Jan Paweł II
«VOCATIO ENIM CHRISTIANA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JERZEMU PRECE Z III ZAKONU KARMELITAŃSKIEGO
Malta, 09 maja 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę – „Powołanie chrześcijańskie jest bowiem ze swej natury również powołaniem do apostolstwa” (Sobór Watykański II, Dekret o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem, 2).
Czcigodny Sługa Boży Jerzy Preca zrozumiał tę prawdę, którą Sobór Watykański II ukazał w pełnym świetle, i w sposób godny podziwu wcielił ją w życie. Stał się bowiem prekursorem katechezy i rozwijania apostolskiej misji świeckich, wnosząc szczególny wkład w wychowanie mieszkańców Malty oparte na wartościach ludzkich i chrześcijańskich. Z niezwykłą gorliwością wprowadzał w czyn radę, jakiej Apostoł Paweł udzielił Tymoteuszowi: „A co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż ludziom godnym zaufania, którzy będą zdolni nauczać także innych” (2 Tm 2, 2).
Jerzy Preca urodził się w Valletcie na Malcie 12 lutego 1880 roku, a pięć dni później otrzymał chrzest. Jeszcze jako dziecko wraz z rodzicami przeniósł się do Ħamrun, gdzie przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej i otrzymał sakrament bierzmowania. Gdy dojrzało jego powołanie kapłańskie, 22 grudnia 1906 roku przyjął święcenia prezbiteratu. Na początku następnego roku zgromadził wokół siebie kilku młodych ludzi i z wielką troską poświęcił się ich formacji. Z tej niewielkiej grupy zrodziła się wspólnota świeckich żyjących w celibacie, których zadaniem było całkowite poświęcenie się katechizacji młodzieży i dorosłych. Początkowo Sługa Boży nazwał ją „Societas Papidum et Papidissarum”, aby wyraźnie podkreślić jej niezachwianą wierność Biskupowi Rzymu. Później otrzymała nazwę „Societas Doctrinae Christianae”, jednak od samego początku powszechnie była znana pod skrótem M.U.S.E.U.M., który – zgodnie z zamysłem założyciela – oznacza: „Oby cały świat poszedł za Ewangelią Mistrza” (Magister utinam sequatur Evangelium universus mundus). W 1910 roku dał również początek żeńskiej gałęzi tego dzieła. Nowa wspólnota była początkowo przedmiotem oszczerstw i prześladowań, lecz po przezwyciężeniu tych trudności wszyscy uznali dobro, jakie przynosiła i 12 kwietnia 1932 roku wydano dekret o jej kanonicznym erygowaniu. Sługa Boży z niezwykłą gorliwością szerzył słowo Boże, posługując się językiem zrozumiałym nawet dla ludzi najprostszych. Dnia 21 lipca 1918 roku został przyjęty do Trzeciego Zakonu Karmelitów, a we wrześniu następnego roku złożył profesję, przyjmując imię Franco. W 1952 roku wybrał pięciu członków swojej wspólnoty, aby założyli jej pierwszy dom w Australii. Zmarł w miejscowości Santa Venera na Malcie 26 lipca 1962 roku. Głęboką wiarę, którą przekazywał innym, nieustannie umacniał modlitwą oraz nabożeństwem do Eucharystii, tajemnicy Wcielenia Słowa i Najświętszej Maryi Panny. Był człowiekiem wiary i apostołem wiary, dlatego słusznie nazywany jest – po świętym Pawle – drugim ojcem wiary narodu maltańskiego. Jako gorliwy apostoł tajemnicy Wcielenia wszędzie szerzył nabożeństwo do Słowa Wcielonego, nieustannie przypominając ewangeliczne słowa: „A Słowo stało się ciałem” (J 1, 14).
Umocniony cnotą nadziei całkowicie zawierzył się opiece Pana, odrzucając przywiązanie do dóbr ziemskich i płonąc pragnieniem wiecznego szczęścia. Powodowany najgłębszą miłością do Boga poświęcił całe swoje życie służbie Chrystusowi i Kościołowi. Owocnie pełnił apostolstwo głoszenia Ewangelii i nieustannie był gotów do niesienia pomocy wszystkim potrzebującym. Był sprawiedliwy wobec Boga i bliźniego, roztropny oraz mądry w udzielaniu rad. Dał przykład niezwykłego męstwa w znoszeniu niezliczonych trudności, zwłaszcza w okresie zakładania swojego Stowarzyszenia. Darami umysłu i serca, którymi obdarzył go Pan, posługiwał się z pokorą i dobrocią. Idąc śladami Chrystusa, przebaczał każdą doznaną zniewagę i zachęcał swoich uczniów, aby postępowali podobnie. Zachowując we wszystkim wewnętrzną równowagę, wolny od wszelkiej próżności i niezmiennie posłuszny swoim przełożonym, wiernie dochował ślubu czystości. Pokora była fundamentem jego życia duchowego. Był prawdziwie dobrym, pokornym i łagodnym kapłanem.
Ponieważ opinia o jego świętości stale się rozszerzała, w 1975 roku rozpoczęto jego proces beatyfikacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa, dnia 28 czerwca 1999 roku w Naszej obecności został promulgowany Dekret o heroiczności jego cnót, a 27 stycznia 2000 roku ogłoszono Dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 9 maja 2001 roku na Malcie podczas Naszej podróży duszpasterskiej, razem ze Sługami Bożymi Ignacym Falzonem i Marią Adeodatą Pisani, którzy żyli na tej wyspie.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Josepha Mercieca, arcybiskupa Malty, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Jerzy Preca, Ignacy Falzon i Maria Adeodata Pisani otrzymali tytuł Błogosławionych oraz aby ich święto: Jerzego Preki dnia 9 maja, Ignacego Falzona dnia 1 lipca i Marii Adeodaty Pisani dnia 25 lutego mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan na Malcie dnia 9 maja 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
