrześcijaństwa, prosząc ich, aby pozostawili w spokoju wszystkich znajdujących się w domu. W drodze na miejsce egzekucji nieustannie dodawała odwagi swoim towarzyszom niedoli, zachęcając ich do zachowania ufności i wierności Chrystusowi. Rozmawiała ze swymi prześladowcami o Bogu i przebaczała tym, którzy, odbierając jej życie, otwierali przed nią bramy nieba. W takim właśnie ewangelicznym usposobieniu oddała duszę Panu 13 listopada 1936 roku, zdobywając palmę męczeństwa.
Arcybiskup Walencji rozpoczął jej proces beatyfikacyjny w 1963 roku. Dnia 18 grudnia 2000 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o jej męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 11 marca 2001 roku wraz z Józefem Aparicio Sanzem i licznymi innymi świadkami wiary, którzy ponieśli śmierć podczas tych samych prześladowań Kościoła w Hiszpanii w latach 1936–1939.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Agustíno García-Gasco Vicente, arcybiskupa Walencji, Ricardo Maríi kardynała Carlesa Gordó, arcybiskupa Barcelony, oraz Francesco Ciuranety Aymí, biskupa Lleidy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodny Sługa Boży Józef Aparicio Sanz oraz dwustu trzydziestu dwóch Towarzyszy otrzymali tytuł Błogosławionych oraz aby ich święto mogło być obchodzone każdego roku dnia 22 września w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 11 marca 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
