Jan Paweł II
«EGO PRAECIPIO TIBI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ZYGMUNTOWI GORAZDOWSKIEMU, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR ŚWIĘTEGO JÓZEFA
Lwów, 26 czerwca 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ja nakazuję tobie: Otwórz szczodrze rękę swemu bratu uciśnionemu lub ubogiemu w twej ziemi” (Pwt 15, 11).
Czcigodny Sługa Boży Zygmunt Gorazdowski, pragnąc jedynie wypełnić wolę Bożą, wsłuchiwał się w wołanie ubogich i cierpiących oraz całe swoje życie poświęcił niesieniu ulgi ludziom dotkniętym nędzą, ponieważ w nich dostrzegał oblicze Chrystusa.
Urodził się 1 listopada 1845 roku w Sanoku, w diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego, w południowej Polsce, w głęboko religijnej rodzinie. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, lecz wkrótce postanowił zostać kapłanem i wstąpił do Seminarium Duchownego we Lwowie. Pomimo słabego zdrowia otrzymał święcenia kapłańskie 25 lipca 1871 roku. Jako wikariusz parafialny na terenie ówczesnej Galicji okazywał szczególną miłość ludziom ubogim. Gdy w Wojniłowie wybuchła epidemia cholery, z wielkim poświęceniem pielęgnował chorych, nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia. Po przeniesieniu do Lwowa podjął liczne dzieła miłosierdzia. Pracował również jako wydawca i autor, publikując wiele opracowań, aby coraz szerzej upowszechniać orędzie Ewangelii oraz wspierać rodziców i nauczycieli w ich zadaniach wychowawczych. Powierzono mu również urząd sekretarza Instytutu Ubogich Chrześcijan. Poznawszy dobrze potrzeby mieszkańców Lwowa, podejmował liczne i twórcze inicjatywy, aby nieść pomoc duchową i materialną wszystkim potrzebującym: żebrakom, chorym, ubogim matkom rodzin, opuszczonym dzieciom, wdowom, studentom i robotnikom. Zabiegał także o utworzenie katolickiego czasopisma, lecz jego wysiłki zostały poddane cenzurze i spotkały się z różnego rodzaju prześladowaniami, które znosił mężnie, przebaczając swoim oszczercom. Aby zapewnić trwałość powołanych przez siebie dzieł, 17 lutego 1884 roku założył Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa, którego członkinie, idąc za jego przykładem, dają świadectwo miłosierdzia Chrystusa. Zmarł we Lwowie 1 stycznia 1920 roku.
Jego głęboką wiarę umacniało nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii, męki Pańskiej i Najświętszej Maryi Panny. Opierając się niezachwianie na ufności w Boże miłosierdzie, całym sercem umiłował Boga, oddając swoje życie na służbę bliźnim. Z wielką gorliwością szerzył Królestwo Boże, zwłaszcza poprzez działalność katechetyczną prowadzoną wśród młodzieży. Z tak wielkim oddaniem pełnił dzieła miłosierdzia, że nazywano go „ojcem ubogich” oraz „kapłanem bezdomnych”. Głosił nieskażoną i integralną naukę chrześcijańską, pozostając wiernym nauczaniu Kościoła. Zawsze odznaczał się roztropnością i sprawiedliwością wobec wszystkich. Naśladował Chrystusa ubogiego, czystego i posłusznego.
Ze względu na opinię świętości, jaką się cieszył, w 1989 roku rozpoczęto diecezjalny proces beatyfikacyjny. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, dnia 20 grudnia 1999 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o heroiczności jego cnót, a 24 kwietnia 2001 roku ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się we Lwowie 26 czerwca tego samego roku, podczas Naszej podróży apostolskiej.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Mariana Jaworskiego, Arcybiskupa Lwowskiego obrządku łacińskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Józefowi Bilczewskiemu oraz Zygmuntowi Gorazdowskiemu przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: święto Józefa Bilczewskiego dnia 20 marca, a Zygmunta Gorazdowskiego dnia 26 czerwca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy wychwalać gorliwość, wielkoduszność i pobożność tego wybitnego męża, który całym swoim życiem starał się nieść skuteczną pomoc ludziom ubogim. Żywimy nadzieję, że zachęceni świadectwem tego Błogosławionego, ludzie naszych czasów będą z niezachwianą wytrwałością dążyć do dóbr niebieskich i wiecznych.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan we Lwowie na Ukrainie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 26 czerwca 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
